Categorie archief: Overpeinzingen

Gedaan die feestdagen

Joepie, het is voorbij en het gewone leven kan weer beginnen. Mocht ik je zijn vergeten met een gelukkig 2016 te wensen dan heb je pech, ik stop ermee. Niet dat ik het je niet gun of zo, maar eens moet je gewoon stoppen en doorgaan met de dagelijkse beslommeringen.

49

Weer gewoon een boterham met wat beleg en ´s avonds een aardappeltje, groente en een stukje vlees. Mijnes eigenste pens kwam in de verdrukking van al dat lekkers wat hier op de May (Made, Nederland) te koop was. En wat hebben de keukenprinsen en -prinsesjes het hier makkelijk zeg. Kant en klaar diners zo uit het pak de oven in en happen met de familie of langskomende vriend of vriendin. Natuurlijk, een menig keukenwerker stond met de handjes in het haar omdat lezen van handleidingen nu niet de sterkste kanten zijn van menigeen.

Ouwehands Dierenpark 2015 3

Zo kwam mij ter ore over een donkerharige dame die van manlief een Airfryer had gekregen. Ik moet hier wel eerst even uitleggen zeker, wat een Airfryer is??  allei, effekens heel kort, das een pan die met hete lucht je eten opbakt. Wij hebben er zelfs twee,  1 op de May  en 1 in Macisvenda die we heel veel gebruiken. Nu had die donkerharige dame ook gehoord dat je er frietjes in kon bakken ………..natuurlijk kan dat heel goed zelfs, doos……….Gaat de domheid van dienst vragen op smoelenboek hoeveel liter frituur olie ze erin moet gieten wat ze kan geen streepje ontdekken.

afvallen60

 

Geef mijn kluifjes maar aan fikkie…gedaan die feestdagen we gaan weer op de gewone toer alhoewel ik blijf profiteren van de lekkere dingen. Alleen iets gezonder en zonder al dat overheerlijke spijs. Gewoon een boterham met een licht stukje beleg, een karig lunch hapje en een licht diner in de avond. Vanaf vandaag kijk ik weer naar mijn die-eet en ga wat meer sporten, ga niet meer met de lift naar boven of beneden en pak gewoon de trap.

Ja, lieve spontaan reagerende blogbekijkers, ik ga er tegenaan, pak toch een paar goede voornemens mee. Nee, ik durf ze hier niet te plaatsen omdat ik weet dat vele meelezen en dan extra gaan letten op Albertje Kretiek Himself als hij weer een hapje neemt van iets lekkers.

animaatjes-amerika-64748

 

Joepie. het is voorbij het gewone leven kan weer beginnen. We blijven nog effekens op de May en gaan dan weer naar Spanje voor een paar weken. Rijden dan naar Madrid en vliegen vandaar naar de Joe naait et steeds om  daar een bietje rond te toeren. Zelfs voor jullie houden wij weer een opschrijfboekje bij met plaatjes van ons doen en laten daar.

rtusalogo
Blog USA

 

Natuurlijk, wie ons kent, er staat al een website online waarop te zien is wat we gaan doen…….dus beste knoppekastkijkers denk maar zo …..als Albertje geniet mogen jullie meekijken hahaha

alberto

Allemaal de garoeten van Gullie eigenste overgewichtige Albertje Kretiek Himself vanuit Dos Palmeras Made

Van 2015 naar 2016

 

2016

 

Het jaar 2015 is morgen alweer voorbij, mijn ouders hebben echt gelijk hoor, als je ouder wordt, lijken de jaren korter te worden. In een poging om een soort jaaroverzicht te maken, zat ik net wat oude blogs van dit jaar door te lezen. Dat wordt het dus niet, ik ga mezelf niet herhalen.

Wat we me wel trof, waren de reacties van twee lezeressen, die me in een blog in februari vertelden dat zij zoveel plezier aan het lezen van onze blog en die van andere bloggers beleven, omdat ze zelf aan huis of zelfs aan bed gekluisterd zijn. Dat ze door onze verhalen een stukje meebeleven van hoe het is om te reizen, om te genieten van het leven in een mooi, warm land en om gewoon een stukje afleiding te hebben.

