Categorie archief: Op de May

Blij met lekker zittende meubels

Haastige spoed is zelden goed … en dat is wel gebleken. Toen we bijna drie jaar geleden dit appartement tot onze beschikking kregen, waren we drie dagen in Nederland en kochten we snel snel even alle meubels voor de woonkamer. De bank vonden we prachtig en dat is hij nog, maar we hebben er echt nooit lekker in gezeten. Sterker nog, ik zat er nooit op en Albert kon zijn draai niet vinden omdat het een hoekbank is. Mijn draaistoel was mooi, maar vooral ook erg laag. Conclusie: rugpijn. Elke keer als we hier zijn, kan ik binnen een week niet op of neer van de pijn in mijn rug en breng ik uiteindelijk maar hele avonden door aan de eettafel.

Toen we dus in september hier kwamen, was het eerste doel een nieuw bankstel. We gingen op advies van Ceceline en Walther in Breda naar Montèl. In gedachten gingen we voor een zelfde soort bank als we hadden, grijs, grof en zwaar, maar dan in een 2-1-1-versie plus draaistoel en wat hoger van zit. We zijn zelf nog steeds verrast over de uiteindelijke keuze, maar ook erg blij nu alles in de kamer staat. Gisteren haalden Bram (van schoonzus Trees) en Lars (de schoonzoon) onze oude bank op, die bij hen in de kamer erg mooi staat en die zij wel fijn vinden (hopen we dan). En vanmorgen kwamen er maar liefst twee auto’s om onze nieuwe spullen te brengen.

Albert heeft inmiddels de draaistoel veroverd, waardoor hij veel dichter bij de TV kan zitten én buiten kan kijken om in de gaten te houden wie er naar de COOP aan de overkant gaat 🙂 En ik ben erg blij met de rechte fauteuils waarin ik vast veel fijner zit om te handwerken.

En de rug? Beter, hoop ik, maar daar hebben we nog meer maatregelen tegen genomen. Omdat we uiteindelijk toch nogal wat vaker hier zijn, dan van tevoren bedacht, hebben we besloten niet te wachten met de keuken vervangen tot we hier ´ooit´ permanent gaan wonen, maar gewoon nu al actie te ondernemen. Tenslotte zijn we hier gewoon een paar maanden per jaar en vinden we koken erg leuk, behalve in de bestaande keuken. Er is weinig werkruimte om te snijden en voor te bereiden, de spoelbakken zitten veel te diep, de koelkast is erg laag en klein en de afzuigkap zit zo laag, dat we er bovenop kijken in plaats van in onze pannen.

Dus togen we maandag naar ons vertrouwde adres, Middelkoop in Culemborg, waar we in 2008 onze prachtige keuken voor het huis in Beesd kochten. We liepen daar al binnen een paar minuten tegen Peter aan, destijds de monteur die de keuken plaatste en waar we het erg goed mee konden vinden. Hij is nu niet meer in dienst van het montagebedrijf, maar van Middelkoop zelf en verantwoordelijk voor het inmeten en het aansturen van de montage. Dat geeft vertrouwen, net als de verkoper, Bas, de zoon van de verkoper die ons destijds zo goed heeft geholpen. Pa keek nog af en toe even over zijn schouder mee maandag, maar Bas heeft het zelf ook absoluut in zijn vingers. Na een heel uitgebreid gesprek, veel tekenwerk en door Bas gehaalde broodjes voor de lunch, kwam er een totaalprijs uitrollen die binnen ons vooraf bedachte budget kwam. De beslissing was dan ook snel genomen en vanmiddag al komt Peter inmeten, zodat de keuken in februari geplaatst kan worden als we hier zijn.

Sneak-preview …. Kastjes, bovenkastjes, blad en greepjes!

Al met al allemaal spannende en leuke zaken die het leven een stuk aangenamer maken. In 2018 dus maar eens geen buitenlandse reis, maar genieten van onze fietsen, nieuwe meubels en keuken. O ja, we gaan wel vijf dagen naar Cochem in juni, maar dat valt onder ´fietsgenot´ 🙂

BewarenBewaren

De tent versierd beneden

Telkens als ik hier beneden het appartementengebouw binnen kwam, vond ik het zo saai!  Op de eerste verdieping waar Lenie en wij zelf zitten, hebben we vorig jaar al gezorgd dat er leven in de brouwerij kwam, door een plan op te hangen met wat decoratieve spulletjes en twee schilderijtjes erboven.

