Categorie archief: Paarden

In memoriam voor Janssen

 

Janssen, geboren 21 maart 1991 – overleden 19 november 2017

En zo sluiten we een tijdperk af. Met het heengaan van Janssen, onze grote trouwe vriendelijke reus, hebben we geen paard meer in ons bezit. Het definitieve einde van de paarden van Stal Nieuwen Oord in Beesd.

Wat hebben we genoten van hem, van zijn broertje Whisper, van zijn vriendje Levi en van de Shetlandertjes Turbo en Nienke. Kleine Nienke is de enige nog waarvan we zeker weten dat ze er nog is, nog steeds als brave kinderpony in het gezin Gerritsen, waar nu de jongste telg Jan volop geniet van zijn paardje. Levi is op 23-jarige leeftijd overleden, Whisper hebben we vorig jaar laten inslapen, pas 13 jaar jong en waar Turbo is gebleven, weten we helaas niet.

Maar vandaag, vandaag nemen we afscheid van wel de meest bijzondere van allemaal. De leider van de groep, 26 jaar werd hij. Onze oude reus, geveld door een lichte beroerte deze week en vandaag wankelend ten onder gegaan. We kregen het bericht dat het echt niet goed met hem gaat, hij heeft veel ingeleverd de laatste dagen en Jane, zijn trouwe verzorgster, liet ons gisteren weten dat het beter zou zijn hem te laten inslapen. En zo geschiedde …

Graag eren we hem vandaag nog één keer. Hij werd geboren als tuigpaard, een Cinovo x Renovo, wat stond voor vooral veel heethoofden met pittige bewegingen. Hij was dan ook voorbestemd om een carrière tegemoet te gaan als tuiger, voor de concourswagen. Hij won als driejarige het bekende concours van Hagestein. Hoe hij vanuit dat wereldje terecht kwam bij Nico Avezaath in Maurik, weten we niet precies, maar daar maakte hij furore als voorpaard in het vierspan. Samen met zijn spanmaat Hartog was het een imposante verschijning. Geen showpaard, maar een harde werker dus. Maar dat niet alleen, hij werd ook ingezet voor de lessen voor het koetsiersbewijs. Hoeveel mensen wij niet later tegenkwamen die hem herkenden, óf uit de lessen óf van de wedstrijden!

En zo kwam hij bij ons, in 2001. Albert en ik gingen samen ons koetsiersbewijs halen en Albert mocht voor het eerst zo een groot paard helemaal zelf verzorgen en inspannen. Helemaal enthousiast kwam hij thuis, over dat grote lieve paard, terwijl ik een ander groepje zat en het allemaal wel geloofde. Ik had in mijn leven al zoveel paarden gezien. De eerste lesjes op het terrein reed ik ook in een andere groep, maar toen we voor het eerst de straat op mochten, stond Janssen voor de wagen en maakte ik kennis met dit sterke, machtige, krachtige maar o zo eerlijke paard. Nico wilde hem uit de wedstrijdsport halen vanwege zijn slechte hoeven en bood hem ons te koop aan. We waren inmiddels allebei verliefd.

Tien jaar jong was hij, in de bloei van zijn leven en hij kwam bij ons in een soort paardenhemel terecht. In de wei, met de shetlandertjes, af en toe een ritje, lekker spelen in de zandbak en verder echt een luizenleventje. Al snel kochten we een weidemaatje voor hem, want zo´n kleintje is leuk, maar die kan je toch echt niet lekker op je rug krabbelen. Vriend Levi kon dat wel en toen later bleek dat onze kinderen toch geen zin hebben in een rijpaard, kocht Suzan hem. Maar hij bleef wel bij ons op stal en zo bleven de maatjes samen. Het drietal was compleet toen we nog een jaar later Whisper erbij kochten, een zes maanden jong veulen, van dezelfde vader als Janssen en vanaf dag een zijn kleine beschermeling.

Wat hebben we veel gedaan met Janssen. Op vakantie, in Zorgvlied, in Kootwijkerbroek, in Haaksbergen, hij ging gewoon mee. Vele kilometers maakten we met hem voor de wagen en hij brieste van plezier als hij mee op pad mocht.  Veel gespeeld thuis, op zondagmorgen racen door de rijbak en met baasje stoeien met de ballen. Mijn slippers van mijn voeten trekken voor ik het door had en lol dat hij dan had! Hij ging mee naar Blakheide toen broer Whisper daar beleerd werd en later ook nog, als wij naar Amerika gingen. Daar bleek hij ook onder het zadel een talent te zijn, want hij mocht als stagepaard dienen voor Tonnie.