Wat fijn om zo mensen een plezier te kunnen doen, daar sta ik gewoon niet zo vaak bij stil. En ik word er ook een beetje stil van, want wat zijn wij gezegende mensen in vergelijking met veel anderen. Alberts ongeluk en de ziekte die hij daar aan over heeft gehouden, heeft ons leven een wending gegeven die ons erg verrijkt heeft. We kozen voor zijn gezondheid voor Spanje, maar het brengt ons zoveel meer dan alleen warmte. Vriendschap, een nieuwe taal, cultuur en begrip voor anderen die hun land, huis en haard hebben moeten achterlaten in totaal andere omstandigheden bijvoorbeeld. Die ook een nieuw leven moeten opbouwen in een ander land, maar dat moeten doen met vele malen minder dan dat wij hebben.

De luxe om naast dat mooie huis in het knusse Macisvenda ook nog een appartement te hebben en te kunnen houden in mijn geboortedorp, waardoor we vaker en langer in Nederland kunnen zijn en genieten van onze vrienden en kennissen, maar vooral ook van ons gezin. Wat voelden we ons rijk de afgelopen week met al onze kinderen en natuurlijk de twee kleintjes die kwamen logeren. We zijn een samengesteld gezin, maar al onze kinderen kunnen het goed met elkaar vinden en wij met hen allemaal. Een zegen! Misschien beseffen wij het meer of zeggen we het vaker tegen elkaar dan andere mensen, omdat we weten wat verliezen is, maar wij zijn soms net papegaaien. Wat hebben we het goed hè? Jullie weten niet hoe vaak we dat tegen elkaar zeggen!

En dan ook nog een nieuwe reis in het vooruitzicht. Toch weer naar Amerika, waar we zoveel hebben gezien en gedaan en waar we altijd met zoveel plezier over praten, denken en op terugkijken. Ons hart klopt sneller bij het vooruitzicht en we hopen daar weer heel veel over te kunnen gaan bloggen, zodat we anderen daar ook weer in kunnen laten delen.

Morgen luiden we 2015 uit met Bram en Trees, die dit jaar voor het eerst de jaarwisseling vieren zonder hun kinderen. Het went hoor en wij kunnen jullie heel goed opvangen, vraag maar aan Jack en Ina hoe we dat doen, want die komen morgen ook nog wel even gedag zeggen. Belangrijke mensen in ons leven, familieleden waar we altijd op kunnen bouwen en vertrouwen. En zo zijn er ook nog wel een aantal vrienden in ons leven waar we altijd bij terecht kunnen.

We rollen deze weken van de ene afspraak in de andere en zijn blij dat we met onze emigratie nooit onze schepen helemaal achter ons verbrand hebben en ook in Nederland nog een fijn netwerk hebben. We genieten van alles en vooral ook van de rust die we tussendoor kunnen nemen hier op de May. We rollen 2016 in Nederland in en gaan pas over een paar weken terug naar Spanje, waar we dan ook weer naar uitkijken. Want thuis is nog steeds daar, tussen de amandelen en olijven, op onze berg.

Beste mensen, bedankt voor jullie reacties en aandacht in 2015. Albert en ik wensen iedereen een prachtig, gezond en gelukkig 2016 toe. Liefs!

Christmas Time

albert 3

 

Lalalaala en weer schuift er een kerstliedje over de radio via Skyradio Christmas Time. Veel tijd om bij mijnes kerstgedachte stil te staan, heb ik niet, moet namelijk nog veel doen voor het einde van het jaar. Alweer een jaar voorbijgevlogen zonder dat ik hem kon neerknallen. Het is niet leuk meer en door de snelheid kan ik me niet goed houden aan mijnes die-eet. Was zo goed begonnen dit jaar met een lichte schaalverhoging uit Australië  gekomen, iets er af getraind met bankhangen en bijna het hele jaar gelijk gebleven totdat ….:

Tja schat zei ik, we brengen dit jaar de kerst door in Nederland nu we een eigenste hut hebben in het bejaardenhuis aldaar. Maar Albertje, riep ze schor door de ruimte, ben je helemaal van de pot gevallen, we zijn voor jou naar een warm land verhuisd. Frau heeft daarin gelijk en zo niet dan toch, anders mot ik eenzame kerst van Andere Hazes gaan zingen. Dus ik mijnes smoezekastje eens opengedaan om hares hoogheid te overtuigen. Als eerste smoeske vertelde ik haar dat Nederland baadt in een warme kerstsfeer met verlichte bomenfeest, zalige etenstalletjes enzovoort.