Nu hebben we sinds begin dit jaar onze poetshulp voor de gemeenschappelijke ruimtes, geen hulp meer daarvoor en lossen de dames het hier onderling zelf op. Ik probeer af en toe mijn steentje bij te dragen en heb maandag de boel goed onderhanden genomen, maar dan nog, saai. Dus vroeg ik vorige week tijdens onze VVE-vergadering, die we tegenwoordig wel houden onder het genot van een uitgebreid en gezellig etentje trouwens, of we de hal beneden ook mochten aankleden met wat fleurige dingen. Gesponsord door de Spaanse tak van het gebouw, als compensatie voor de gemiste poetsbeurten, want ik ben er meer dan de helft van de tijd niet.

En zo gingen we gisteren samen op stap voor materialen en hing Albert vanmorgen de boel netjes op en hield ik de stofzuiger bij de boorgaten, zo verdelen we dat zo´n beetje. Verder stelt het weinig voor, want het hangt en staat allemaal in een mum van tijd. Tortelduifjes omdat ze geluk in huis brengen, een appel en peer als verwijzing naar  Betuwse tijd en omdat fruit altijd lekker is, wat roze bloemen voor het frivole gevoel, wat hier wel een beetje mag en amandeltjes uit Spanje om de boel aan te kleden. En dan natuurlijk hier en daar wat teksten, al is het wel jammer dat je in die winkels vooral alles in het Engels vindt. Maar vooruit, teksten als ´home´, ´home sweet home´ and ´a smile is the prettiest thing you can wear´, doen het altijd wel.

Het is in elk geval een stuk vrolijker nu als we de lift uitstappen 🙂

Terug op het tijdelijke nest

Dag Scandinavië, dag lieve buurtjes, dag geweldige elandjes, we zijn weer terug van een mooie reis! Tijd om weer gewoon ons gewone blog te openen.

We blijven nog een paar dagen in Made, waar de wasmachine overuren draait en weer de nodige boodschappen voor Spanje worden ingeslagen. Dan gaat het met gezwinde spoed terug naar huis, ook weer heel veel zin in hoor, we zijn al vanaf eind april op pad. Door de zwangerschap van Saskia weten we nu al dat we over een paar maanden weer een tijdje hier zullen zijn, maar nu willen we echt naar huis!

We verwachten al heel snel bezoek uit Nederland, want Thea en Henny komen met maar liefst zes kinderen (eigen, bonus en aanhang) in het huis van Ineke en Kees logeren en omdat dat niet alles kan herbergen,  logeren er twee bij ons. Het wordt een intensieve week, want Jesse en Bob hebben allebei een ernstige stofwisselingsziekte en daardoor heeft het gezin best wat hulp nodig. Natuurlijk gaan we hen die bieden en proberen we er een onvergetelijke week van te maken. De kinderen vliegen voor het eerst en het is allemaal best heel erg spannend. Speciale assistentie bij Transavia is geregeld, net als een extra huurauto van Car Rental Hondon Alicante (kijk eens op de site, ook ons projectje van de laatste tijd) om iedereen mee te kunnen krijgen en de zon werkt in Spanje eigenlijk altijd wel mee. De jongens vinden het maar spannend, ze weten pas sinds donderdag (doordat Hendrika alvast spullen ging ophalen) dat het dit jaar geen Ameland maar Spanje wordt. Maar toen ze hoorden dat ze naar die mensen uit Spanje gingen waar ze mee in de theetuin waren afgelopen najaar, was het vertrouwen gewekt en kregen ze er zin in. Lief!

Ondertussen loopt ook hier op de May de spanning op, want Ceceline en Walther gaan met Annouk, Merijn en Vera naar Amerika. De eerste twee hebben hun VWO- en HAVO-diploma deze week mogen ophalen en niets staat hen nog in de weg. We hebben de hele reis samen met hen voorbereid en staat ze met raad en daad bij. Zo nog maar eens lekker uit eten om de laatste details te bespreken en dan zijn ze er volgens mij helemaal klaar voor.

