Categorie archief: Koken

Slowcooker en stoofpeertjes

Járen geleden maakten we kennis met de slowcooker of ook wel Crockpot genoemd. Dat laatste is echter een merk, slowcooker is de algemene benaming. In Amerika zagen we ze vaak op campings gewoon buiten op de picknicktafel staan, vaak met een heerlijk geurende stoofpot erin. Dat maakte ons nieuwsgierig en toen er ook geregeld over gesproken werd op het toen druk door ons bezochte forum van Alles Amerika.com, gingen we overstag. Ik gok dat we de slowcooker al ergens in 2004 of zo kochten, maar ik vond op mijn eigen blog een stuk uit 2008 waarin ik al uitleg gaf over wat het precies was.

Vandaag dus een stukje knip- en plakwerk uit eigen blog, uit een periode dat we in de schuur een noodkeuken hadden aangelegd omdat er in een huis een prachtige nieuwe keuken werd gebouwd (o, die mis ik nog!).

Uit het blog van 1 april 2008:

Vandaag aten we zuurkoolschotel uit de crockpot. Crockpot, hoor ik sommigen denken? Iemand vroeg vanmorgen wat dat nou toch weer was. Ik heb haar beloofd een stukje hierover te schrijven vandaag. Een crockpot wordt ook wel een slowcooker genoemd.

De slowcooker is een metalen, elektrische pan met daarin een stenen pan met glazen deksel waarin je langdurig gerechten in kunt stoven.Het is eigenlijk heel eenvoudig: alle ingredienten gaan er in, soms rauw, soms even aangebraden. Je doet de stekker in het stopcontact en uren (vaak 10 of meer) later is je gerecht klaar. Heerlijk mals en smakelijk.Je kunt het vergelijken met het ouderwetse petroleumstel, alleen is dat onveilig en veel mensen vinden dat stinken.De crockpot is heel veilig: het kan niet aanbranden, ontvlammen of iets dergelijks. Je kunt hem zelfs ’s morgens aanzetten en gewoon weg gaan, als je dan aan het eind van de dag thuis komt ruikt je huis heerlijk en is het eten zo op tafel. Voor deze manier van stoven hoef je niet het duurste vlees te nemen, vlees wat normaal iets taaier is komt botermals uit de crockpot. Mijn favorieten zijn sucadelappen of een goed ribstuk. Als slagersdochter kan ik een ouderwets braadstuk nog zeer waarderen.

Omdat de pan op zeer lage temperatuur werkt met de deksel erop is er bijna geen vochtverlies, er is vaak aan het einde van het kookproces meer vocht dan daarvoor. Wil je je eigen favoriete stoofgerecht in de slowcooker maken, let dan op dat je de hoeveelheid vocht halveert. Ongeveer 1 uur sudderen in een gewone pan staat voor 8 uur op stand laag en 4 uur op stand hoog in de crockpot. Meestal zitten er drie standen op de slowcooker: laag, hoog en de warmhoudfunctie. Je kunt op het internet veel recepten vinden voor de slowcooker, ook Nederlandstalig tegenwoordig, hoewel Engels overheerst. Dat komt omdat deze pan vooral in Amerika zeer populair is. In Nederland is hij ook steeds meer te koop in de betere kookwinkels of te bestellen op internet. Ik ben al aan mijn tweede slowcooker toe, de eerste sneuvelde tijdens een stressvolle botsing met een grote koffer net voor onze Amerika-reis in 2006. De tweede kocht ik heel voordelig bij Wehkamp, maar helaas, die hebben hem niet meer.

Onze zuurkool met gehakt, aardappeltjes en ananas smaakte prima vandaag. Maar favoriet in mijn crockpot is dus draadjesvlees, heerlijke bouillon, allerlei soepen, een flinke soepkip of fantastische stoofpeertjes!

Die stoofpeertjes dus, die maakte Albert gisteren in onze slowcooker. Want ja, we hebben er zowel in Nederland als in Spanje een. In Nederland wordt er geregeld een pan snert in gemaakt.

Ik vind online allemaal ingewikkelde recepten voor stoofpeertjes, maar wij houden het heel erg simpel:

  • 1,5 tot 2 kg geschilde stoofperen (onze slowcooker is 6,5 liter groot, kan nog veel meer in)
  • een scheutje water van ongeveer 2 centimeter eroverheen
  • een halve fles vruchtenwijn van Pikeurtje (andere kan ook, maar dit is wel erg lekker)
  • een half potje perensuiker
  • 2 of 3 kaneelstokjes

Dit alles gaat minstens 8 uur op laag, wij laten het meestal gewoon de hele dag of nacht aanstaan. Heerlijk! Niks meer aan doen.

