Categorie archief: Reizen door Spanje

Wat een mooie route door Spanje

Terug op het eigen nest. Conclusie: het was geweldig, de reis door Scandinavië, de weken in Nederland, maar we gaan niet meer zo lang achter elkaar weg. We hebben Spanje gemist en dat vooral beseft toen we terug waren. We hebben het gewoon enorm getroffen met het lekkere weer in Nederland en onwijs veel leuke dingen gedaan en beleefd, maar voorlopig blijven we lekker hier.

Wát een thuiskomst! Toen we dinsdagavond na een fikse rijdag zaten te eten in Hotel-Restaurant Venta de Etxalar, waar we ook op de heenweg verbleven, kreeg ik een WhatsApp van Esperanza. ´Kijk even op de camera´s bij jullie huis, want er zijn indringers´. Nou, er was genoeg te zien hoor, vier volwassen Spaanse vrienden met een zwik spelende kindjes, een kruiwagen met zakken potgrond en dozen met plantjes. En druk dat ze ermee waren! Bij thuiskomst werden we dan ook aangenaam verrast door een prachtig schone tuin, gesnoeide bomen, ramen en deuren die van binnen en buiten gezeemd waren en mooie bloeiende planten in een paar strategisch geplaatste potten. En weer zo´n lieve tekening met in het Spaans een warm welkom thuis. Zo lief!!

Het was verschrikkelijk warm in huis, zelfs de koelkast die weer aan moest, vond dat hij gewoon tot 29 graden opgewarmd was. Gelukkig werd die warmte snel verdreven door de airco en sliepen we de eerste nacht heerlijk onder de grote ventilator boven ons bed. Niks boven eigen bedje (hoewel dat in Made ook echt ´eigen lekker´ is hoor), maar bovenal niks boven eigen douche. Nergens, maar dan ook nergens, heb ik zo´n lekkere douche gehad als thuis. Een ferme straal water, echt super.

Inmiddels is er alweer met heel wat vrienden bijgekletst, hebben we onze tweemaandelijkse voorraad medicijnen weer geregeld bij de dokter vanmorgen en is er een vracht boodschappen gehaald bij de Aldi vandaag. Nadat de cassière met veel moeite uit had gevonden, met hulp van collega´s, dat 10 treetjes van 12 flesjes 120 flesjes water zijn, bekeek ik de kassabon eens. Voor twee karren met water, karnemelk, wat zomerbiertjes, heel veel fruit, groenten, vleeswaren, kaasjes, stokbroden en nog veel meer, betaalden we net zo veel als die flesjes water alleen al hadden gekost in Noorwegen. Na zes jaar vind je het al snel gewoon, maar boodschappen doen is hier echt leuker hoor.

En ja, de natuur in Noorwegen is geweldig, maar dat is de natuur hier ook! Daar wil ik het nog wel even over hebben. Misschien leuk voor anderen, die af en toe de rit van Nederland naar Spanje maken, zeker als je vanuit het westen van Nederland komt zoals wij. We hebben nu al ontelbare keren deze verplaatsing gemaakt, meestal via de geijkte Route du Soleil over Lyon of de bekende route via Parijs en de brug bij Milau. Dat zijn ook de twee routes die Google Maps aangeeft (zie plaatjes hieronder). Wij hebben het nu zowel heen als terug anders gedaan. We rijden dan 40 of 50 kilometer meer en zitten in totaal anderhalf uur langer in de auto, maar dat laatste is relatief. Want zie, we vermijden Parijs, komen niet door Lyon, ook niet langs het drukke Barcelona en hebben vooral in Spanje een geweldig mooie route door het binnenland.

 

 

Op de heenweg reden we nog over Parijs naar Nederland, terug hebben we de route via Amiens en Rouen genomen en de enige drukte was een klein stukje bij Rouen. Verder gaan we van Poitiers niet over de snelweg naar Bordeaux, maar kiezen we voor de Route National via Angoulème, waardoor je een heel aardig stukje van Frankrijk ziet. En dan het laatste stukje, bij Irún de grens over, dat is spectaculair mooi, de Franse en Spaans Pyreneeën zijn echt net zo mooi als veel streken in Noorwegen. Als klap op de vuurpijl beland je dan in Venta de Etxalar, een heerlijk authentiek Spaans hotel met een prima restaurant. En dat was ons op de heenweg zo goed bevallen, dat we erop op terug gingen.