De laatste jaren bij ons reden we hem nooit meer in enkelspan, want je zag hem genieten met zijn broertje naast zich. Deed de kleine wat moeilijk, dan zorgde Janssen wel dat hij weer in het gareel liep. In de winter, als Albert door pijn en ellende niet van de bank kon komen, kwam ons drietal bij de achterdeur een boterhammetje halen. Even kroelen met zijn grote vriend en Albert kon er weer een tijdje tegen.

Janssen, een paard wat niet kapot te krijgen was, een prachtig paard voor de wagen, maar zo een waar je een klein kind mee op pad kon sturen. Eerlijk, trouw, lief … We beloofden hem altijd voor hem te blijven zorgen, toen we hem kochten. Tot we beseften dat we voor de zorg steeds meer afhankelijk werden van anderen, met name van onze zoon Peet en dat we voor Alberts gezondheid weg moesten uit Nederland. Toen ik Peet in Australië belde om te vertellen dat we plannen hadden om naar Spanje te verhuizen, was niet zijn vraag hoe het met de kinderen moest, maar ´en de paarden dan?´. Zoveel liefde.

We wilden onze belofte aan Janssen nakomen en ook zijn vriendje Whisper wilden we niet in de handel terecht laten komen, met zijn trekkebeen wat toen al problemen gaf. En zo gingen ze samen naar Frankrijk, naar een rusthuis voor oudere paarden of paarden met gebreken. Wat waren ze er gelukkig! Zoveel ruimte, zoveel zon, zoveel vriendjes, een paardenhemel op aarde. Tot vandaag dus, want na Whisper, gaat nu Janssen ook naar de echte hemel voor paarden. Samen weer rennen over de eeuwige groene weiden, misschien ook wel met Levi, wie weet …

Ter ere van Janssen, wat foto´s van onze mooie kerel!

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Afscheid van Whisper

Whisper

Onze Whisper is niet meer.

Hij heeft al jaren last van een aandoening die ze een ´trekkebeen´noemen. Niet levensbedreigend, maar wel lastig. Elk jaar krijgt hij wat meer last en het zal nooit meer overgaan.

Dat was destijds de reden om hem met Janssen mee te laten gaan, voor een onbezorgde oude dag samen. Maar zijn aandoening verergert en echt pijnvrij zal hij nooit meer worden. Lees verder Afscheid van Whisper

Van paarden, files en Franse boeren

Het waren toch enerverende dagen zo in de afgelopen week. Na een vrij rustige periode in Spanje, met erg heet weer, waardoor we veel binnen hebben gezeten en het huis en de casita met loeiende airco aan werden gepoetst, volgde er nog een gezellig laatste weekend.

Zaterdagavond sloten we een tijdperk af. Niet leuk, want hoe vertrouwd en gezellig is het de afgelopen 3 jaar geweest om op zondag bij Flip en Klaasje lekker aan de zelfgemaakte frietjes te gaan, met een vertrouwde Nederlandse snack, een lekker koel drankje en veel gezelligheid? Het was een begrip en we brachten menig uurtje door bij hun oergezellige Bed & Breakfast in de heerlijke tuin onder de bomen. We herinneren ons de loungeavonden, de high-teas en natuurlijk een van de hoogtepunten: de fantastische patatavond met onze eigen gasten in 2013, in de week van ons feest voor de 12,5-jarige bruiloft. De hele B&B vol met onze gasten en met alle anderen op naar de patat. Weergaloos gezellig! Cueva La Solana blijft, met nieuwe eigenaren en zij willen de snack doorzetten. We wensen Guido en Inge heel veel succes en hopen dat het net zo leuk blijft als voorheen, met Carola nog steeds in de bediening. Maar toch … Flip, Klaasje en Tijn, wat zullen we jullie missen. Dikke kus en zoals we Tijn hebben beloofd: we gaan lekker samen eten in Nederland in december.

Het frietkot van Flip en Klaasje
Het frietkot van Flip en Klaasje
Flip, Klaasje en Tijn op ons feest in 2013
Flip, Klaasje en Tijn op ons feest in 2013

Na een kort nachtje konden we zondag bijkomen, voor we tegen de avond weer vertrokken voor het volgende feest bij Cees en Gerda in La Romana. Een zwoele avond, een prima verzorgde barbecue, lekkere meezingmuziek en goed gezelschap en voor je het weet is het weer laat natuurlijk. Maar de moeite waard!

Maandag hard gewerkt, want natuurlijk moet de koelkast schoon, de kussens van het terras, de tuin nog even nagelopen, het huis gestoft en gezogen en de badkamers nog even met de natte lap. Brood bakken voor een lekkere hap onderweg, de laatste trommels was aan de lijn en weer afhalen in tropische temperaturen in de volle zon. Een mens zou van minder moe worden. Om 9 uur lagen we dan ook op bed, airco aan en snurken. Nou ja, even dan, want voor Spanjaarden is zoiets onvoorstelbaar, dus stonden onze lieve vrienden Jose en Esperanza een half uurtje later voor de poort om afscheid te komen nemen. Uiteindelijk hebben we nog een paar uurtjes doorgeslapen om om twee uur precies in de auto te zitten om in de koelte van de nacht al een flink stuk te kunnen rijden.

Dat beviel geweldig, we stonden strak 6 uur later aan de grens na bij Barcelona nog een ongeluk te hebben vermeden waarachter vast een flinke file is ontstaan. Na een korte koffiestop  stopten we in Frankrijk wat langer voor een picknickje met eigen brood en een lekkere beker melk, voor we via de route dwars door dit immense land rond 2 uur in Leyrat aankwamen voor een bezoek aan de paarden. Liederlijk vervelend was hij, onze ouwe trouwe lieve Janssen. Hij wilde ons eigenlijk niet echt zien, hij heeft een hekel aan warmte en het was dik 34 graden. Tel daar wat vliegen bij en het chagrijn is compleet. Gelukkig kon ik hem nog omkopen met wat wortels, maar de ouderdom blijkt ook te gaan tellen, want hij kreeg ze niet meer helemaal zelf gekauwd. Stukjes breken en dan gaat het nog. Hij is ook alweer 24, de ouwe makker. Whisper wilde vorig jaar niet zo veel van ons weten, maar die herkende me direct deze keer. Oortjes naar voren en kroelen. Wat is hij toch groot en stoer geworden, ons kleine manneke. Vanwege de warmte bleven we niet te lang, want we zagen ook wel dat ze daar druk waren. Gelukkig was mijn vertrouwde toilethok op het pleintje een dorp verder er nog, want we sloegen de thee bij Jane over.

Whisper
Whisper
Janssen
Janssen met de vertrouwde lange tong na lekkere hapjes

Albert dacht dat hij nog wel een paar uur door kon (liefst helemaal naar de May), maar daar stak ik toch een stokje voor. Ik kon na 14 uur niet meer links of rechts draaien met een pijnlijk, doof been en wilde gewoon die auto uit. Dus reden we naar Saint-Amand-Montrond waar we een kamer gereserveerd hadden in het Fast Relaishotel. Goede reviews op Booking.com maar het was wel erg eenvoudig hoor. Spartaans 🙂 Broken Hill was er niks bij. Maar vooruit, eenvoudig maar lekker gegeten, heel goedkoop, bedjes vielen niks tegen en voor de rest weten we dat dit té simpel is om er van te genieten. We sliepen vroeg, ontbeten best goed en stapten om half 8 ´s morgens weer monter in de auto. Dag 1 was zo perfect gelopen, dat we zin hadden in dag 2. De keuze: de toeristische route via Auxerre en Reims naar Brussel of de snelle route via Orleans, Parijs en Lille naar Antwerpen. Vanwege de uitgekiende planning, na de spits in Parijs en voor de spits in Antwerpen, kozen we voor de laatste optie.

Daar hadden we na een half uur al spijt van … we stonden bij Vierzon muurvast in een file en we hadden werkelijk geen idee wat er gaande was. Op Facebook verschenen berichten over actievoerende boeren, maar op de radio en in een berichtje van Erwin bleek het te gaan om een ongeluk. De sfeer was gelaten, iedereen wandelde wat rond buiten de auto, er werd koffie gezet door chauffeurs en ik hoorde zowel op de radio als bij de buurtende mannen met de koffie het woord ´cheval´ voorbij komen. Paard?? We zagen geen hulpdiensten, behalve twee gendarmes op de motor en een zwarte auto met zwaailicht, dus konden het allemaal niet zo plaatsen. Gelukkig was het nog vroeg, dus niet zo warm, het was bewolkt en we hadden volop drinken en eten aan boord. Dat maakte het allemaal wat minder vervelend. Toen we na 3 uur eindelijk mochten gaan rijden, werd duidelijk wat er aan de hand was. Er lag een vrij oud paardenvrachtwagentje compleet aan stukken gereten langs de kant van de weg met veel bloed eromheen. Later lazen we in een krantenartikel dat er geen gewonde mensen waren, maar dat het paard het niet had overleefd.

File bij Vierzon

Het eerste het beste tankstation was ons natuurlijk, voor de plas! Maar wij waren blijkbaar niet de eerste in de file en toen we al twee touringcars zagen leegstromen hebben we nog maar een 40 kilometer geknepen om het op te houden. Beter dan een uur in de rij staan. Maar tjonge, wat een opluchting. Ondertussen ging het om Parijs heen lekker vlot, we namen de langere, maar snellere gevaarlijke stoffenroute over de 104 en zagen toen op de schaarse momenten dat we internet hadden, dat er bij Lille problemen waren met stakende boeren. Op nu.nl stond dat de acties inmiddels waren opgeheven, dus namen we de gok om door te rijden. Dat pakte redelijk goed uit, we hebben een half uurtje vertraging gehad omdat ze de rotzooi nog aan het opruimen waren, maar zagen wel dat er vanuit België de andere kant op enorme files stonden. Wij liepen alleen nog wat vertraging op bij de grens bij Hazeldonk, maar stonden uiteindelijk precies 3 uur  na de geplande aankomsttijd thuis op de May. De schade opgelopen bij het ongeluk konden we dus niet inlopen, maar de files bij Lille en Hazeldonk wel. Niet verkeerd. Zeker niet als je ziet dat vandaag echt heel Midden-Frankrijk dicht zat door de acties, wat hebben we geluk gehad!

Weer rennen naar het toilet, daarna de bus leeggemaakt, het huis lekker open gegooid en even genoten van hoe mooi het ook alweer was. Lekker friet mét lekkers gehaald bij Cafetaria De Schutter, al jaren een begrip op de May, een paar boodschapjes aan de overkant bij de Coop en de koffers uitgepakt. En toen ging het lichtje echt helemaal uit! Vandaag hebben we alleen nog wat meer gehaald bij de Coop en ben ik een prachtige bos bloemen gaan halen bij Kielenstein van de bon die we in mei kregen van Rob en Angelique hiernaast. O ja, en een paar mooie Wolky´s gescoord bij The World of Walking, ik kan niet zonder 🙂

Voor volgende week staat er beduidend meer op de agenda, maar nu moesten we even lekker uitrusten. Home sweet home!

Zomerse trip naar Nederland in de planning

Glutenvrije oogst

Het is weer stil hier. Gisteren vertrok nichtje Kelly weer terug naar een regenachtig Nederland. Wat heeft ze het hier getroffen met de zon, ze is heerlijk bruin gebakken en absoluut tot rust gekomen, wat ook de bedoeling was. Na een heel vervelende periode heeft ze de boel weer wat op de rit. Het was een uitdaging om haar deze week lekker, maar glutenvrij, te laten eten en volgens mij zijn we daar prima in geslaagd. Ze was vooral erg onder de indruk van de moeite en het plezier wat men in Las Palmeras in Crevillente duidelijk deed om ook haar een heerlijke avond te bezorgen. Missie geslaagd! We gingen winkelen in La Zenia, ook een duim omhoog voor Tommy Mels met de speciale menukaart trouwens. Thuis waren er speciale pannenkoeken, shoarma, nasi en saté en natuurlijk brood, allemaal goed te doen. Het aanbod glutenvrije producten hier in de supermarkten is enorm, maar met creatief koken en de juiste kruiden kom je ook een heel eind. Gisterenmorgen sloten we lui af in de bejaardensoos bij de thermaalbaden van Leana in Baños de Fortuna. Ze haalde daar de gemiddelde leeftijd fors naar beneden als jonkie 🙂

Wij zijn wij niet als we niet alweer een reisje aan het plannen zijn. Of bijplannen, moet ik het noemen. Al bijna een jaar geleden besloten we met schone zus Trees en zwager Bram dat we gezamenlijk met onze gezinnen zouden vieren dat we 50 jaar worden (de dames dan). Dat gaat gebeuren tijdens een midweek in het Brabantse Handel waar we een vakantiehuis hebben gehuurd met 10 tweepersoonskamers met allemaal hun eigen badkamer.

