Alle berichten van Monique Tijmes

Blij met lekker zittende meubels

Haastige spoed is zelden goed … en dat is wel gebleken. Toen we bijna drie jaar geleden dit appartement tot onze beschikking kregen, waren we drie dagen in Nederland en kochten we snel snel even alle meubels voor de woonkamer. De bank vonden we prachtig en dat is hij nog, maar we hebben er echt nooit lekker in gezeten. Sterker nog, ik zat er nooit op en Albert kon zijn draai niet vinden omdat het een hoekbank is. Mijn draaistoel was mooi, maar vooral ook erg laag. Conclusie: rugpijn. Elke keer als we hier zijn, kan ik binnen een week niet op of neer van de pijn in mijn rug en breng ik uiteindelijk maar hele avonden door aan de eettafel.

Toen we dus in september hier kwamen, was het eerste doel een nieuw bankstel. We gingen op advies van Ceceline en Walther in Breda naar Montèl. In gedachten gingen we voor een zelfde soort bank als we hadden, grijs, grof en zwaar, maar dan in een 2-1-1-versie plus draaistoel en wat hoger van zit. We zijn zelf nog steeds verrast over de uiteindelijke keuze, maar ook erg blij nu alles in de kamer staat. Gisteren haalden Bram (van schoonzus Trees) en Lars (de schoonzoon) onze oude bank op, die bij hen in de kamer erg mooi staat en die zij wel fijn vinden (hopen we dan). En vanmorgen kwamen er maar liefst twee auto’s om onze nieuwe spullen te brengen.

Albert heeft inmiddels de draaistoel veroverd, waardoor hij veel dichter bij de TV kan zitten én buiten kan kijken om in de gaten te houden wie er naar de COOP aan de overkant gaat 🙂 En ik ben erg blij met de rechte fauteuils waarin ik vast veel fijner zit om te handwerken.

En de rug? Beter, hoop ik, maar daar hebben we nog meer maatregelen tegen genomen. Omdat we uiteindelijk toch nogal wat vaker hier zijn, dan van tevoren bedacht, hebben we besloten niet te wachten met de keuken vervangen tot we hier ´ooit´ permanent gaan wonen, maar gewoon nu al actie te ondernemen. Tenslotte zijn we hier gewoon een paar maanden per jaar en vinden we koken erg leuk, behalve in de bestaande keuken. Er is weinig werkruimte om te snijden en voor te bereiden, de spoelbakken zitten veel te diep, de koelkast is erg laag en klein en de afzuigkap zit zo laag, dat we er bovenop kijken in plaats van in onze pannen.

Dus togen we maandag naar ons vertrouwde adres, Middelkoop in Culemborg, waar we in 2008 onze prachtige keuken voor het huis in Beesd kochten. We liepen daar al binnen een paar minuten tegen Peter aan, destijds de monteur die de keuken plaatste en waar we het erg goed mee konden vinden. Hij is nu niet meer in dienst van het montagebedrijf, maar van Middelkoop zelf en verantwoordelijk voor het inmeten en het aansturen van de montage. Dat geeft vertrouwen, net als de verkoper, Bas, de zoon van de verkoper die ons destijds zo goed heeft geholpen. Pa keek nog af en toe even over zijn schouder mee maandag, maar Bas heeft het zelf ook absoluut in zijn vingers. Na een heel uitgebreid gesprek, veel tekenwerk en door Bas gehaalde broodjes voor de lunch, kwam er een totaalprijs uitrollen die binnen ons vooraf bedachte budget kwam. De beslissing was dan ook snel genomen en vanmiddag al komt Peter inmeten, zodat de keuken in februari geplaatst kan worden als we hier zijn.

Sneak-preview …. Kastjes, bovenkastjes, blad en greepjes!

Al met al allemaal spannende en leuke zaken die het leven een stuk aangenamer maken. In 2018 dus maar eens geen buitenlandse reis, maar genieten van onze fietsen, nieuwe meubels en keuken. O ja, we gaan wel vijf dagen naar Cochem in juni, maar dat valt onder ´fietsgenot´ 🙂

BewarenBewaren

De tent versierd beneden

Telkens als ik hier beneden het appartementengebouw binnen kwam, vond ik het zo saai!  Op de eerste verdieping waar Lenie en wij zelf zitten, hebben we vorig jaar al gezorgd dat er leven in de brouwerij kwam, door een plan op te hangen met wat decoratieve spulletjes en twee schilderijtjes erboven.