Gaat Melady gelijk overstag, knalde internet open en blokte daar een paar weken af in onze agenda. En toen begon het gedonder van het vuurwerk ……en regenende het afspraken en steeds weer het welovertuigende woord SCHAT ……..grrrrrrr dan kunnen we zeker die ook niet overslaan en zullie hebben ook al gevraagd of we ze eens een keer kunne ontmoette. Daar ga je dan met je kerstgedachte …die bij mij gewoon in de supermarkt was. Lopende langs de schappen, kruipend langs de kerstchocolade en hupsend langs de kaasjes en de pateetjes.

 

albert 2

 

Ge mot Albertje niet loslaten in een winkel tijdens de kerstdagen. Geen tien paarden kunnen lekkere dingen uit onze eigenste geleasde boodschappenkar houden. Bij de plaatselijke bakker die op een steenworp van ons afzit en zelfs zijnes naam heeft aangepast in Bakkerij van der Steen. Daar hebben ze een hoop spullekes die ik wel lust. Kerstkransen zo groot als tractorwielen, kerstschuimpjes zo zacht als Mootje haar wangetjes en kerstbrood met in het binnenste een rol van zalige spijs.

Ik kon zo goed mijnes gewicht vasthouden en nu moet ik stiekem toegegeven dat het wel een onsje meer is. Maar ook ikkus heb goede voornemens en stop gelijk bij vertrek uit Holland met snoepen van al dat lekkers, ga wat meer sporten, wil wat meer gaan fietsen en een wandeling door de bergen ga ik ook niet meer uit de weg. Kortom 2016 wordt het jaar van ……. maar 1 ding is zeker als het jaar net zo snel is als 2015, ben ikkus er weer gauw vanaf.

Nu staan er in de agenda nog heel wat afspraken en ikkus mot met de meeste mee, steeds maar weer het snoepgoed afslaan en zielig kijken dat ikkus het heel zwaar heb. Soms zegt zo´n adreske: hebben jullie wel goed gegeete vandaag of gewoon Albertje, gij mag nog wel een stukse hoor. Maar  wil je echt een glimlach op mijnes bekje zien, mot je gewoon…….heel verbaasd kijke en met het handje voor je eigenst mondje zegge …….Albertje wat bende gij afgevalle joh……wedde dat ik dan een bigsmile op mijnes bekje tover en je vrijwillig afhelp van een lekker stukje kerstkrans of iets dergelijks wat je speciaal voor mij in huis heb gehaald.

O ja, mocht je gevraagd hebbe of we een keer langskomen, mot ik je gelijk teleurstellen. We zijn namelijk niet in staat om iedereen te bezoeke, Piepels die in Spanje woone motte zelfs wachtte tot februari 2016. Andere Piepels in Holland motte effekens bedenke dat Albertje niet van elastiek is en zo nu en dan verplicht mot bankhangen, zijnes Frau verwenne en erger, zelfs het liefst op zijnes eigenste pot gaat zitte.

 

albert1

 

It is Christmastime beste blogvolgers en fans van mijnes eigenste schrijfmaaropFrau daarom wensen wij samen u een zalig kersmus en alvast een rustig uiteinde. Bedankt voor een ieder die heeft bijgedraage in het afgelopen jaar aan een lach en een traan, een stukje gemis en een hapje hier en daar.