;

Een weekje later hebben we de bruiloft van Sjouk en Henke, weten jullie nog, van het huwelijksaanzoek net voor ons grote feest hier in 2013?

Sjouk en Henke

Allemaal al lang in de planning dus, maar toen wisten we nog niet dat we ons eigen huis in Nederland zouden hebben. Nu gaan we dus gewoon wat eerder en rijden we op ons dooie gemakje via een mooie route naar het noorden met onderweg een bezoekje aan Janssen en Whisper in Leyrat. Omdat we zagen dat de hotels toch al aardig volgeboekt zijn in de laatste week van juli, hebben we vanmorgen alvast maar wat (nog annuleerbare) reserveringen gemaakt.

Op de eerste dag gaan we eens een keer niet voor dag en dauw van huis om ergens halverwege Frankrijk terecht te komen, maar gaan we op het gemakje via Valencia tot net voorbij Peníscola onze vertrouwde route, maar dan gaan we het binnenland in, naar Lleida. Albert vond er een mooi designhotel met een prachtige spa, zodat we ook daar lekker in warm water kunnen badderen voor we gaan dineren in het prachtige restaurant BlanC met zomerterras. De bedden van 2 x 2 meter doen me nu al bijna in slaap vallen. Een nachtje pure luxe dus in Finca Prats

Van pure luxe en modern design rijden via een mooie route door de Pyreneeën, op het dooie gemakje, want we hebben de hele dag voor een uurtje of vier rijtijd volgens Google, naar de jaren ´70. Terug naar Hotel-Restaurant l´Endlos in Donneville, de verrassing van vorig jaar. Een klein bungalowtje, bloemetjesbehang, ouderwetse tegeltjes, maar brandschoon, goede bedden, goed WIFI en een verrassend menu in het uitstekende restaurant. Bovendien sprak mevrouw alleen Frans, maar was haar man een Spanjaard en dat communiceert een stuk makkelijker voor ons. We hebben er vorig jaar gewoon goed geslapen en heerlijk gegeten en onszelf beloofd dat we er terug zouden komen. Bij deze dan.

De derde dag wordt een lange dag, maar dat mag ook wel na twee dagen flierenfluiten. We gaan via de snelweg langs Toulouse en Limoges naar Leyrat, waar Janssen en Whisper al bijna vijf jaar wonen. We brachten ze in 2010 op 6 juni daarheen, wat een emotionele dag was dat. Ik geloof niet dat we ooit zo intens samen gehuild hebben als op moment dat we daar weg reden. Maar al vijf jaar lang gaat het gewoon erg goed met ze en elk jaar brengen we ze een bezoekje.

We hopen er net na de middag te zijn en om een uur of drie onze reis weer voor te zetten, want we hebben dan nog een stukje te gaan. De rest van de route gaat bijna helemaal over binnenwegen naar Montigny-La-Resla waar we een kamer hebben geboekt in Logis Le Soleil d´Or. De ligging langs onze beoogde route en ook hier weer goede beoordelingen op Google en een mooie menukaart, gaven de doorslag voor deze keus. We willen op deze dag koste wat kost Parijs vermijden, want daar wordt de slotetappe van de Tour de France gereden.

Onze laatste etappe voert ons door het Franse en Belgische platteland naar Brussel, vanwaar we weer het bekende en vervelende laatste stuk langs Antwerpen gaan om hopelijk halverwege de middag de sleutel weer in het slot van ons eigen appartement te kunnen steken. Op naar een paar leuke weken in Nederland, voor we eind augustus weer met gezwinde spoed terug gaan voor de fiestas in Macisvenda.

Tot slot – voor de planners onder ons – de beoogde route, geheel en per dag:

Lente in Frankrijk en meer

Terwijl de foto´s van ons bezoek aan de paarden hier als stroop worden geupload, zal ik een kort verslagje maken van twee heerlijke reisdagen.

Wat is Spanje mooi, maar heel eerlijk? Ik vind Frankrijk op dit moment nog veel mooier! Het is lente, alles is groen, overal lopen koeien, kalfjes en paarden in de wei en de rit van vandaag was adembenemend, net als gisteren. Zo jammer dat hier Fransen wonen 🙂 En dat het weer minder goed is dan bij ons in Spanje, laten we dat niet vergeten. Alle gekheid op een stokje, we zijn erg gelukkig in Spanje, maar een rit door Frankrijk in de lente is niet te versmaden.