Nu hebben we sinds begin dit jaar onze poetshulp voor de gemeenschappelijke ruimtes, geen hulp meer daarvoor en lossen de dames het hier onderling zelf op. Ik probeer af en toe mijn steentje bij te dragen en heb maandag de boel goed onderhanden genomen, maar dan nog, saai. Dus vroeg ik vorige week tijdens onze VVE-vergadering, die we tegenwoordig wel houden onder het genot van een uitgebreid en gezellig etentje trouwens, of we de hal beneden ook mochten aankleden met wat fleurige dingen. Gesponsord door de Spaanse tak van het gebouw, als compensatie voor de gemiste poetsbeurten, want ik ben er meer dan de helft van de tijd niet.

En zo gingen we gisteren samen op stap voor materialen en hing Albert vanmorgen de boel netjes op en hield ik de stofzuiger bij de boorgaten, zo verdelen we dat zo´n beetje. Verder stelt het weinig voor, want het hangt en staat allemaal in een mum van tijd. Tortelduifjes omdat ze geluk in huis brengen, een appel en peer als verwijzing naar  Betuwse tijd en omdat fruit altijd lekker is, wat roze bloemen voor het frivole gevoel, wat hier wel een beetje mag en amandeltjes uit Spanje om de boel aan te kleden. En dan natuurlijk hier en daar wat teksten, al is het wel jammer dat je in die winkels vooral alles in het Engels vindt. Maar vooruit, teksten als ´home´, ´home sweet home´ and ´a smile is the prettiest thing you can wear´, doen het altijd wel.

Het is in elk geval een stuk vrolijker nu als we de lift uitstappen 🙂

Met Jordy naar de soldaten

We proberen af en toe een opa-omadag te houden met Jordy, omdat we natuurlijk de kleinkinderen toch al niet zo vaak zien als de gemiddelde grootouders. De gezellige etentjes en gezinsweekenden met zijn allen zijn leuk, maar die speciale aandacht, dat vindt hij nog altijd geweldig. In mei ging zusje Macy een dagje mee naar de Beekse Bergen, maar nu was het zijn beurt. Vrijdagmiddag was hij op tijd uit school, het eerste jaar middelbare alweer en haalden wij hem thuis op. Na een kort bezoekje bij neefje Sem gingen we lekker met z’n drietjes uit eten bij Het Witte Huis in Drimmelen.

Opa koos deze keer uit waar we heen gingen en ik ben er nog steeds niet zeker van of het grootste kind niet het meest genoten heeft zaterdag. Ik zag het eerst helemaal niet zo zitten, maar ja, bij deze dag hoort oma ook, dus sjouwde ik erachter aan. Met mijn haakwerkje stiekem in mijn cameratas verstopt, voor het geval ik het echt niet meer zag zitten tussen al het oorlogsgeweld.

Maar eerlijk is eerlijk, het Nationaal Militair Museum in Soesterberg, in deze vorm geopend in 2014,  is zeker de moeite waard. Ik hou namelijk wel van geschiedenis, altijd al een van mijn favoriete vakken geweest op school. En zoals al helemaal vooraan in het museum te lezen was, is Nederland ontstaan door strijd. Strijd tegen de Spanjaarden nog wel, wat het toch een nog emotioneler tintje geeft, zeker met de huidige onrust in ons zo geliefde woonland. En wandelend door het museum, besefte ik dat eigenlijk heel erg veel in ons heden bepaald is door strijd in het verleden.

 

Hoe groot de invloed en bemoeienis van onze krijgsmacht in al zijn onderdelen is, wordt erg duidelijk en dat is zeker niet in negatieve zin! Het museum is prachtig opgezet, met heel veel goed bewaarde voertuigen, vaartuigen, vliegtuigen, maar ook in maquettes, interactieve opstellingen en geschikt voor alle leeftijden. Het viel ons wel op, dat wij heel anders door zo´n museum lopen dan Jordy. Heel handig hebben de makers veel informatie verwerkt in een soort games en daar konden we hem dan ook regelmatig vinden. De jeugd leert blijkbaar interactief, snel, aanschouwelijk en vooral door middel van online spelvormen.

