Categorie archief: Overpeinzingen

Christmas Time

albert 3

 

Lalalaala en weer schuift er een kerstliedje over de radio via Skyradio Christmas Time. Veel tijd om bij mijnes kerstgedachte stil te staan, heb ik niet, moet namelijk nog veel doen voor het einde van het jaar. Alweer een jaar voorbijgevlogen zonder dat ik hem kon neerknallen. Het is niet leuk meer en door de snelheid kan ik me niet goed houden aan mijnes die-eet. Was zo goed begonnen dit jaar met een lichte schaalverhoging uit Australië  gekomen, iets er af getraind met bankhangen en bijna het hele jaar gelijk gebleven totdat ….:

Tja schat zei ik, we brengen dit jaar de kerst door in Nederland nu we een eigenste hut hebben in het bejaardenhuis aldaar. Maar Albertje, riep ze schor door de ruimte, ben je helemaal van de pot gevallen, we zijn voor jou naar een warm land verhuisd. Frau heeft daarin gelijk en zo niet dan toch, anders mot ik eenzame kerst van Andere Hazes gaan zingen. Dus ik mijnes smoezekastje eens opengedaan om hares hoogheid te overtuigen. Als eerste smoeske vertelde ik haar dat Nederland baadt in een warme kerstsfeer met verlichte bomenfeest, zalige etenstalletjes enzovoort.

Gaat Melady gelijk overstag, knalde internet open en blokte daar een paar weken af in onze agenda. En toen begon het gedonder van het vuurwerk ……en regenende het afspraken en steeds weer het welovertuigende woord SCHAT ……..grrrrrrr dan kunnen we zeker die ook niet overslaan en zullie hebben ook al gevraagd of we ze eens een keer kunne ontmoette. Daar ga je dan met je kerstgedachte …die bij mij gewoon in de supermarkt was. Lopende langs de schappen, kruipend langs de kerstchocolade en hupsend langs de kaasjes en de pateetjes.

 

albert 2

 

Ge mot Albertje niet loslaten in een winkel tijdens de kerstdagen. Geen tien paarden kunnen lekkere dingen uit onze eigenste geleasde boodschappenkar houden. Bij de plaatselijke bakker die op een steenworp van ons afzit en zelfs zijnes naam heeft aangepast in Bakkerij van der Steen. Daar hebben ze een hoop spullekes die ik wel lust. Kerstkransen zo groot als tractorwielen, kerstschuimpjes zo zacht als Mootje haar wangetjes en kerstbrood met in het binnenste een rol van zalige spijs.

Ik kon zo goed mijnes gewicht vasthouden en nu moet ik stiekem toegegeven dat het wel een onsje meer is. Maar ook ikkus heb goede voornemens en stop gelijk bij vertrek uit Holland met snoepen van al dat lekkers, ga wat meer sporten, wil wat meer gaan fietsen en een wandeling door de bergen ga ik ook niet meer uit de weg. Kortom 2016 wordt het jaar van ……. maar 1 ding is zeker als het jaar net zo snel is als 2015, ben ikkus er weer gauw vanaf.

Nu staan er in de agenda nog heel wat afspraken en ikkus mot met de meeste mee, steeds maar weer het snoepgoed afslaan en zielig kijken dat ikkus het heel zwaar heb. Soms zegt zo´n adreske: hebben jullie wel goed gegeete vandaag of gewoon Albertje, gij mag nog wel een stukse hoor. Maar  wil je echt een glimlach op mijnes bekje zien, mot je gewoon…….heel verbaasd kijke en met het handje voor je eigenst mondje zegge …….Albertje wat bende gij afgevalle joh……wedde dat ik dan een bigsmile op mijnes bekje tover en je vrijwillig afhelp van een lekker stukje kerstkrans of iets dergelijks wat je speciaal voor mij in huis heb gehaald.

O ja, mocht je gevraagd hebbe of we een keer langskomen, mot ik je gelijk teleurstellen. We zijn namelijk niet in staat om iedereen te bezoeke, Piepels die in Spanje woone motte zelfs wachtte tot februari 2016. Andere Piepels in Holland motte effekens bedenke dat Albertje niet van elastiek is en zo nu en dan verplicht mot bankhangen, zijnes Frau verwenne en erger, zelfs het liefst op zijnes eigenste pot gaat zitte.

 

albert1

 

It is Christmastime beste blogvolgers en fans van mijnes eigenste schrijfmaaropFrau daarom wensen wij samen u een zalig kersmus en alvast een rustig uiteinde. Bedankt voor een ieder die heeft bijgedraage in het afgelopen jaar aan een lach en een traan, een stukje gemis en een hapje hier en daar.