Doordat we gisterenmorgen al rond kwart over vijf in de auto zaten, hadden we alle tijd van de wereld om een leuke omweg te maken. Zo reden we deze keer tot Barcelona via de vertrouwde weg naar het noorden, maar schoten we daar het binnenland in om onze weg te vervolgen door de Pyreneëen. Andorra was het doel voor de middag, maar daar waren we snel van genezen. De stad Andorra la Vella is één groot winkelcentrum vol hotels, veel auto´s, veel drukte en veel toeristen. Alles waar wij allergisch voor zijn. We hebben er dus alleen onze tank volgegooid voor een leuke 1,13 euro per liter en zijn toen snel doorgereden. Wel erg leuk waren de skigebieden meer richting de grens met Frankrijk. De liften waren nog open en er waren nog heel veel skiërs en snowboarders op de pistes actief. Leuk!!

Via een hoge pas reden we richting Frankrijk en net na de grens was de temperatuur die boven rond de 10 graden was, weer gestegen naar aangename temperaturen. Tijd om het bij het tankstation gekochte stokbroodje met kaas en chorizo te verorberen. Heerlijk, zo´n picknick onderweg. We vervolgende onze weg door een prachtig stuk Frankrijk tot het kleine dorpje Donneville.

Daar hadden we een kamer geboekt in hotel L´Enclos, maar dat bleek een klein bungalowtje achter de parkeerplaats te zijn. Enorm gedateerd, bloemetjes op de tegels uit de jaren ´70, maar kraak- en kraakhelder en voorzien van alle gemakken. En doodstil, dus heerlijk rustig om te slapen. Top! De grootste verrassing was echter het eten én de eigenaar die Spaans bleek te zijn en waar we nog mee konden dus ook. We aten het duurste menu van de kaart, wat voor Nederlandse begrippen best mee viel (39 euro p.p.), maar daarmee was het ook een echt feest. Heerlijke foi gras vooraf, de beste biefstuk in tijden (en ja, bij David zijn ze ook lekker!) met superlekkere paddenstoeltjes en groenten, geitenkaas in honing voor mij en in Calvados voor Albert en voor hem een kaasplankje toe, voor mij een heerlijke Dame Blanche. Leuke entourage, veel mensen in het restaurant, aanradertje eerste klas!

Het ontbijt vanmorgen was echt Frans, stokbroodje, croissantje, chocoladebroodje en een kop sterke koffie, erg lekker. Om half acht zaten we weer in de auto voor weer zo´n weergaloos mooie rit. Alles staat in bloei langs de weg en de bruine koetjes zijn zo leuk! Rond de middag waren we bij Jane op de boerderij. Janssen had ons verwacht denk ik, want hij stond in de barn met nog een vriendje. Jane noemt hem een ´wise old man´ en zo ziet hij er ook uit. Hij wordt steeds grijzer, zit nog half in zijn lange winterharen, maar straalt wel van gezondheid. Hij herkende ons duidelijk wel, maar kreeg pas zin in knuffelen nadat hij een heel brood achter zijn kiezen had gewerkt. Ouwe schoeberaar, hij doet het zo goed daar.
Whisper was ´niet thuis´, hij liep met de rest van de boys over de rivier waar ze lekker doorheen plonsen en wij zijn daar maar naar toe gereden omdat we niet zoveel zin hadden om nat te worden. We moesten helemaal de heuvel op om hem te vinden, want hij kon ons niet zien en wij hem niet. Speur naar een witte pony en je vindt Whisper, want hij en Cashew zijn nog steeds onafscheidelijk. Na veel fluiten en roepen kwam hij maar eens kijken waar al die drukte om was, maar of hij ons herkende? ´k Weet niet hoor … maar vooruit, het knuffelen was wel even leuk, maar ook niet voor lang. Alleen maar goed, hij is daar helemaal thuis met zijn vriendjes.

Na nog een paar uur rijden, hebben we voor vandaag het bijltje erbij neer gegooid. We hebben even gewinkeld in Orléans, Albert kletst inmiddels bij met Annie en met Manon en heeft voor Tweede Paasdag zijn oude rol als veilingmeester weer toebedeeld gekregen met Manon als lieftallige assistente. Dus wie nog zin heeft om te lachen: maandagmiddag om 3 uur, Stalhouderij ´t Woud in Schijndel. Hasta la Vista!