Natuurlijk kan je bovengenoemd recept voor stoofpeertjes ook in een gewone pan doen en laten sudderen, maar de smaak van de kaneel tot in het hart van de peertjes? Dat lukt alleen zo goed in de slowcooker. Een apparaat waar je gewoon nooit meer afscheid van wilt nemen als je het eenmaal kent. Inspiratie genoeg te vinden op allerlei kooksites en Facebookgroepen!

Tip: Blokker heeft een 5,5 en 6,5 liter Bartscher voor een hele leuke prijs! Die hebben wij ook en is helemaal prima.

Blij met de Airfryer

philips-hd-9240-90-airfryer-xl

Geen nieuws natuurlijk! Onze Airfryer kochten wel al bijna twee jaar geleden, maar nog wekelijks word ik wel benaderd door iemand die aan me vraagt wat er nou zo fijn aan is. En steeds weer vertel ik hetzelfde, dus dacht ik dat maar eens in een blog te doen, zodat ik alleen de link hoef te geven. Dit in navolging trouwens van Sandra, die een review plaatste op haar blog.

Wij kochten de Airfryer in eerste instantie om gezonder te gaan frituren, want eerlijk is eerlijk: wij lusten (te) graag een lekker bordje frietjes (of patat voor de Lees verder Blij met de Airfryer

Alsof we nooit weg geweest zijn

Broodje bakken

Maar liefst vijf weken in Nederland, zo lang zijn we er nog nooit geweest sinds we in Spanje wonen. Maar jullie hebben allemaal vast begrepen dat het geen straf was, eerst de week met onze Spaanse amigos en daarna vier weken in ons heerlijke vakantiehuis op de May. We trokken het aan als een warme jas, deden een stevige moderniseringsronde en genoten van de gezelligheid van familie en vrienden. En toen de weerberichten slechter werden, vertrokken wij met gezwinde spoed richting Spanje. Nou was dat wel toeval, maar geluk hebben is het zeker. Dubbelop, want hier in Macisvenda werd maar liefst 41,2 graden gemeten op donderdag en dat was niet prettig, zo werd ons verteld. Wij reden in twee dagen vlot naar huis met een overnachting in Valence en om drie uur ´s middags zaten we hier met Anneke en Marien aan de koffie. We konden zelfs nog mee naar de snack bij Flip en Klaasje, lekker in het zonnetje.

Maar wat is het fijn om ´s morgens weer de zomerjurk aan te trekken, blote armen, blote benen, op naar wat zon, want wat zijn ze bleek geworden daar in Holanda. Komt vast goed, we zullen weer heel wat uurtjes in de tuin doorbrengen. Het woud van onkruid was voor onze terugkomst al bezworen door José en een maatje, kost wat, maar dan heb je ook wat. Alles is gesnoeid, gewied, gespoten en al wat nodig is voor een grote voorjaarsbeurt. De olijven staan trots te pronken, de rozen bloeien als nooit tevoren en de oleanders staan op springen. Zelfs langs onze weg is vandaag de bosmaaier langs geweest, ha, er komen verkiezingen aan. Ben benieuwd welke partij de komende dagen komt vertellen dat ze dat geregeld en betaald hebben, anders gebeurt er echt nooit iets.

Glutenvrij bij Carrefour

Na gisteren de aanhanger helemaal gelost te hebben en een verdiende siësta te hebben genoten, was er koffie met Verónica en Maria en daarna sloten we de dag af met een prima dinertje bij Finca La Montañosa, want er was nog weinig in huis. De boodschappen deden we vanmorgen. Niet voor ons hele alarmsysteem weer doorgemeten was, alle batterijen vervangen én een nieuwe SIM-kaart geplaatst, want ook die schijnen aan slijtage onderhevig te zijn. Altijd weer prima service bij Securitas Direct, opvallend hoe beleefd en welwillend hun monteurs altijd zijn, prettig volk! Bij Carrefour in Elche keken we onze ogen uit naar de enorme hoeveelheid glutenvrije producten. Volgende week komt nichtje Kelly logeren en ze mag zelf mee om te zien wat ze graag wil hebben. We gaan ons best doen om haar lekker te laten smullen!

Ouwehands Dierenpark 2015 3

In de keuken ruikt het heerlijk. Ik ben weer in mijn elementje! Niet dat ik in Made niet kan kokkerellen, maar er kwam niet echt veel van. Hoewel … taart, een paar keer cake en veel tapas, dat wel, want we hadden ook veel bezoek. Maar hier is het weer terug naar lekker zelf brood bakken, van meel gekocht bij Molen De Arend in Terheijden. Lekker echt Nederlands brood, zo uit de oven, ik kan er bijna niet op wachten. De kippenpoten zijn weer knapperig uit de Airfryer gekomen, dus vanavond wordt het lekker frietjes met kip en appelmoes. Ha, dat koos ik vroeger als ik jarig was 🙂

Spaanse invasie

Het schrijven van dit blog is net een paar uurtjes onderbroken door de Spaanse invasie. Salvador en Martín, oma Paquita, kleine Paula en broertje Sergio en alle zusjes Tenza Ruiz zijn weer bijgekletst tijdens een paar genoegelijke uurtjes op onze veranda. Het wordt trouwens wel koud nu! Het brood is klaar, de kip staat weer in de oven warm te worden en de frietjes zijn zo uit de hetefrietpan. Alsof we nooit weg zijn geweest.