Ik neem jullie even een stukje mee middels een kleine selectie uit bijna 200 foto´s … waarop trouwens goed te zien is hoe geweldig het is om half oktober zulk mooi weer te hebben!

En toen gingen we buiten verder spelen en weer terug naar binnen. De mannen gingen zelfs nog mee racen in een echte tank!

En dan rijden we via een prachtige kleurrijke route over de Veluwe weer naar Doetinchem om de kleine soldaat thuis af te leveren. Wat een geweldig weer dit weekend, Nederland op z’n mooist. Want zondag was het weer feest, we mochten met de nieuwste Zilvermeeuw Z8 mee varen door de Biesbosch ter gelegenheid van het vijftigjarige huwelijk van Bert en Tilly, onze benedenburen. Toppertje!

 

Slowcooker en stoofpeertjes

Járen geleden maakten we kennis met de slowcooker of ook wel Crockpot genoemd. Dat laatste is echter een merk, slowcooker is de algemene benaming. In Amerika zagen we ze vaak op campings gewoon buiten op de picknicktafel staan, vaak met een heerlijk geurende stoofpot erin. Dat maakte ons nieuwsgierig en toen er ook geregeld over gesproken werd op het toen druk door ons bezochte forum van Alles Amerika.com, gingen we overstag. Ik gok dat we de slowcooker al ergens in 2004 of zo kochten, maar ik vond op mijn eigen blog een stuk uit 2008 waarin ik al uitleg gaf over wat het precies was.

Vandaag dus een stukje knip- en plakwerk uit eigen blog, uit een periode dat we in de schuur een noodkeuken hadden aangelegd omdat er in een huis een prachtige nieuwe keuken werd gebouwd (o, die mis ik nog!).

Uit het blog van 1 april 2008:

Vandaag aten we zuurkoolschotel uit de crockpot. Crockpot, hoor ik sommigen denken? Iemand vroeg vanmorgen wat dat nou toch weer was. Ik heb haar beloofd een stukje hierover te schrijven vandaag. Een crockpot wordt ook wel een slowcooker genoemd.

De slowcooker is een metalen, elektrische pan met daarin een stenen pan met glazen deksel waarin je langdurig gerechten in kunt stoven.Het is eigenlijk heel eenvoudig: alle ingredienten gaan er in, soms rauw, soms even aangebraden. Je doet de stekker in het stopcontact en uren (vaak 10 of meer) later is je gerecht klaar. Heerlijk mals en smakelijk.Je kunt het vergelijken met het ouderwetse petroleumstel, alleen is dat onveilig en veel mensen vinden dat stinken.De crockpot is heel veilig: het kan niet aanbranden, ontvlammen of iets dergelijks. Je kunt hem zelfs ’s morgens aanzetten en gewoon weg gaan, als je dan aan het eind van de dag thuis komt ruikt je huis heerlijk en is het eten zo op tafel. Voor deze manier van stoven hoef je niet het duurste vlees te nemen, vlees wat normaal iets taaier is komt botermals uit de crockpot. Mijn favorieten zijn sucadelappen of een goed ribstuk. Als slagersdochter kan ik een ouderwets braadstuk nog zeer waarderen.

Omdat de pan op zeer lage temperatuur werkt met de deksel erop is er bijna geen vochtverlies, er is vaak aan het einde van het kookproces meer vocht dan daarvoor. Wil je je eigen favoriete stoofgerecht in de slowcooker maken, let dan op dat je de hoeveelheid vocht halveert. Ongeveer 1 uur sudderen in een gewone pan staat voor 8 uur op stand laag en 4 uur op stand hoog in de crockpot. Meestal zitten er drie standen op de slowcooker: laag, hoog en de warmhoudfunctie. Je kunt op het internet veel recepten vinden voor de slowcooker, ook Nederlandstalig tegenwoordig, hoewel Engels overheerst. Dat komt omdat deze pan vooral in Amerika zeer populair is. In Nederland is hij ook steeds meer te koop in de betere kookwinkels of te bestellen op internet. Ik ben al aan mijn tweede slowcooker toe, de eerste sneuvelde tijdens een stressvolle botsing met een grote koffer net voor onze Amerika-reis in 2006. De tweede kocht ik heel voordelig bij Wehkamp, maar helaas, die hebben hem niet meer.