 

albert 4

 

Leuk dat we je hebben ontmoet dit jaar, fijn dat je ons je waare gezicht heb laten zien dit jaar, bedankt dat we dit jaar geen nee konden zeggen tegen je dit jaar,

Albertje Kretiek Himself  en Frau, Moppie, Mootje, Monika, Monique

 

Sara komt eraan

Sarah

En dan is het zover, 50 jaar, Sara zien en wat er allemaal nog meer gezegd wordt als je een halve eeuw oud wordt. Ik heb altijd gedacht dat het een verjaardag zoals alle anderen zou zijn en ik maak me daar nooit zo druk om. Maar nu het zo ver is, voelt het toch als een soort mijlpaal. Als een moment in mijn leven waar ik even bij stil wil staan, want ik merk dat het eigenlijk de laatste tijd toch wel wat met me doet.

In vijftig jaar verzamel je toch wel heel wat levenservaring en rijg je de herinneringen aan elkaar. De belangrijke mensen in je leven die je ontvallen, Gerard die de 50 nooit mocht halen, mijn ouders die mijn vijftigste verjaardag niet mogen beleven, die vormen wel het grootste gemis. Jee, wat zou ik pa nog eens graag in geuren en kleuren horen vertellen over die maandag na mijn geboorte, hoe hij van mijn moeder best na de aangifte op het gemeentehuis zijn geluk mocht gaan vieren op de kermis. En hoe hij daar Johnny Jordaan van het podium zong, die weigerde verder te zingen als ´die man´ niet werd verwijderd. Daar ging pa, in een Volkswagenbusje werd hij thuis gebracht, mama was niet blij, maar hij had wel een verhaal voor het leven. De buurvrouw kreeg ´s avonds een advocaatje op kraambezoek, want van koffie zetten had hij sowieso al geen kaas gegeten. Memories!

Tegenover het verdriet staat dat ik het wel samen met Albert mag beleven, mijn maatje, mijn levensgezel en degene die me wel het beste kent van allemaal. Die weet waar ik waarde aan hecht. Aan onze kinderen en kleinkinderen, de goede band die we hebben met het gezin van zijn zus, een aantal dierbare vrienden waar we lief en leed mee delen en ook een stel gezellige kennissen voor de wat minder intieme geneugten van het leven. Een fijn thuis of sinds kort zelfs twee en reizen, een van onze grote passies.

Vijftig worden betekent voor vrouwen ook dat er toch iets van de overgang merkbaar moet worden, maar eerlijk gezegd blijven de opvliegers nog steeds uit. Wel voelt het als een soort kruispunt in het leven. Wat wil ik nog, wat gaan we doen, waar voel ik me fijn bij en kan ik mijn ei kwijt? Dat laatste is weleens lastig, eerlijk gezegd, want het leven hier in Spanje is erg aangenaam, maar vaak wel veel van hetzelfde. Werken is wat, niet werken is een luxe, maar soms ook wel een uitdaging, want hoe vul je dan je dagen op een toch enigszins nuttige manier? Daar loop ik weleens tegenaan, maar daar kom ik ook wel weer uit.

Voor nu ga ik er gewoon van genieten dat ik in toch relatief goede gezondheid Sara mag zien en dat we dat in Nederland al op zeer genoeglijke wijze gevierd hebben tijdens de vakantieweek in Handel met collega-Sara Trees en onze gezinnen. Het was een hele bewust keus om dat zo te doen. Met de eigen kinderen, zonder teveel ´verplichte nummers´ . Hier in Spanje wordt die 50 niet groots gevierd en daar sluit ik me graag bij aan. Ik word vanavond verwend met een bijzonder etentje in een restaurant met Michelin-ster door mijn eigen Albert en in het aangename gezelschap van Marien en Anneke.

Om er toch een feestje van te maken voor de bloglezers, laten we jullie graag meegenieten van het filmpje wat Albert heeft gemaakt van de week in Handel. Met veel foto´s uit mijn camera, gemaakt door mij, Albert en Hendrika en filmpjes van Kelly en Stacey. Het geheel duurt wel 17 minuten, maar wij zijn blij met de leuke herinnering.