Komde gai van de May, ai?

gehakt draaien
KitchenAid als gehaktmolen

 

Als meisje van nog maar 11 jaar, ging ik helemaal naar de grote school in het verre Raamsdonksveer. Tenminste, zo zag mijn moeder dat. Waarom niet gewoon op de May naar de Mavo, zoals de meesten deden? Zo ver fietsen bij weer en wind … maar ach, dat moesten er zoveel! De jongens gingen vaak naar de LTS in Geertruidenberg, of d´n Berg, zoals wij zeiden en als je wat beter kon leren, kon je naar de Havo in ´t Veer. En zo gingen wij met een behoorlijke groep Mayse brugpiepers en de lerares Nederlands, de strenge mevrouw Kelderman met haar klassieke twinsetjes en bruine foundation precies tot op de kaaklijn, zuchtte maar weer eens diep. Want allemaal hadden we (op een paar na die ´import´ waren) die tyische Mayse ´ai´. Wij spraken geen ´ei´ of ´ij´ uit, maar een vette ´ai´. En zo roep ik nu nog naar Helma, die uit Drimmelen komt, maar nu half op de May en half bij ons in Spanje woont bij de Aldi: ´Hé, komde gai van de May, ai?´.

Toen ik zes jaar later van het Atheneum kwam, ging ik naar Breda naar de Pedagogische Academie, maar daarna werkte ik ook nog drie jaar bij de Rabobank Made. Uiteindelijk vertrok ik in juni 1989 naar het Gelderse Acquoy, waar ik trouwde met Gerard, boerin werd en in het begin nog weleens voor de klas stond als invalster op ´t Klaverblad, het lieve kleine Gellicumse dorpsschooltje. Ik werd lector in de kerk, deed veel bestuurswerk voor school, vrouwenvereninging, een blauwe maandag in de politiek en later reisde ik samen met Albert het land door als voorlichter en cursusleider bij de Diabetesvereniging. Mijn ´ai´ raakte ik aardig kwijt in al die jaren, ik kwam alleen nog op de May op visite bij mijn moeder en had er verder niet zoveel meer mee.

Nu, zoveel jaren later is er Facebook en heb ik weer zeer regelmatig contact met oude vriendinnen, klasgenoten, buurtkinderen uit de Rozenbloemstraat en andere oude bekenden. En ik vind het helemaal leuk om weer van alles te lezen, zien en horen uit mijn oude dorp, wat geheel tegen onze verwachting in ook ons nieuwe dorp gaat worden. Ik neem met plezier mijn Rotterdammer (nou, niet echt hoor, geboren in Schiedam, getogen in Vlaardingen en zelfs nog een tijdje Zevenberger, dus Brabander geweest) mee om onze vakanties in Nederland weer op de May te gaan doorbrengen. Voorlopig zien we ons zeker niet uit Spanje vertrekken, het klimaat is een zegen voor Alberts gezondheid, de bergen geven mij een enorm gevoel van rust, het dorp is vertrouwd en gezellig en de taal heeft mijn leven een nieuwe dimensie gegeven. We houden van Spanje, we hopen hier nog lang te wonen, maar toch voel ik me ook weer Brabander. Ik oefen ook weer hard op ´houdoe´ in plaats van ´doei´ of ´dag´.

Het Brabantse gevoel wordt gevoed door diverse zaken, niet alleen Facebook. De techniek staat voor niets, dus kijken we hier gewoon Omroep Brabant via Canaal Digitaal. Met carnaval zijn wij gewoon vier dagen in het Fijnfisjeniecafé, waar Betty (soms ook Christel voor ons) ons spontaan de groeten doet en zelfs met naam noemt als de jodokus die Twitter volgt, de foto van Albert hier op de bank niet op televisie laat zien. En dan zien we ook elke dag die worstenbroodjes voorbij gaan. Likkebaardend, lekkerbekkend zitten wij hier te kwijlen, want die kennen ze hier dus niet he? En Jack en Ina komen maar een keer of drie per jaar om de voorraad aan te vullen, ook veuls te weinig. Dus sloeg ik een paar weken geleden zelf maar aan het bakken in de nieuwe luchtbakker. Helemaal fout, met bladerdeeg, dus worden het saucijzenbroodjes. Volgende poging wordt met witbrooddeeg, maar daar moet ik nog even naar zoeken en oefenen (bij de Lidl?).