Onze zuurkool met gehakt, aardappeltjes en ananas smaakte prima vandaag. Maar favoriet in mijn crockpot is dus draadjesvlees, heerlijke bouillon, allerlei soepen, een flinke soepkip of fantastische stoofpeertjes!

Die stoofpeertjes dus, die maakte Albert gisteren in onze slowcooker. Want ja, we hebben er zowel in Nederland als in Spanje een. In Nederland wordt er geregeld een pan snert in gemaakt.

Ik vind online allemaal ingewikkelde recepten voor stoofpeertjes, maar wij houden het heel erg simpel:

  • 1,5 tot 2 kg geschilde stoofperen (onze slowcooker is 6,5 liter groot, kan nog veel meer in)
  • een scheutje water van ongeveer 2 centimeter eroverheen
  • een halve fles vruchtenwijn van Pikeurtje (andere kan ook, maar dit is wel erg lekker)
  • een half potje perensuiker
  • 2 of 3 kaneelstokjes

Dit alles gaat minstens 8 uur op laag, wij laten het meestal gewoon de hele dag of nacht aanstaan. Heerlijk! Niks meer aan doen.

Natuurlijk kan je bovengenoemd recept voor stoofpeertjes ook in een gewone pan doen en laten sudderen, maar de smaak van de kaneel tot in het hart van de peertjes? Dat lukt alleen zo goed in de slowcooker. Een apparaat waar je gewoon nooit meer afscheid van wilt nemen als je het eenmaal kent. Inspiratie genoeg te vinden op allerlei kooksites en Facebookgroepen!

Tip: Blokker heeft een 5,5 en 6,5 liter Bartscher voor een hele leuke prijs! Die hebben wij ook en is helemaal prima.

Sem geboren op 4 oktober

 

Het zal de meeste mensen die ons ook op Facebook hebben, niet ontgaan zijn, maar natuurlijk mag het hier niet ontbreken: we hebben een nieuwe kleinzoon.

Op 4 oktober om 15.12 uur is Saskia bevallen van kleine Sem door middel van een keizersnede.

Maandag gingen we vrij onverwacht nog met haar naar de verloskundige, maar we belandden al snel in het ziekenhuis omdat ze het niet helemaal vertrouwde. De gyneacoloog zei na onderzoeken dat ze wel een heel klein guppie in haar buik had. Onverwacht, want alle controles daarvoor waren prima. Het zag er even zorgelijk uit en de arts wilde haar  niet meer naar huis laten gaan en de bevalling een handje helpen. Toen het na anderhalve dag zover was, wilden ze niet het risico nemen dat de weeënstorm teveel zou worden voor de kleine man en werd er razendsnel ingegrepen.

Gelukkig, want het is echt een minimensje, maar wel met alles erop en eraan en goed levendig en attent. We zijn na de geboorte direct naar het ziekenhuis in Tiel gereden en daar kon het grote knuffelen al beginnen. Saskia moest nog bijkomen van alles wat haar overkomen was, Berry was zo groots als een aap en ook opa en oma Arisse waren erg onder de indruk. Ome Peet en tante Hendrika waren er ook als de kippen bij 🙂

Donderdag zijn we met een stapel vers gekocht kleertjes in een heel klein maatje 50 weer naar Tiel gereden. Aan bezoek hadden ze geen gebrek, dus na een tijdje vertrokken wij weer richting Made om bij te komen van een paar enerverende dagen.

Zo klein is heel klein

Gisterenmiddag, dus al twee dagen na de bevalling mochten Saskia en de dappere kleine kerel al naar huis, waar ze vandaag ook bezoek kregen van de kersverse oom Marco en tante Miranda met neef en nicht. Als straks Esmee en Andy ook geweest zijn, over drie weekjes voor een lang weekend hier, dan is Sem volledig in de familie opgenomen 🙂 Hij heeft onze harten in elk geval al veroverd!