 

albert 4

 

Leuk dat we je hebben ontmoet dit jaar, fijn dat je ons je waare gezicht heb laten zien dit jaar, bedankt dat we dit jaar geen nee konden zeggen tegen je dit jaar,

Albertje Kretiek Himself  en Frau, Moppie, Mootje, Monika, Monique

 

Sara komt eraan

Sarah

En dan is het zover, 50 jaar, Sara zien en wat er allemaal nog meer gezegd wordt als je een halve eeuw oud wordt. Ik heb altijd gedacht dat het een verjaardag zoals alle anderen zou zijn en ik maak me daar nooit zo druk om. Maar nu het zo ver is, voelt het toch als een soort mijlpaal. Als een moment in mijn leven waar ik even bij stil wil staan, want ik merk dat het eigenlijk de laatste tijd toch wel wat met me doet.

In vijftig jaar verzamel je toch wel heel wat levenservaring en rijg je de herinneringen aan elkaar. De belangrijke mensen in je leven die je ontvallen, Gerard die de 50 nooit mocht halen, mijn ouders die mijn vijftigste verjaardag niet mogen beleven, die vormen wel het grootste gemis. Jee, wat zou ik pa nog eens graag in geuren en kleuren horen vertellen over die maandag na mijn geboorte, hoe hij van mijn moeder best na de aangifte op het gemeentehuis zijn geluk mocht gaan vieren op de kermis. En hoe hij daar Johnny Jordaan van het podium zong, die weigerde verder te zingen als ´die man´ niet werd verwijderd. Daar ging pa, in een Volkswagenbusje werd hij thuis gebracht, mama was niet blij, maar hij had wel een verhaal voor het leven. De buurvrouw kreeg ´s avonds een advocaatje op kraambezoek, want van koffie zetten had hij sowieso al geen kaas gegeten. Memories!

Tegenover het verdriet staat dat ik het wel samen met Albert mag beleven, mijn maatje, mijn levensgezel en degene die me wel het beste kent van allemaal. Die weet waar ik waarde aan hecht. Aan onze kinderen en kleinkinderen, de goede band die we hebben met het gezin van zijn zus, een aantal dierbare vrienden waar we lief en leed mee delen en ook een stel gezellige kennissen voor de wat minder intieme geneugten van het leven. Een fijn thuis of sinds kort zelfs twee en reizen, een van onze grote passies.

Vijftig worden betekent voor vrouwen ook dat er toch iets van de overgang merkbaar moet worden, maar eerlijk gezegd blijven de opvliegers nog steeds uit. Wel voelt het als een soort kruispunt in het leven. Wat wil ik nog, wat gaan we doen, waar voel ik me fijn bij en kan ik mijn ei kwijt? Dat laatste is weleens lastig, eerlijk gezegd, want het leven hier in Spanje is erg aangenaam, maar vaak wel veel van hetzelfde. Werken is wat, niet werken is een luxe, maar soms ook wel een uitdaging, want hoe vul je dan je dagen op een toch enigszins nuttige manier? Daar loop ik weleens tegenaan, maar daar kom ik ook wel weer uit.

Voor nu ga ik er gewoon van genieten dat ik in toch relatief goede gezondheid Sara mag zien en dat we dat in Nederland al op zeer genoeglijke wijze gevierd hebben tijdens de vakantieweek in Handel met collega-Sara Trees en onze gezinnen. Het was een hele bewust keus om dat zo te doen. Met de eigen kinderen, zonder teveel ´verplichte nummers´ . Hier in Spanje wordt die 50 niet groots gevierd en daar sluit ik me graag bij aan. Ik word vanavond verwend met een bijzonder etentje in een restaurant met Michelin-ster door mijn eigen Albert en in het aangename gezelschap van Marien en Anneke.

Om er toch een feestje van te maken voor de bloglezers, laten we jullie graag meegenieten van het filmpje wat Albert heeft gemaakt van de week in Handel. Met veel foto´s uit mijn camera, gemaakt door mij, Albert en Hendrika en filmpjes van Kelly en Stacey. Het geheel duurt wel 17 minuten, maar wij zijn blij met de leuke herinnering.

Als vijftigjarige neem ik volgende week de benen. Ik ga samen met Anneke naar Nederland. Een aantal dagen samen op de May, een avondje ouderwets Mayse kermis vieren (ha, rondje erover lopen) en natuurlijk shoppen. Daarna gaat zij naar de kinderen en heb ik nog een paar dagen om mezelf te vermaken. Dat gaat lukken! Ik blijf maar een weekje hoor, dan ga ik weer naar Spanje, naar de zon, want de zomer is hier nog lang niet voorbij.

