Alle berichten van Monique Tijmes

In memoriam voor Janssen

 

Janssen, geboren 21 maart 1991 – overleden 19 november 2017

En zo sluiten we een tijdperk af. Met het heengaan van Janssen, onze grote trouwe vriendelijke reus, hebben we geen paard meer in ons bezit. Het definitieve einde van de paarden van Stal Nieuwen Oord in Beesd.

Wat hebben we genoten van hem, van zijn broertje Whisper, van zijn vriendje Levi en van de Shetlandertjes Turbo en Nienke. Kleine Nienke is de enige nog waarvan we zeker weten dat ze er nog is, nog steeds als brave kinderpony in het gezin Gerritsen, waar nu de jongste telg Jan volop geniet van zijn paardje. Levi is op 23-jarige leeftijd overleden, Whisper hebben we vorig jaar laten inslapen, pas 13 jaar jong en waar Turbo is gebleven, weten we helaas niet.

Maar vandaag, vandaag nemen we afscheid van wel de meest bijzondere van allemaal. De leider van de groep, 26 jaar werd hij. Onze oude reus, geveld door een lichte beroerte deze week en vandaag wankelend ten onder gegaan. We kregen het bericht dat het echt niet goed met hem gaat, hij heeft veel ingeleverd de laatste dagen en Jane, zijn trouwe verzorgster, liet ons gisteren weten dat het beter zou zijn hem te laten inslapen. En zo geschiedde …

Graag eren we hem vandaag nog één keer. Hij werd geboren als tuigpaard, een Cinovo x Renovo, wat stond voor vooral veel heethoofden met pittige bewegingen. Hij was dan ook voorbestemd om een carrière tegemoet te gaan als tuiger, voor de concourswagen. Hij won als driejarige het bekende concours van Hagestein. Hoe hij vanuit dat wereldje terecht kwam bij Nico Avezaath in Maurik, weten we niet precies, maar daar maakte hij furore als voorpaard in het vierspan. Samen met zijn spanmaat Hartog was het een imposante verschijning. Geen showpaard, maar een harde werker dus. Maar dat niet alleen, hij werd ook ingezet voor de lessen voor het koetsiersbewijs. Hoeveel mensen wij niet later tegenkwamen die hem herkenden, óf uit de lessen óf van de wedstrijden!

En zo kwam hij bij ons, in 2001. Albert en ik gingen samen ons koetsiersbewijs halen en Albert mocht voor het eerst zo een groot paard helemaal zelf verzorgen en inspannen. Helemaal enthousiast kwam hij thuis, over dat grote lieve paard, terwijl ik een ander groepje zat en het allemaal wel geloofde. Ik had in mijn leven al zoveel paarden gezien. De eerste lesjes op het terrein reed ik ook in een andere groep, maar toen we voor het eerst de straat op mochten, stond Janssen voor de wagen en maakte ik kennis met dit sterke, machtige, krachtige maar o zo eerlijke paard. Nico wilde hem uit de wedstrijdsport halen vanwege zijn slechte hoeven en bood hem ons te koop aan. We waren inmiddels allebei verliefd.

Tien jaar jong was hij, in de bloei van zijn leven en hij kwam bij ons in een soort paardenhemel terecht. In de wei, met de shetlandertjes, af en toe een ritje, lekker spelen in de zandbak en verder echt een luizenleventje. Al snel kochten we een weidemaatje voor hem, want zo´n kleintje is leuk, maar die kan je toch echt niet lekker op je rug krabbelen. Vriend Levi kon dat wel en toen later bleek dat onze kinderen toch geen zin hebben in een rijpaard, kocht Suzan hem. Maar hij bleef wel bij ons op stal en zo bleven de maatjes samen. Het drietal was compleet toen we nog een jaar later Whisper erbij kochten, een zes maanden jong veulen, van dezelfde vader als Janssen en vanaf dag een zijn kleine beschermeling.

Wat hebben we veel gedaan met Janssen. Op vakantie, in Zorgvlied, in Kootwijkerbroek, in Haaksbergen, hij ging gewoon mee. Vele kilometers maakten we met hem voor de wagen en hij brieste van plezier als hij mee op pad mocht.  Veel gespeeld thuis, op zondagmorgen racen door de rijbak en met baasje stoeien met de ballen. Mijn slippers van mijn voeten trekken voor ik het door had en lol dat hij dan had! Hij ging mee naar Blakheide toen broer Whisper daar beleerd werd en later ook nog, als wij naar Amerika gingen. Daar bleek hij ook onder het zadel een talent te zijn, want hij mocht als stagepaard dienen voor Tonnie.

De laatste jaren bij ons reden we hem nooit meer in enkelspan, want je zag hem genieten met zijn broertje naast zich. Deed de kleine wat moeilijk, dan zorgde Janssen wel dat hij weer in het gareel liep. In de winter, als Albert door pijn en ellende niet van de bank kon komen, kwam ons drietal bij de achterdeur een boterhammetje halen. Even kroelen met zijn grote vriend en Albert kon er weer een tijdje tegen.

Janssen, een paard wat niet kapot te krijgen was, een prachtig paard voor de wagen, maar zo een waar je een klein kind mee op pad kon sturen. Eerlijk, trouw, lief … We beloofden hem altijd voor hem te blijven zorgen, toen we hem kochten. Tot we beseften dat we voor de zorg steeds meer afhankelijk werden van anderen, met name van onze zoon Peet en dat we voor Alberts gezondheid weg moesten uit Nederland. Toen ik Peet in Australië belde om te vertellen dat we plannen hadden om naar Spanje te verhuizen, was niet zijn vraag hoe het met de kinderen moest, maar ´en de paarden dan?´. Zoveel liefde.

We wilden onze belofte aan Janssen nakomen en ook zijn vriendje Whisper wilden we niet in de handel terecht laten komen, met zijn trekkebeen wat toen al problemen gaf. En zo gingen ze samen naar Frankrijk, naar een rusthuis voor oudere paarden of paarden met gebreken. Wat waren ze er gelukkig! Zoveel ruimte, zoveel zon, zoveel vriendjes, een paardenhemel op aarde. Tot vandaag dus, want na Whisper, gaat nu Janssen ook naar de echte hemel voor paarden. Samen weer rennen over de eeuwige groene weiden, misschien ook wel met Levi, wie weet …

Ter ere van Janssen, wat foto´s van onze mooie kerel!

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren