Categorie archief: Wonen in Spanje

Onverwacht uitje naar Murcia

Het went … of niet? Nadat de belastingdienst me hier van de zomer ´kwijt´ was en ik een brief kreeg waarin stond dat ze me in de Staatscourant gingen publiceren als ik mijn post niet ophaalde (ha, die brief wisten ze me wel te sturen), was het gisteren weer zo ver.
 
Briefje in de bus dat er op 1 september iemand aan de deur was geweest (ha, echt niet, de postbode komt niet verder dan de postbus voor in het dorp) en dat er een aangetekende brief lag voor me op het postkantoor, twee zelfs. Oeps, ophalen binnen 7 dagen, dus een dag of 2 te laat. En inderdaad, brieven weg.
 
Zij sturen me naar Carmen, die de gemeentelijke belastingen doet. Geduldig ga ik zitten op een stoeltje in het wachthokje naast haar kantoor, waar we in het begin geregeld kwamen omdat er weer iets niet goed gegaan was. Een kleine drie kwartier verder mag ik binnen en klets ik even bij met Carmen,  die zegt dat het in elk geval niet van hen komt, maar ze wijst me wel naar het kantoor aan de Grand Vía in Murcia. Wie weet … maar het kan ook nog uit Cieza komen, zoals de vorige keer en moesten we uit Madrid ook nog niet ooit nog wat horen over de erfbelasting van mijn moeders erfenis?
Laten we maar bij het begin beginnen, maar de moed zakt me alweer een beetje in mijn schoenen. Vooral het feit dat je geen idee hebt, waar het deze keer weer over gaat, is zenuwslopend.  Tegenover El Corte Inglés vinden we het grote belastingkantoor. Ok, dat valt mee, alleen parkeren, dat is wel een andere uitdaging daar. We rijden een rondje en gaan uiteindelijk maar de parkeergarage in van de andere El Corte Inglés, een stukje verder. Drúk daar binnen, oef, en dat met die grote bus. Maar nog een verdieping lager, blijken ze niet graag te komen, want daar is dan weer ruimte genoeg. Gelukkig!
We wandelen op het gemakje weer de Gran Vía op en verbazen ons weer over hoeveel mensen er op de been zijn en hoe het ruist en zoemt van alle auto´s en scootertjes. Gelukkig zijn de stoepen heel breed en zijn er alle bekende winkels te vinden, zodat het wel leuk is om een stukje te lopen. Albert heeft een gescheurde spier in zijn kuit en loopt moeilijk en het is ook nog dik 30 graden, dus we nemen de tijd. Als we het kantoor binnengaan, moeten we door de detectiepoorten en gaat mijn tas en Alberts telefoon ook door de scanner. Helemaal echt. We komen in een grote ruimte met veel balies en ik zie een automaat waar je kan kiezen waar je voor komt. Gelukkig zie ik bij ´Notificationes´ dat je een nummertje kan trekken zonder dat je een afspraak hebt. En zo heet het precies waar we voor komen. We krijgen nummertje K-31 en zijn al heel snel aan de beurt.
Spannend, wat nu weer! We hebben nu al drie keer alle registers open moeten trekken en veel informatie boven tafel moeten krijgen uit Nederland, zodat we onderhand bang worden als we zo´n brief krijgen. Het kost ook iedere keer niet alleen veel moeite, maar ook klauwen vol geld. En zijn we hier wel op de goede plaats? Jawel hoor! De aardige dame achter de tafel tovert twee brieven uit de printer, waaruit blijkt dat het gaat om heffingsrente over te weinig betaalde belasting in 2013 en 2014. OK, die snappen we! Omdat Frans nog in ons appartement woonde, gaf ik wel het eigendom op, maar verwachtten ze ook nog dat er huurinkomsten waren. Die waren er dus niet, maar de constructie die wij hadden, die snappen ze hier niet. Hij mocht er gratis wonen, maar op een of andere manier moeten we toch belasting erover betalen. Lullig, want dat deden we in Nederland ook nog eens, maar ach, zoals pa altijd zei: ´Als je wat hebt, kind, heb je wat te wachten´.  So be it, dat is dus ook een paar maanden geleden al geregeld, maar nu mogen we dus nog rente over dat bedrag betalen, plus een boete en daar krijgen we dan weer korting op of zo. Weet ik veel. Het totaalbedrag was in elk geval te overzien, zo rond de 130 euro en hoewel het niet leuk is, zijn we allang blij dat het niet ingewikkelder en moeilijker was.
Dus, handtekening gezet, op naar de volgende balie, gelukkig heel snel en daar kregen we papieren mee waarop stond dat alles in orde was. En betalen? O nee, daar krijgt u dan weer een nieuwe brief voor en daarmee kunt u naar de bank voor de betaling. Tuurlijk! Leuker kunnen we het niet maken, makkelijker blijkbaar ook niet. En dat gebeurt dus altijd net voor we weer een tijdje Spanje uit gaan. In de auto verzuchtte Albert nog dat het toch wel heel fijn is dat in Nederland alle brieven van de Belastingdienst nog steeds naar het adres van het accountantskantoor gaan, waar we al jaren onze zaken laten behartigen. Dus, ping, lampje, waarom hier niet?
En ja, dat kon, maar natuurlijk wel aan balie nummer zoveel, waar we dan ook nog even op moesten wachten. Dat gaf me wel de tijd om de gestoria te bellen en Thomas te vragen of ik aangetekende stukken voortaan rechtstreeks naar hen kon laten sturen. Daar komen ze tenslotte toch meestal terecht, als we het zelf niet meer snappen 🙂 Geen enkel probleem en zo stonden we na een klein half uurtje al buiten met een nieuw correspondentieadres voor belangrijke stukken van de Hacienda en Agencía Tributaria, zoals de belasting hier heet. Jippie, we kunnen weer weg!
Om het te vieren konden we bij de net geopende Starbucks aan de overkant terecht, waar Albert genoot van een Ice Tea met weet-ik-veel- erin en ik van een heerlijke Frapucciono Mocca Blanco (kleintje hoor). En als lunch? Ham-kaas croissant voor hem en een echte cinnamon roll voor mij. Het leven is een feestje, maar je moet tenslotte wel zelf de slingers ophangen!
Boodschappen deden we daarna bij Makro Murcia, omdat we toch in de buurt waren en op de terugweg stonden we nog heerlijk een dik half uur in de file op de snelweg rond de stad, omdat er blijkbaar een koelwagen in de fik gevlogen was. Eind goed, al goed, we zijn weer thuis!

Toen ging het feest niet door

Zelfs hier in Spanje doet het weer niet altijd wat je wil, dat is de afgelopen week wel gebleken. Nadat we vorig jaar allebei vonden dat het toch wel een hele kluif was om op de dag van de Carozzas, de grote optocht in Macisvenda, ook nog eens een 25 man op de barbecue hier thuis te hebben, ging het roer om. We besloten om dit jaar de dag van San Juan, de officiële patroonheilige van onze parochie en dus ons dorp hier, ook onze feestdag te laten zijn. Dinsdag 29 augustus dus.

Al lang van tevoren maakten we hiervoor onze plannen, schoonzus Trees en zwager Bram verschoven hun geplande week vakantie van eind september naar eind augustus en zouden dus meehelpen én mee eten. De oorzaak van deze verandering is trouwens niet het feest, maar het feit dat wij toch wel naar Nederland willen, mocht Saskia eerder ons nieuwe kleinkind ter wereld brengen dan de verwachte 7 oktober.  En zo viel alles netjes op zijn plaats.

We oefenden alvast in gezellig een barbecue bijwonen op het feest van Math en Dina, die allebei 60 zijn geworden. Bram en Trees mochten gewoon mee en ik hoor mezelf nog tegen buurvrouw Lourdes zeggen dat je in Spanje gewoon altijd dat soort dingen buiten kan plannen. Ondenkbaar in Nederland! Maar gaandeweg de fiestas hier in het dorp, kregen we ook twijfels. De optocht verliep prima, maar ook toen voelden we al een verdwaalde druppel en leek de lucht een beetje op de grond te hangen van het vocht. Toen we maandagmorgen ons bed uit kwamen, waren de vooruitzichten voor dinsdagavond ronduit slecht!

Omdat we zaterdag, na het feest van Math en Dina, te lam waren geweest om boodschappen te gaan doen, hadden we nog bijna niks in huis en dat bleek ons geluk te zijn. We konden nog heel makkelijk het hele feest afblazen, al was dat met pijn in ons hart. Maar liefst 30 grote gasten en 5 kindjes hadden laten weten dat ze graag wilden komen en al die mensen moesten we dus teleurstellen. We zetten de knop om, Albert en Bram haalden de lampjes en de slingers met vlaggen weer weg en daarna gingen we winkelen in ´l Aljub en aten als troost maar een lekkere pizza daar. Op de dag zelf keken we de regen bijna uit de lucht, want wat zóu het een teleurstelling zijn als we de boel voor niks niet door hadden laten gaan.

Nou, we werden niet teleurgesteld hoor! Tjonge, het viel met bakken uit de lucht. En onweer, mán, wat een bliksem aan de hemel die hele avond, het leek wel één grote lichtshow. De hele avond en nacht regende het stevig door, zo erg dat ook de processie in het dorp niet doorging, net als het jaarlijkse vuurwerk. Dat bracht de natuur ons genoeg. Heel eerlijk? Ik ben zelden zo blij geweest met regen! Onze eigen mini-barbecue lieten we gewoon doorgaan, want de regen kletterde gewoon recht naar beneden, zodat we op de porch  droog bleven. Maar daar kan je dus echt geen 35 man en een buffet kwijt, helaas.

Woensdagmorgen regende het nog steeds, maar het onweer was voorbij. Lekker weer om te gaan badderen in de thermaalbaden van de Baños de Fortuna. Heerlijk, in water van 36 graden met de regen in je gezicht dobberen. De spiertjes los, de huid verwend door het minerale water en lekker ontspannen. Niks werkt beter om daarna in een heerlijke siësta te belanden. Voor Bram en Trees was het de laatste volle dag, zij vertrokken donderdag weer naar Nederland.

Maar de barbecue was niet het enige wat niet door kon gaan, ook vriendje Gonzalo miste zijn verjaardagsfeest wat we hier ook zouden vieren. Gelukkig werd dat vanmiddag ingehaald in het huis van zijn oma, waar we met de familie alsnog de taart konden aansnijden en konden zingen voor zijn eerste verjaardag. Lekker bijgekletst over alles wat in het dorp gebeurd is, plannen gemaakt voor een etentje om de zaken weer eens door te praten voor als wij weer naar Nederland gaan en even een paar uurtjes mijn haakwerk laten liggen.

Vanmorgen hebben we een hotel geboekt in Frankrijk, we komen op 20 september weer naar Nederland. Ook weer zin in!

 

Onverwachte gasten door de voetbalmeiden

Nadat de Beesdse invasie weer vertrokken was, keerde de rust terug in Macisvenda. Tijdelijk dan hoor, want de afgelopen dagen hadden we ineens onverwachte logees. Buurmeisje Jolanda van ´toen´,  van mijn jeugd in de Rozenbloemstraat waar we opgroeiden tussen heel veel jongelui en waar het altijd gezellig was, doet op dit moment huizenruil met een Spaans echtpaar uit de buurt van Valencia. En natuurlijk vonden we dit de gelegenheid om na een keer koffie leuten bij haar én zij met zus Elly een keer bij ons op de May, voor een bezoekje aan ons plekje hier.

Donderdag spraken we af en kwam ze met man Chris en de oudste dochter Karlijn naar Macisvenda, maar toen de voetbaldames ook nog eens in de halve finale bleken te staan, vroeg ze me waar ze de wedstrijd donderdagavond op televisie zouden kunnen volgen. Ze gingen er vanuit dat de Spaanse televisie die ook wel zou uitzenden, maar wij konden het in elk geval niet vinden, dus nodigden we hen uit om gewoon hier te kijken en een nachtje te blijven slapen. De van Peertjes (behalve Karlijn blijkbaar) zijn echte liefhebbers van het damesvoetbal en de andere dochters waren ook ook live bij de wedstrijden aanwezig. Moeder Jolanda trouwens ook bij de eerste wedstrijden in Nederland. En zo geschiedde, donderdagavond in de cantina met zijn allen voor de televisie en natuurlijk veel gegil en gejuich toen Nederland bleek te winnen.

Jullie snappen dat het probleem toen wel verlegd werd, want waar zouden ze dan toch zondag die finale gaan kijken. Het is wel 2,5 uur rijden van Valencia naar ons huis dus even 5 uur voor een wedstrijd? Dan kan je net zo goed blijven, toch? Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, met name Karlijn genoot hier met volle teugen van haar grote kamer met enorm bed en eigen badkamer en ook papa en mama waardeerden de casita ten zeerste. En zo togen we op de bloedhete vrijdag naar Nueva Condomina, het overdekte winkelcentrum in Murcia, waar volop shirtjes, broekjes en ondergoed werden gekocht en ook nog wel wat andere zaken. Karlijn ging sowieso helemaal los daar 🙂 ´s Avonds waren we doodop en vooral Albert was niet echt fit meer, waardoor we de verjaardag van vriend Jose moesten laten gaan.

Zaterdag een rustige dag met boodschappen doen en eten bij Las Palmeras en zondagavond ná de gewonnen finale een barbecue bij ons thuis met ook Marien en Anneke erbij. Het waren vier onverwachte, maar wel hele gezellige dagen! En zo hebben we na het heerlijke weekend met de oude de buurtjes in Zweden ook nu weer gemerkt hoe leuk het is om herinneringen op te halen ´van toen´ én nieuwe herinneringen te maken!

Beesdse invasie in Spanje

In januari vroeg ze het me, Thea, moeder van vijf waaronder twee jongens met een zeer ernstige stofwisselingsziekte. Hun broertje Ruud overleed op achttienjarige leeftijd al aan dezelfde ziekte. Monique, ik wil mijn jongens graag één keer een vliegreis laten beleven en een vakantie in een warm land. Weet jij iets voor ons in Spanje? Acht personen in totaal, want vriend Henny, zijn zoon Bradley en vriendinnetje Cynthia komen mee, net als Thea met Jesse en Bob en haar dochter Elin met vriendje Djimo.

Oef, een huis voor acht personen, liefst rolstoelvriendelijk en – dat bedachten we meteen zelf – hier in de buurt. Want dat zou het een stuk makkelijker voor hen maken wat betreft vervoer, een keer ergens heen en onverhoopt bezoek aan arts of ziekenhuis. Het werd een aardige zoektocht, maar uiteindelijk bleven we heel dicht bij huis en werd het een huis voor zes personen op loopafstand van ons huis en konden twee van de jongelui in onze casita logeren. We hielpen Thea met het boeken van tickets, een goede reis- en annuleringsverzekering voor dit bonte gezelschap wat op vier verschillende adressen woont (dat valt nog niet mee!) en hadden goed overleg met de eigenaren van het huis (die liever hier niet genoemd worden, maar echt fantastisch hebben meegewerkt!!).

En toen begon het lange stilzwijgen, want naast het Syndroom van Leigh hebben Bob en Jesse ook allebei PDD-Nos, een vorm van autisme. Als ze lang van tevoren al zouden weten dat ze naar Spanje zouden gaan, zou dat heel veel onrust geven. Dus wisten zij van niets, hadden wij geregeld contact en hoopten we vooral dat er in de tussentijd geen nare complicaties zouden optreden die de reis in de weg zouden staan. Thea zag er eigenlijk ook wel als een berg tegenop en heeft vast ook weleens spijt gehad van de hele onderneming. Maar uiteindelijk werd het begin juli, reden wij terug naar Spanje en kwam het hele plan op tafel in Beesd.

Hendrika, onze schoondochter, was zo lief om alvast een krat met spullen op te halen die wij konden meenemen en dat was het moment dat de jongens te horen kregen dat ze niet naar Ameland zouden gaan, maar naar Spanje. Dát was toch wel even heel spannend hoor, maar toen ze hoorden dat wij daar ook zouden zijn, die mensen waar ze vorig jaar zo mee gelachen hadden in de theetuin, was dat wel een geruststelling. Ze hebben een dag of tien gehad om aan het idee te wennen 🙂

En toen was het zover, vorige week dinsdag. Bij Transavia hadden we speciale assistentie geregeld voor de jongens en zo goed en zo kwaad als ik kon, probeerde ik de zenuwen bij Thea weg te nemen voor deze bijzondere reis. Om een lang verhaal kort te maken, alles kwam veilig en wel aan op Aeropuerto Alicante-Elche om daarna in onze bus te worden geladen en in de huurauto die we hadden geregeld bij vriend Marien van Hondon Alicante Rent a Car (met dank voor de bijzonder lage huurprijs)!

Wat hebben ze genoten! Een mooie villa, een heerlijk zwembad, hoekjes met schaduw, lekkere plekjes om te zonnen, geweldig uitzicht en de weldadige rust van onze vallei. We hielpen ze met de eerste boodschappen, Albert nam ze mee naar de Aldi de volgende dag, we gingen een dag met zijn allen winkelen in Nuevo Condomina en zonder de jongens, die bij Henny bleven, gingen we naar de markt in Almoradí. En tot slot gingen we echt uit eten, met alles erop en eraan. Het was maar een weekje, maar wel een heel leuke week voor allemaal. Het gezelligst vond ik zelf de barbecue bij ons thuis, waarbij ze allemaal aan de Tinto de Verano gingen (alcoholvrij!) en aten als dijkers 🙂

Precies een week later hebben we ze weer afgeleverd op het vliegveld en begon voor ons, na tweeënhalve maand ´vakantie´ eindelijk het gewone leven weer zo´n beetje. Ingeluid met een shoarma-avondje bij ons thuis met An en Marien, Peter en Helma, haar zus Marianne en Coby zonder Hans (die zat in Nederland) die we gemist hadden al die tijd. Lekker bijgekletst tot na middernacht onder een donkere sterrenhemel. O, heerlijk, heerlijk Spanje, wat kan ik genieten van die warme zomeravonden! We zijn weer helemaal terug en al kiezen we overdag geregeld voor de koelte van het huis met de airco, we zouden voor geen goud ruilen met een leven in een land waar het geen 8 maanden zomer is 🙂