Enne … voor de liefhebbers: de foto´s van Handel zijn ook online. Klik maar op mijn achterkant 🙂

Boerengolf

De Wijde Blick in Callantsoog: een mooie jeugdherinnering!

Hotel De Wijde Blick

Hotel De Wijde Blick in Callantsoog … vanmorgen kreeg ik via de Facebookgroep Wereldvrouwen deze foto van een van de leden.

Ik ben er blij mee! Mijn ouders gingen zelden of nooit op vakantie, maar ik herinner me de eerste keer dat we wel gingen. Naar Zus en Jaap, de eigenaren van dit hotel. Mijn moeder werkte eerder bij Zus en haar jong overleden man Rob in lunchroom De Speelman in Waalwijk en leerde daar mijn vader kennen. Het werd een moeizame verkering, want mijn vader was protestant, uit de klei, zoals ze dat zeiden in Brabant en mijn moeder kwam uit een groot katholiek gezin uit Made. Twee geloven op één kussen, daar sliep de duivel tussen. Het was aan, het ging weer uit, mama kreeg een ander, maar kon pa niet vergeten.

En zo kwamen ze weer bij elkaar, met als dekmantel een boer uit Dongen, die zogenaamd haar vriend was en haar thuis ophaalde. De broer van die boer, Mels Langerwerf, woonde een tijdje in Eethen en mijn vader molk er de koeien als zij een dagje naar Dongen wilden, waar ze vandaar kwamen. Later was hun veilige ontmoetingsplek bij Mels en Jean in Dongen. En zo kwamen wij weer in 1983 in California terecht om hen te bezoeken, want zij emigreerden in 1963, het jaar dat mijn ouders trouwden. Mijn vader was thuis weggelopen, katholiek geworden en zo mocht het dan toch eindelijk. Gelukkig is het later weer goedgekomen met mijn grootouders aan vaders kant!

Terug naar Callantsoog: ik was 9 jaar, vond het heel spannend om een weekje in een echt hotel te logeren, al aten we meestal gewoon in de woonkamer bij Zus en Jaap mee. Ik mocht namelijk wel mijn eigen eten gaan bestellen bij de kok beneden in de keuken. Ik herinner me nog dat die keuken aan de voorkant was, waar de deuren open staan beneden op de foto. Achter de grote glazen serre, waar het restaurant was, stond het hondenhok van Wodan. Een grote vriendelijke Newfoundlander, die me tijdens het stoeien op het strand in mijn arm beet, waardoor ik nog naar de dokter moest voor een tetanus-injectie. Wodan en ik bleven wel maatjes hoor, hij kon er ook niks aan doen!

Ik weet ook nog dat ik met een Fjord vanuit de manege in Hooge Groote Keeten een strandrit mocht maken. Ik was de jongste, maar wel de beste ruiter van het groepje. Ik mocht voorop en het ging hard! En we gingen naar de kaasmarkt in Alkmaar en de havens in Den Helder.

Een keer per jaar kwamen ze bij ons op bezoek, een week eerder hadden mijn ouders dan oma (de moeder van Zus) opgehaald in Den Bosch waar ze logeerde bij een paar vrijgezelle broers. Daarna kwam ze bij ons en moest ik op de overloop slapen. Ze dronk met gemak een fles jenever op in die week trouwens. Zus en Jaap kwamen haar na die week ophalen en brachten dan Wodan mee, dan kon mijn dag niet meer stuk.

Wat kan een foto veel herinneringen losmaken! Drie keer in mijn leven ging ik met mijn ouders op vakantie, die ene keer in Callantsoog, een paar jaar later drie hele dagen in de Ardennen en natuurlijk in 1983 naar Amerika. Dat laatste heeft wat teweeg gebracht 🙂