Bij aankomst was er wel verwarring. Ik had vorige week een standaardkamer geboekt, maar zag zondag, de laatste dag waarop ik kon annuleren, op Booking een superieur suite aangeboden voor 2 euro meer. Gek genoeg was een standaard suite gewoon 20 euro duurder. Ik niet gek, boek meteen die suite en annuleer de standaard kamer. We kregen de sleutel mee van kamer 102 en dat was niet de kamer van de foto, maar een donkere ruimte met wel een apart zitgedeelte en enorme badkamer, maar verder heel triest en zonder balkon. Ik terug natuurlijk en haar op mijn telefoon de foto van de kamer hierboven laten zien. Aha, maar dat is de standaard suite, die heeft u niet geboekt. Nee, dat kan, maar zo staat het wel op Booking. Dat donkere hol is 20 euro duurder dan deze mooie frisse kamer? Blijkbaar, want de foto stond bij de verkeerde kamer. Nou, ik wil gewoon deze, dus kregen we deze, nummer 209 voor wie ook ruimte wil. En gelukkig stond er bij het afrekenen geen 153 euro op de rekening voor de kamer, zoals op hun website, maar gewoon de 99 (inclusief uitgebreid ontbijtbuffet) van Booking. Netjes!!

Kleine tegenvaller was dat het sfeervolle intieme restaurant blijkbaar alleen in het weekend open is of als er heel veel gasten zijn. We werden verbannen naar de eetzaal waar alleen een dagmenu geserveerd werd (al was die kaart heel uitgebreid hoor). Maar toen we vroegen naar de á la carte kaart van het restaurant, kregen we die zonder pardon en aten we heerlijk! Lekker op z´n Spaans weer!

Maar wat de route vooral de moeite waard maakt, is de tweede dag (of de eerste als je vanuit Spanje komt natuurlijk). Eerst dus een prachtig stuk Pyreneeën en dan door Navarra, langs Pamplona en Zaragoza over een enorme hoogvlakte. Hier natuurlijk geen sneeuw, maar wel uitgestrekte vlaktes met prachtige kleurschakeringen in de grondsoorten, veel graan, veel combines aan het werk, varkensbedrijven, altijd ergens in de verte bergen en indrukwekkende velden met windmolens. En dan, bij Teruel, waar het vliegveld is waar alleen vliegtuigen bewaard worden voor ´ooit´ (ook KLM-blauw!) van de snelweg af om via de N330 door heel veel Spaanse dorpen naar het zuiden te slingeren. Rode rotsen, gele rotsen, over een bergpas, afwisseling, afwisseling en nog meer afwisseling. Wat een prachtig, imposant mooi land is Spanje toch! De temperaturen klimmen tot over de 40 graden en je ziet bijna geen auto´s op de weg. En al zeker geen slierten campers zoals elders in Europa. Maar mensen, echt, het is zó de moeite waard, ons Spaanse binnenland. Gewoon een keer doen!

 

Wij gaan eind september weer, in afwachting van ons nieuwe kleinkind. Dan waarschijnlijk wel via Milau, omdat we graag onze Janssen weer eens gaan bezoeken, wat best vreemd zal zijn zo´n eerste keer zonder Whisper. Maar wie weet … als het mooi weer, zit er best weer een omwegje in.

Het vakantiegevoel borrelt weer op

 

Bij het openen van het blog, zie ik dat het zowel in onze Nederlandse ´woonplaats´ als thuis in Macisvenda maar 11 graden is. Dan zitten we hier in Navarra, in het noordwesten van Spanje, met 15 graden niet eens zo slecht. En dat zitten we sowieso niet in hotel Venta de Etxalar, wat bekroond is met een 9,2 op Booking.com. In het bos, met een kabbelend riviertje naast ons en vlak langs de doorgaande weg naar Lees verder Het vakantiegevoel borrelt weer op

Mini-mini vakantie in Andalusië

Faro de Cabo de Gata

O ja, we zijn net terug van een ienieminie-vakantie, maar vorige week kwam ik ook al terug uit Nederland. Ik vloog er op dinsdag 29 september heen met Anneke en samen vermaakten we ons een paar dagen prima in en rond Made, voor ik haar vrijdags naar haar kinderen in Lisserbroek bracht. Daar vlakbij, in Hoofddorp haalde ik vriendin-sinds-de-kleuterschool Liset van de trein en samen reden we weer naar de May. We aten bij de Pub & Churchill, samen met Ingrid, met wie we op het VWO zaten. Alsof de tijd 30 jaar had stil gestaan! We kletsten nog uren na, thuis op de bank. Liset bleef slapen, gezellig! Het was een echte ´trip down memory lane´, want de volgende dag was ik bij Leo en Ella. Hij was mijn onderwijzer in de zesde klas van de lagere school, ik ging jaren met hem en zijn groep op schoolkamp als leidster én ik liep stage bij hem in mijn laatste studiejaar. Man, wat was dat leuk! Verder veel bijpraten en eten met deze en gene, plannen maken met Saskia en Berry, een Amerikareis in elkaar timmeren met de familie Van der Mee, shoppen en nog veel meer. Ik was kapot toen ik thuis kwam, maar het was wel erg gezellig allemaal.

Gisterenmorgen ging de reis de andere kant op. We reden op ons gemakje richting Andalusië en toerden langs – wat wij noemen – de Costa Plastica (allemaal groente- en fruitteelt onder plastic netten), maar ook door het prachtige natuurgebied Cabo de Gata. Bijzondere vergezichten, wijde vlaktes, veel agaves, drukke toeristische plaatsen als Mojácar (wat erg populair is bij de Spaanse jeugd) en Carboneras, maar ook soms het gevoel dat je alleen op de wereld bent. Het meest unieke plekje was wel bij de vuurtoren van Cabo de Gata en de daarbij liggende verlaten zandstranden. En wie denkt dat de beroemde Highway 1 in Californië en de Great Ocean Road in Australië de allermooiste kustroutes ter wereld zijn … zou ook eens deze spectaculair mooie route langs de Middellandse Zee hier in Spanje moeten rijden.

Het was druk overal, tenslotte was het de Día de la Hispanidad, de dag waarop de Spaanse grondwet wordt gevierd en in veel andere Spaanstalige landen de dag dat Columbus Amerika ontdekte. Misschien niet de handigste dag om te gaan toeren, want overal hingen ze met de benen buiten bij restaurantjes. Wij sloegen het eten maar over, maar mán wat was ik blij toen ik eindelijk bij een tankstation kon gaan plassen. We besloten de dag in Hotel Valle de Este, gelegen in het gelijknamige golfresort. Met dank aan Liset, hierboven al genoemd, want het heeft even geduurd, maar eindelijk hebben we de hotelcadeaukaart verzilverd die we van haar krijgen voor ons 12,5 jarig huwelijk.

Het hotel ligt prachtig, maar wel afgelegen. Het uitzicht was geweldig, we hadden een mooie grote woonkamer mét aparte slaapkamer, ruime bedden en een grote badkamer met aparte douche en bad. Na een late sandwich in de bar, schoven we ´s avonds aan in het buffetrestaurant. Ha, dat buffetten is toch niet echt ons ding hoor. Geen gezellig contact met de bediening, in de rij staan, het is het net allemaal niet 🙂 Toen we dan ook vanmorgen dikke regenwolken over de kust zagen komen aanschuiven, besloten we lekker weer koers richting Macisvenda te zetten. Dat geplande filmpark in Tabernas komt vast nog een keer en anders wachten we wel op het echte werk in de Old Tucson Movie Studios in het voorjaar.

We maakten nog een stop bij Ikea in Murcia, waar je bijna over de koppen kon lopen. Een combinatie van héél veel buitenlandse toeristen of overwinteraars met veel Spanjaarden, die wellicht nog wat vrije dagen aan hun lange weekend hebben geplakt? Het zij zo, wij hebben onze spullen, wat inspiratie opgedaan en zijn nu weer lekker thuis. Home sweet home!

Noord Spanje: een verrassend mooie reis in het vooruitzicht

Spanje kaart

Ze leren het nooit af hè, die twee van Casa Dos Palmeras. Zo´n mooi huis in Spanje en zo´n leuke plek in Nederland en toch willen ze altijd maar weer nieuwe dingen zien en beleven. Niet schrikken, geen grote buitenlandse plannen, maar ik werd deze week verrast door mijn lieve knuffelbeer die al druk bezig was met mijn vijftigste verjaardag. Twee jaar geleden vierden we mijn verjaardag samen met een trip naar Toledo en de prachtige natuurgebieden onderweg en ik straalde toen drie dagen van oor tot oor. Mooie natuur, stof tussen de tenen, dan vijf sterren luxe en een heerlijk diner. Helemaal top!

Dus bedacht hij deze week, toen ik bij de kapper was, dat hij mij geen mooier cadeau kan geven dan de reis die ik al zolang we in Spanje wonen wil maken, maar waar het nog steeds niet van gekomen is. Omdat we altijd weer druk waren met andere dingen, het jaargetijde niet goed was of we niet van huis konden. Deze keer wilde hij op tijd erbij zijn en zorgen dat ik in september mijn zo vurig gewenste trip naar het andere Spanje kan maken, met hem samen natuurlijk, zoals we het liefst doen. Eerst in augustus met de kinderen, kleinkinderen en de Gardeniertjes, dan de feesten van Macisvenda waar ook Jack en Ina bij zullen zijn en dan gaat het gebeuren. Op 24 september, de dag dat ik echt Sara zie, zijn we weer terug omdat er toch ook een paar mensen zijn waar ik dat heugelijke feit mee wil delen.

Route Noord Spanje

De hele route had hij uitgestippeld en de accomodaties stonden klaar om te worden geboekt als ik me er ook in kon vinden. Zo leuk!! We zullen dwars door dit grote land via Cuenca naar Guadalajara gaan, net boven Madrid voor een eerste overnachting. Vanaf daar via de voor ons nieuwe provincie Castilla y Leon naar Cantabria, waar we twee nachten zullen doorbrengen in het prachtige oude Posada de Ormas. Een casa rural (kleinschalig hotelletje, B&B) gelegen tussen de grote natuurparken van het noorden. Het beschikt over een eigen restaurant waar ook niet-hotelgasten terecht kunnen.

En hier is dus het plan gewijzigd, omdat we vonden dat we te ver weg zaten van het Nationale Park Picos de Europa en met name de meren van Covadonga. We gaan dus nu de eerste nacht ten oosten van het park in hotel Valdecoro logeren, op een half uur van Fuente Dé, waar de kabelbaan naar boven gaat naar een van de hoogste punten van de Picos de Europa. De volgende dag rijden we via een kronkelweg door het park naar de westkant, naar Covadonga. Het is een bedevaartsplaats waar de beroemde Santuario de Covadonga veel pelgrims (en ander publiek) trekt, maar waar ook heel veel mensen komen voor de beroemde gletsjermeren. Dat is vooral ook ons doel en we logeren er vlakbij in hotel El Rincon de Don Pelayo.

De route is dus ook op kaart wat anders geworden.Route nieuw

De volgende twee nachten zitten we in een heel ander soort hotel, het gloednieuwe hypermoderne viersterren Carris Marineda City bij A Coruña. Deze stad is voor Albert ´van vroeger´, in de tijd dat hij als chauffeur regelmatig daar schepen bevoorraadde en later met de tankwagen nog weleens kwam. Buiten de stad, maar in een groot winkelcentrum en met openbaar vervoer en taxi voor de deur. Droppie mag gewoon gratis in de parking blijven staan. Wij rijden via een mooie route langs de kust van Galicië naar A Coruña en blijven ook daar weer twee dagen.

Natuurlijk zullen we, als we toch in de buurt zijn, gaan kijken in Santiago de Compostela. Ik heb groot respect voor de pelgrims die alles achterlaten en de pelgrimstocht volbrengen, vooral voor hen die dat van heel ver doen, maar eigenlijk voor allemaal. Ik heb vorige week het boek ´Pad over de horizon´ van Joke van Erp gelezen en weet dat ik veel aan haar zal denken. Respect!

Via Vigo, ook weer een oude bekende voor Albert, zullen we de Rio Miño oversteken om zo van Spanje Portugal in te rijden. Een nieuw land op mijn lijstje! Ik ben er nooit eerder geweest, maar weet nog als de dag van gisteren hoe ik ooit met Gerard een lezing bijwoonde met destijds de ABTB (de katholieke boerenbond in Gelderland) over Portugal. De heer Jan Maat in Giethoorn liet dia´s zien over hun melkveebedrijf daar en ik moet zeggen dat het best even gekriebeld heeft bij ons om de zon toen al op te zoeken. Nu ga ik het dan met eigen ogen zien, dat beloofde land van toen. We gaan twee nachten in Porto doorbrengen en verblijven daar in het Sheraton Porto Hotel & Spa. Door onze Genius-status bij Booking.com konden we hier voor een mooie prijs een Club Room boeken op de bovenste verdieping met allerlei luxe extraatjes. Dat wordt even baden in luxe, heerlijk op z´n tijd.

Van Portugal gaan we terug via de Communidad Extremadura, waar we ten zuiden van Plasencia een eenvoudig hotel met een restaurantje met een hele mooie kaart hebben geboekt als tussenstop voor de lange route naar huis. We hopen deze dag nog te kunnen benutten om een stuk van de unieke, woeste natuur van deze zo andere Spaanse provincie te mogen zien in het Nationale Park Monfraguë voor we de volgende dag terug naar ons eigen vertrouwde Macisvenda gaan.