Categorie archief: Bouwen

Ergens achter de regenboog

dsc01006

Het komt zo maar in me op, dat liedje … somewhere over the rainbow … Nou ja, niet zomaar natuurlijk, want na een hele droge zomer met amper een drupje regen, hebben we vandaag de eerste echte druilerige dag en dat gaat gepaard met een mooie regenboog die vanachter onze berg opduikt en in Barbarroja lijkt te verdwijnen. Zoals wel vaker hier, kan het zomaar ineens plenzen, maar de zon geeft zich zelden gewonnen en probeert er ook nu weer snel bij te zijn. Dat geeft mooie regenbogen!

dsc00987

Het is heerlijk om alles weer even fris groen te zien, al is het wel de eerste aankondiging dat de zomer echt voorbij is. Voor ons leek er geen eind aan te komen! We hebben een on-Nederlands mooie septembermaand gehad tijdens onze vakantie in Made. Alleen maar mooi weer, wekenlang. Zo liepen we de dag van mijn verjaardag, 24 september, zonder jas op de kermis en konden we de volgende morgen in korte broek in Lees verder Ergens achter de regenboog

Rejas voor de cantina

Ja, ik weet het, veel Nederlanders vinden het maar vreemd hier in Spanje, al die tralies voor de ramen. Huizen als gevangenissen. Maar die dingen hebben wel degelijk een doel en als je er eenmaal aan gewend bent, ga je het nog mooi vinden ook. Wij wel in elk geval!

En zo besloten we dat het eigenlijk niks is dat we de ramen van de cantina niet veilig open kunnen laten als we weg zijn en ook ´s nachts niet eens lekker door kunnen laten luchten. Want de cantina is gebouwd om in de winter heerlijk een zonnige ruimte buiten te hebben waar je uit de wind en in de zon kan genieten van de mooie omgeving, ook bij wat frisser weer. Maar nu, in de zomer, blijkt het een fijne ruimte in de schaduw, waar je hele avonden kan doorbrengen, lekker voor de TV bij de voetbal 🙂 Voor de veiligheid zijn rejas (zo heten die tralies hier) dan heerlijk, want dan kan je het hok gewoon lekker laten doorwaaien zonder dat ze meteen met je TV en je antieke iPad met dock onder de arm weg kunnen wandelen.

En daar hebben we dan ook meteen de oorspronkelijke functie van die tralies hier voor de ramen: alles open zetten zonder dat iedereen erin kan, zodat je huis voor de nacht af kan koelen, want airco was er gewoon nog niet, heel veel jaren geleden. Maar zeg nou eens eerlijk, de cantina heeft meteen meer ´smoel´ gekregen, is niet meer zo´n blote-billen-gebouw en past nu helemaal in het plaatje casita-casa-cantina omdat hij nou ook gewoon erbij hoort. Wij zijn er in elk geval heel blij mee. Puik werk van de gebroeders van de Carrajeria Hermanos Caracena. Binnen twee weken ingemeten, gelast, gepoedercoat en geplaatst. ¡Muchas gracias!

Zalige zonnige zondagmorgen

(Klik op de foto´s voor een slide show in groot formaat)

Zondagmorgen, acht uur. Bij hele grote uitzondering slaapt Albert uit en zit ik hier in een heerlijk ochtendzonnetje op het terras te genieten van de stilte. Het is een zalige zomer in Spanje. Niet de extreme hete temperaturen die we de afgelopen jaren vaak hadden, toen was het heel gewoon dat het een aantal dagen achter elkaar dik boven de 35 graden was. Nee, nu zie ik op de Wundergroundpagina van Leo en Joke dat de hoogst gemeten temperatuur 34,1 graden was deze maand, terwijl in 2012 38,9 en in 2011 39,1 de records voor juli waren:. Augustus is altijd nog warmer, dus we kunnen nog wel wat krijgen hoor, maar voor nu klap ik heel enthousiast in de handjes voor juli.

Gisterenavond zaten we na twaalf uur nog buiten op het terras van El Paraíso, de avonden zijn heerlijk, puur genieten. Ook voor de bouwvakkers is het prima weer geweest om te werken, vooral omdat ze de laatste week vooral binnen in de nieuwbouw hebben kunnen afwerken en de laatste twee dagen hier boven op het terras, allemaal in de schaduw. Het is klaar mensen! Op een paar kleine afwerkdingetjes na, maar dat mag geen naam meer hebben. Volgende week komen de glazen schuifwanden nog en aanstaande vrijdag krijgen we grote schoonmaakhulp van de schoonzoons van de aannemer, maar dan kunnen we ook echt alles gaan decoreren en inrichten. Nu staan onze tuinmeubels er al in, maar de finishing touch, daar hadden we geen tijd meer voor.

De nieuwbouw heeft inmiddels ook een naam:  Erwin stelde ´La Cantina´ voor en grappig genoeg had Albert dat helemaal in het begin ook al eens geroepen. En zeg nou zelf, het is een aardig rijtje: Casa, Casita en Cantina Dos Palmeras, toch? De cantina is  een beetje een Mexicaanse benaming voor een restaurant en vanuit het Nederlandse kantine bekt het ook wel lekker. En dat is ook een beetje wat we willen: een ruimte om lekker met vrienden te kunnen eten en drinken, in de schaduw en in de winter in het zonnetje wat door de grote ramen naar binnen kan vallen. Al onze bezoekers zijn erg lovend en enthousiast en we zijn ervan overtuigd dat we een goede keus hebben gemaakt door het zo te bouwen. Kortom, we zijn tevreden!