Zomerse trip naar Nederland in de planning

Glutenvrije oogst

Het is weer stil hier. Gisteren vertrok nichtje Kelly weer terug naar een regenachtig Nederland. Wat heeft ze het hier getroffen met de zon, ze is heerlijk bruin gebakken en absoluut tot rust gekomen, wat ook de bedoeling was. Na een heel vervelende periode heeft ze de boel weer wat op de rit. Het was een uitdaging om haar deze week lekker, maar glutenvrij, te laten eten en volgens mij zijn we daar prima in geslaagd. Ze was vooral erg onder de indruk van de moeite en het plezier wat men in Las Palmeras in Crevillente duidelijk deed om ook haar een heerlijke avond te bezorgen. Missie geslaagd! We gingen winkelen in La Zenia, ook een duim omhoog voor Tommy Mels met de speciale menukaart trouwens. Thuis waren er speciale pannenkoeken, shoarma, nasi en saté en natuurlijk brood, allemaal goed te doen. Het aanbod glutenvrije producten hier in de supermarkten is enorm, maar met creatief koken en de juiste kruiden kom je ook een heel eind. Gisterenmorgen sloten we lui af in de bejaardensoos bij de thermaalbaden van Leana in Baños de Fortuna. Ze haalde daar de gemiddelde leeftijd fors naar beneden als jonkie 🙂

Wij zijn wij niet als we niet alweer een reisje aan het plannen zijn. Of bijplannen, moet ik het noemen. Al bijna een jaar geleden besloten we met schone zus Trees en zwager Bram dat we gezamenlijk met onze gezinnen zouden vieren dat we 50 jaar worden (de dames dan). Dat gaat gebeuren tijdens een midweek in het Brabantse Handel waar we een vakantiehuis hebben gehuurd met 10 tweepersoonskamers met allemaal hun eigen badkamer.

;

Een weekje later hebben we de bruiloft van Sjouk en Henke, weten jullie nog, van het huwelijksaanzoek net voor ons grote feest hier in 2013?

Sjouk en Henke

Allemaal al lang in de planning dus, maar toen wisten we nog niet dat we ons eigen huis in Nederland zouden hebben. Nu gaan we dus gewoon wat eerder en rijden we op ons dooie gemakje via een mooie route naar het noorden met onderweg een bezoekje aan Janssen en Whisper in Leyrat. Omdat we zagen dat de hotels toch al aardig volgeboekt zijn in de laatste week van juli, hebben we vanmorgen alvast maar wat (nog annuleerbare) reserveringen gemaakt.

Op de eerste dag gaan we eens een keer niet voor dag en dauw van huis om ergens halverwege Frankrijk terecht te komen, maar gaan we op het gemakje via Valencia tot net voorbij Peníscola onze vertrouwde route, maar dan gaan we het binnenland in, naar Lleida. Albert vond er een mooi designhotel met een prachtige spa, zodat we ook daar lekker in warm water kunnen badderen voor we gaan dineren in het prachtige restaurant BlanC met zomerterras. De bedden van 2 x 2 meter doen me nu al bijna in slaap vallen. Een nachtje pure luxe dus in Finca Prats

Van pure luxe en modern design rijden via een mooie route door de Pyreneeën, op het dooie gemakje, want we hebben de hele dag voor een uurtje of vier rijtijd volgens Google, naar de jaren ´70. Terug naar Hotel-Restaurant l´Endlos in Donneville, de verrassing van vorig jaar. Een klein bungalowtje, bloemetjesbehang, ouderwetse tegeltjes, maar brandschoon, goede bedden, goed WIFI en een verrassend menu in het uitstekende restaurant. Bovendien sprak mevrouw alleen Frans, maar was haar man een Spanjaard en dat communiceert een stuk makkelijker voor ons. We hebben er vorig jaar gewoon goed geslapen en heerlijk gegeten en onszelf beloofd dat we er terug zouden komen. Bij deze dan.

De derde dag wordt een lange dag, maar dat mag ook wel na twee dagen flierenfluiten. We gaan via de snelweg langs Toulouse en Limoges naar Leyrat, waar Janssen en Whisper al bijna vijf jaar wonen. We brachten ze in 2010 op 6 juni daarheen, wat een emotionele dag was dat. Ik geloof niet dat we ooit zo intens samen gehuild hebben als op moment dat we daar weg reden. Maar al vijf jaar lang gaat het gewoon erg goed met ze en elk jaar brengen we ze een bezoekje.

We hopen er net na de middag te zijn en om een uur of drie onze reis weer voor te zetten, want we hebben dan nog een stukje te gaan. De rest van de route gaat bijna helemaal over binnenwegen naar Montigny-La-Resla waar we een kamer hebben geboekt in Logis Le Soleil d´Or. De ligging langs onze beoogde route en ook hier weer goede beoordelingen op Google en een mooie menukaart, gaven de doorslag voor deze keus. We willen op deze dag koste wat kost Parijs vermijden, want daar wordt de slotetappe van de Tour de France gereden.

Onze laatste etappe voert ons door het Franse en Belgische platteland naar Brussel, vanwaar we weer het bekende en vervelende laatste stuk langs Antwerpen gaan om hopelijk halverwege de middag de sleutel weer in het slot van ons eigen appartement te kunnen steken. Op naar een paar leuke weken in Nederland, voor we eind augustus weer met gezwinde spoed terug gaan voor de fiestas in Macisvenda.

Tot slot – voor de planners onder ons – de beoogde route, geheel en per dag:

Samen weer verliefd of was dat al zo?

VT Wonen

De laatste maanden zaten we op zondagavond om half zeven samen voor de buis. Ons favoriete TV-programma, met stip op nummer 1 van alle woonprogramma´s, was de laatste tijd VT Wonen met Viktor. Weer verliefd op je huis, het draait allemaal om twee mensen die samen in een huis wonen, met of zonder kinderen en daarin gewoon niet op één lijn kunnen komen als het gaat om hoe dat huis ingericht moet worden. Zij houdt van pasteltintjes, frutsels en frummels of juist helemaal van wit en strak en hij is dan van stoer en industrieel of juist van klassiek zoals bij opa vroeger thuis. Kortom: ze verschillen enorm van stijl en inzicht en krijgen het niet voor elkaar om hun huis zo in te richten dat ze zich er allebei thuis voelen. Viktor laat ze een moodboard maken, aan de hand daarvan kiest een stylist van VT Wonen een aantal trefwoorden en dan gaan de stellen met Viktor en de stylist naar een woonwinkel waar ze moeten kiezen voor een sfeerkamer. Je denkt echt dat dat nooit goed kan komen, zo verschillend zijn de keuzes. Maar als ze dan drie stukken (voorbeeld: stoel, lamp, kussen) moeten kiezen en daarbij rekening moeten houden met elkaars smaak, komt het al dichter bij elkaar. Ze krijgen daarvoor ook drie trefwoorden. Albert en ik hebben samen gekozen voor onze trefwoorden: ruimte, gezelligheid en comfort.

We lieten ons inspireren, genoten van de mooie huizen die voorbij kwamen, spraken uit wat wij zeker niet zouden willen en kwamen tot de conclusie dat VT Wonen aan ons een slecht stel zou hebben. Wij zijn het namelijk altijd heel snel met elkaar eens en dat is natuurlijk niet de bedoeling van zo´n programma. De een zet voor, de ander kopt in, zoiets. Schat, denk jij dat een grote klok niet geweldig zou zijn bij ons in huis? Jawel, die komen we ergens tegen binnenkort, zeker weten. En zie, Albert spot de klok en ik zeg alleen maar: bingo Albert, dat is hem. Zo gaat het bij ons eigenlijk met alles. Wij hebben geen ellenlange discussies nodig en ik voel me nooit alleen staan, zoals ik dat ook weleens zie gebeuren. Zo´n man die het eigenlijk niet interesseert wat je in huis hebt staan, al is de bank pimpelpaars met een goud randje, als hij maar lekker ligt. Ons huis (allebei eigenlijk) is ingericht in goed overleg en het is heerlijk om een klankbord te hebben en dan ook nog samen zo te kunnen genieten, omdat je dezelfde smaak hebt.

Ik hoef ook dat andere programma niet te bellen. Nee, mijn man is een klusser (en niet, help, mijn man ….), hij heeft smaak en hij houdt van netjes. Dus is inmiddels alles hier keurig afgewerkt, hangen er zeepdispensertjes, handdoekenrekjes, een mooi kastje in het toilet en nog veel meer praktische zaken. Wat ben ik eigenlijk een tevreden mens 🙂

Pensionados

Ik moest daar vandaag aan denken omdat ik gisteren het boek Pensionado´s van Liza van Sambeek las. Over een aantal mensen die aan hun pensioen toe zijn (ja ja, wij zijn nog een stuk jonger) en hoe lastig dat soms kan zijn. Over Vera die ineens echtgenoot Rob elke dag over de vloer heeft en die gek wordt van zijn bemoeienissen met haar dagelijkse routine, over Wout die weduwnaar is geworden en probeert de 20 jaar jongere Fleur bij te houden en daar duidelijk niet in slaagt en over Boudewijn die na zijn scheiding op Viagra al wippend de bink uithangt. En dat allemaal wordt besproken tijdens een gezamenlijk weekend in het tweede huis van Vera en Rob in Spanje. Herkenning ten top, want we zien het om ons heen allemaal gebeuren. En weer ben ik tevreden, want wij zitten al 15 jaar elke dag op elkaars lip, wij doen praktisch alles samen en ons libido en lijf gaat in ongeveer hetzelfde tempo achteruit en wij vinden het samen allemaal prima!!