Enfin, dat gehakt he? Ik had al rundergehakt, dus dat was al wat droog en het is gewoon niet wat wij gewend zijn, hier. Ik ben een enorme verwende muts als het over gehakt gaat. Geschiedenis, want mijn vader was slager. Hij werkte op het slachthuis in Breda en bracht elke dag varkens of stukken koe mee naar huis, van boeren die hun beest naar het slachthuis hadden laten brengen of gewoon gekocht voor klanten die het bij pa bestelden. Pa en medewerker Wim stonden avond aan avond, zij aan zij, aan het hakblok het vlees uit te benen en diepvriesklaar te snijden, terwijl de klanten onder het mes vandaan hun vlees inpakten. Ondertussen stond mijn moeder in een andere ruimte gehakt te draaien en worst te maken. Om acht uur stond standaard de koffie klaar aan onze gezellige lange keukentafel en werd er afgerekend. Op zaterdag stond pa om vier of om vijf uur op, want dan stond er bijna altijd een hele koe op het programma en rond twaalf uur wilde hij klaar zijn, want dan werd de hele toko met gloeiend heet water en ontsmettingsmiddel van boven tot onder schoongemaakt. Op zondagavond begon hij weer zijn spullen klaar te maken voor de volgende dag. Mijn hemel, wat hebben mijn ouders hard gewerkt. Dit ging gewoon het hele jaar zo door, hij had twee weken vakantie per jaar op het slachthuis en nam twee weken ´avondvakantie´. De klanten stonden gewoon wekenlang op een wachtlijst. En dat dus allemaal naast een volle baan. Respect!

Maar terug naar het gehakt. Pa is rond 1985 gestopt met werken, vanwege veel gezondheidsproblemen, maar zo af en toe regelde hij voor mij nog wel een half varken of we lieten zelf een koe slachten door hem. Ik heb dus nog jarenlang gehakt gehad wat mijn moeder draaide. Ze reed speciaal naar Den Bosch voor gehaktkruiden en ik heb echt veel tijd nodig gehad om ander gehakt te gaan waarderen. En eerlijk? Zo lekker wordt het nooit meer. Eigenlijk niet vreemd dat ik nog zo gek ben op Brabantse worstenbroodjes, want praktisch alle slagers in de omgeving van de May gebruiken gehakt van Jos Havermans en drie keer raden van wie hij gehakt heeft leren maken? Juist! Vanmiddag hebben we een oude traditie maar eens voortgezet. Ik heb niet de kruiden uit Den Bosch, maar we hebben wel zelf een paar kilo vlees door de molen van de KitchenAid gewerkt vanmiddag. Twee keer door de ´groffe plaat´ en niet zo van die fijngedraaide prut. Vier kilootjes in de vriezer gewerkt. Lekker!

Albert draait gehakt
Albert draait gehakt

 

Gelukkig kan ik volgende week zelf worstenbrood gaan halen om mee te nemen. Ga ik bij de finalist van vorig jaar, Cees van Dongen of bij die van dit jaar, Ger Ligthart? Allebei op loopafstand, maar ook Van der Steen heeft altijd heerlijke worstenbroodjes, weet ik nog van vroeger toen ik op de bank werkte en daar altijd het verjaardagsgebak vandaan kwam. Ha, wat een luxe probleem he?

Jurgen van Dongen, drie keer winnaar, vlakbij de May
Jurgen van Dongen, drie keer winnaar, vlakbij de May

De winnaar van de afgelopen drie jaar, Jurgen van Dongen, mag niet meer mee doen, maar zit wel in de jury. Jullie horen het nog!

De cake ging niet zo best

We doen de hele week echt ons best om af te vallen, maar dan mag er in het weekend ook weleens gezondigd worden. Dus vroeg Albert me of ik weer eens een lekkere cake wilde bakken. Anneke en Marien zouden naar de wedstrijd Athletico Madrid tegen Real Madrid kijken en wat lekkers bij de koffie is dan wel gezellig. Ik voelde de uitdaging: cake bakken in de Airfryer. Volgens de baktijdenlijst op Facebook ging ik voor 20 minuten op

Een verhaal in plaatjes vandaag … het leek zo mooi 🙂


En zo werd het dus koffie met perfect geslaagde boterkoek. Ook lekker hoor!

Het werd een bijzonder geslaagde dag met ´s avonds dikke biefstukken bij El Condor in Frailes. David ziet ons altijd graag komen, maar of dat na gisteren nog zo is? Het werd wel érg gezellig met An en Marien, Geer en Laura en ons (zei de gek). Uiteindelijk werd het half drie vannacht en zijn we nu zo gaar als boter.

N.B.: toch eens kijken hoe dat anders moet met die cake … (temperatuur lager, langer erin, dat wordt hem volgens mij)