Als vijftigjarige neem ik volgende week de benen. Ik ga samen met Anneke naar Nederland. Een aantal dagen samen op de May, een avondje ouderwets Mayse kermis vieren (ha, rondje erover lopen) en natuurlijk shoppen. Daarna gaat zij naar de kinderen en heb ik nog een paar dagen om mezelf te vermaken. Dat gaat lukken! Ik blijf maar een weekje hoor, dan ga ik weer naar Spanje, naar de zon, want de zomer is hier nog lang niet voorbij.

Enne … voor de liefhebbers: de foto´s van Handel zijn ook online. Klik maar op mijn achterkant 🙂

Boerengolf

De Wijde Blick in Callantsoog: een mooie jeugdherinnering!

Hotel De Wijde Blick

Hotel De Wijde Blick in Callantsoog … vanmorgen kreeg ik via de Facebookgroep Wereldvrouwen deze foto van een van de leden.

Ik ben er blij mee! Mijn ouders gingen zelden of nooit op vakantie, maar ik herinner me de eerste keer dat we wel gingen. Naar Zus en Jaap, de eigenaren van dit hotel. Mijn moeder werkte eerder bij Zus en haar jong overleden man Rob in lunchroom De Speelman in Waalwijk en leerde daar mijn vader kennen. Het werd een moeizame verkering, want mijn vader was protestant, uit de klei, zoals ze dat zeiden in Brabant en mijn moeder kwam uit een groot katholiek gezin uit Made. Twee geloven op één kussen, daar sliep de duivel tussen. Het was aan, het ging weer uit, mama kreeg een ander, maar kon pa niet vergeten.

En zo kwamen ze weer bij elkaar, met als dekmantel een boer uit Dongen, die zogenaamd haar vriend was en haar thuis ophaalde. De broer van die boer, Mels Langerwerf, woonde een tijdje in Eethen en mijn vader molk er de koeien als zij een dagje naar Dongen wilden, waar ze vandaar kwamen. Later was hun veilige ontmoetingsplek bij Mels en Jean in Dongen. En zo kwamen wij weer in 1983 in California terecht om hen te bezoeken, want zij emigreerden in 1963, het jaar dat mijn ouders trouwden. Mijn vader was thuis weggelopen, katholiek geworden en zo mocht het dan toch eindelijk. Gelukkig is het later weer goedgekomen met mijn grootouders aan vaders kant!

Terug naar Callantsoog: ik was 9 jaar, vond het heel spannend om een weekje in een echt hotel te logeren, al aten we meestal gewoon in de woonkamer bij Zus en Jaap mee. Ik mocht namelijk wel mijn eigen eten gaan bestellen bij de kok beneden in de keuken. Ik herinner me nog dat die keuken aan de voorkant was, waar de deuren open staan beneden op de foto. Achter de grote glazen serre, waar het restaurant was, stond het hondenhok van Wodan. Een grote vriendelijke Newfoundlander, die me tijdens het stoeien op het strand in mijn arm beet, waardoor ik nog naar de dokter moest voor een tetanus-injectie. Wodan en ik bleven wel maatjes hoor, hij kon er ook niks aan doen!

Ik weet ook nog dat ik met een Fjord vanuit de manege in Hooge Groote Keeten een strandrit mocht maken. Ik was de jongste, maar wel de beste ruiter van het groepje. Ik mocht voorop en het ging hard! En we gingen naar de kaasmarkt in Alkmaar en de havens in Den Helder.

Een keer per jaar kwamen ze bij ons op bezoek, een week eerder hadden mijn ouders dan oma (de moeder van Zus) opgehaald in Den Bosch waar ze logeerde bij een paar vrijgezelle broers. Daarna kwam ze bij ons en moest ik op de overloop slapen. Ze dronk met gemak een fles jenever op in die week trouwens. Zus en Jaap kwamen haar na die week ophalen en brachten dan Wodan mee, dan kon mijn dag niet meer stuk.

Wat kan een foto veel herinneringen losmaken! Drie keer in mijn leven ging ik met mijn ouders op vakantie, die ene keer in Callantsoog, een paar jaar later drie hele dagen in de Ardennen en natuurlijk in 1983 naar Amerika. Dat laatste heeft wat teweeg gebracht 🙂