Woensdag kregen we een enthousiaste foto gemaild van Hans (voor de oude volgers, Hans en Grietje aka Janny gingen in 2009 met ons naar Amerika en vorig jaar maakten we voor hen een gezinsreis) die van de kinderen een prachtig reisplan kreeg voor zijn 59e verjaardag om samen voor de 60e naar USA/Canada te gaan. Natuurlijk ook weer een project gemaakt in Casa Dos Palmeras en gedeeltelijk in de camper in Noorwegen 🙂 Als die het gaan regelen, komt het wel goed volgens Hans, dan durft hij het wel aan.

En wij? Wij plannen voorlopig geen enkele vakantie meer, als we gaan, dan zal het waarschijnlijk lekker hier in Nederland worden en af en toe een uitstapje in eigen land. Liefst mét fietsen, want dat is echt wel een schot in de roos geweest. Ze moeten nu een paar maandjes op ons wachten, want in de zomer wordt het te druk en te warm om er veel mee te doen in Spanje, maar ik hoop dat ze wel mee gaan overwinteren na ons najaarsverblijf hier!

Voor wie ons gaat missen na het Scandinaviëblog, blijf maar lekker hier hangen, we blijven zo af en toe wel wat verhaaltjes delen.

Asperges eten

 

Asperges! Elke keer als ze in Nederland weer aan de asperges beginnen, komen de foto´s op Facebook voorbij en ga ik kwijlen. In Spanje zijn ze amper te krijgen, al beginnen winkels als Carrefour en Aldi ze nu wel mondjesmaat te verkopen. Maar eerlijk is eerlijk, ze zien er niet uit en ze zijn hartstikke duur soms. En wetend dat je dan toch naar Nederland gaat, dan is wachten niet zo heel moeilijk. Vorige week aten we ze al bij D´n Bal in Oosterhout, wat in korte tijd een van onze favoriete restaurants in de buurt is geworden.

Maar natuurlijk zijn asperges tegenwoordig ook in deze hoek van het Brabantse land overal te krijgen en is er de laatste jaren een ware ´cult´ ontstaan rond het witte goud. Járen geleden, ik was nog met Gerard samen, gingen we tijdens het jaarlijkse dagje uit met de Rabobank De Lingestreek nog in Oost-Brabant en Limburg op aspergetour. De veiling, het aspergemuseum en daarna feestelijk asperges eten, zowel voor de lunch als het diner. Volgens mij at ik ze toen voor het eerst, want ik ben nogal opgevoed met wat de boer niet kent, dat vreet hij niet. Zelfs spaghetti en nasi waren buitenlands eten, dus kwam dat bij moeders niet op tafel. Ik ben aardig bijgedraaid in de loop der jaren trouwens. Moeder niet, maar ik heb haar ooit wel nog aan de asperges gekregen.

Toen we nog in Beesd woonde, maakte ik er gewoon stapels klaar, vier of lagen dik gestapeld in de stoomoven. Heerlijk! Nu heb ik dezelfde stoomoven wel in Spanje, maar hier op de May gaan ze vanavond gewoon in de pan, volgens recept met theedoek? Iemand weleens gedaan zo?

We zijn vanmorgen op de fiets naar Aspergeboerderij Van Beek op het Munnikenhof in ´Traaie´ (Terheijden) gefietst en via datzelfde dorp en het langgerekte Wagenberg weer naar huis gefietst. Mooi rondje van 16 kilometer om de konten fietszadelhard te maken. Ging lekker, dat stevige windje merk je echt niks van op de trappers en blozen en blij zetten we de fietsen weer in de berging.

Dat ze bij Van Beek ook koffie met appeltaart hadden was een welkome bijkomstigheid, maar vooruit, we hebben de ronde dus extra groot gemaakt om dat weer te compenseren. Bovendien hebben we van de appeltaart meteen onze lunch gemaakt, dus eigenlijk telt het niet. Vanavond aan de asperges met ham, Hollandaisesaus en ei, we missen alleen de peterselie, dus ik ben bang dat ik toch nog even naar de overkant moet wandelen.