We zijn ook blij dat het voorbij is. Vier weken lang elke dag mensen rond het huis, druk praten, veel overleggen, alles in het Spaans, overal stof en rommel, dat waren we zo zat onderhand. Niet omdat de mensen niet ontzettend aardig waren, integendeel. Wat waren het fijne jongens om mee te werken, wat hebben we plezier met ze gehad en wat een topklus hebben ze afgeleverd. Zo strak, zo netjes en zo compleet. Alle complimenten voor de bouwploeg en dank voor de fijne samenwerking. Grote dank ook aan Leo, die alle elektra supernetjes heeft aangelegd en voor héél veel stopcontacten heeft gezorgd. Heerlijk, overal aanlegpunten voor de vele gadgets. Als afsluiting hebben we gisterenmiddag heerlijk gegeten bij aannemer thuis.

De rest van de week? Niet echt veel natuurlijk, want we waren vooral thuis. Daarom was het extra leuk om gisterenavond met Obbe en Loes (Obbe is de zoon van Ineke en Kees) en Bauke en Agnes te eten en zo een drukke periode gezellig af te sluiten. Morgen gaan we er heerlijk een paar dagen samen tussenuit. Het wordt heet en wij gaan lekker wat hoger de bergen in, in de Sierra Nevada. Lekker toeren met het bussie, slenteren door Granada en genieten van natuur en rust! Natuurlijk volgen foto´s en verslag. Fijne zondag allemaal!

Een weekje gezondheidsgedoe

dokter1

Hoewel de bouw natuurlijk doorgaat en bijna af is, gaan we vandaag even niet praten over wat daar gebeurt en ha, ik ga ook nog geen foto´s laten zien, want het wordt zó mooi! Maar eind van de week, als het echt klaar is (fingers crossed!), is dat veel leuker!

Vorige week stond niet alles in het teken van zomer en bouwen, maar was gezondheid een beetje het thema. Na een erg gezellig verjaardagsfeest van Maria op zaterdag, gevierd in de tuin bij Ineke, was Albert zondag ineens behoorlijk ziek. Niets te maken met het feest hoor, maar meer met het virus wat hier in de vallei schijnt rond te waren. Ik schreef vorige week al over onze aannemer die zo beroerd was na zijn val, maar ook hem heeft blijkbaar dezelfde griep parten gespeeld, want hij loopt alweer vrolijk rond nu. Albert begon met koud, warm en misselijkheid, maar gaf ´s nachts voor het eerst in jaren ook flink over. Als hij ziek is, slaat meteen zijn hele zenuwstelsel weer op alarm, wat zich uit in een enorme spanband om zijn borst, pijn in zijn schouders en verkrampingen in zijn armen en met name in zijn linkerhand. Iedere arts zou hem zo naar de hartbewaking sturen, maar we weten dat dat het niet is. Pas donderdag knapte hij iets op en vrijdag ging het al het stukken beter.

Woensdagmorgen moest hij wel mee naar het ziekenhuis in Murcia, want hij had daar zijn eerste afspraak met de internist. Eigenlijk moest dat al begin mei, maar mijn cursus en ons bezoek aan Nederland stonden in de weg. Toen het ziekenhuis belde om de afspraak voor 18 juni te verzetten, heb ik hen gevraagd of het op 3 juli zou kunnen en dan wel bij mijn eigen internist, omdat ik ook moest. Zij wist al wat van Alberts gezondheidsproblemen en eigenlijk wil Albert hetzelfde als ik: minder insuline gebruiken en afvallen. Ik was eerst aan de beurt en weer was het een klein feestje: tevreden internist, ik blij, prima bloeddruk,  5,7 kilo minder en een Hba1c van 5,6 procent. Dat is zeker vijf jaar geleden, zo mooi! Alberts bloeduitslagen van het Centro de Salud in ons dorp werden erbij gehaald en gelukkig waren die op alle vlakken goed, behalve op de bloedglucosewaarden en het Hba1c. Daar moet echt wat gebeuren en ook hij gaat dus aan de Victoza. Laten we hopen dat hij net zo blij ermee gaat zijn als ik dat ben. Wij zijn in elk geval superblij met onze Spaanse artsen, zowel hier als in het ziekenhuis. Dat hadden we twee jaar geleden niet durven dromen. Elk ziekenhuisbezoek is gewoon nuttig en daarbij ook nog eens gezellig, want de arts en de verpleegkundigen waarderen het enorm hoe wij in twee jaar tijd Spaans hebben geleerd en hoe we met elkaar communiceren.

Toen we vrijdagmorgen in het Centro de Salud onze medicijnen gingen bestellen (alles gaat hier in stapjes hoor) kwam de verpleegkundige (grote man!) er gezellig bij zitten. Albert liep de lijstjes door met de dokter, met af en toe een gil naar mij en mijn lijstje, terwijl Juan Antonio me vertelde dat hij uitgebreid onze reisverhalen en blog had gelezen. Met dank aan Google Vertaal, wat wel een beetje vreemd is soms. Juan Antonio, buenvenido en nuestro blog 😉

Medisch nieuws uit andere hoek en van een totaal andere orde komt uit Nederland. Esmee is na twee heupoperaties en twee operaties om de pennen weer te verwijderen verder van huis dan ooit, voor ons gevoel. Hoewel steeds gezegd werd dat de heup technisch in orde is, maar zeker altijd een probleempheup zal blijven, staat haar leven al bijna twee jaar stil omdat ze continue pijn heeft. Een nieuwe huisarts heeft haar verwezen naar de Maartenskliniek, waar ze als elfjarige haar eerste operatie kreeg. Deze afdeling zit in Woerden, dus voor haar niet zo ver weg. De orthopedisch chirurg wist haar nu wel precies te vertellen bij welke houding welk deel van haar heup pijn gaf. Erkenning dus, maar geen oplossing. Een nieuwe heup is dermate riskant dat ze dat vooralsnog niet als oplossing zien en na overleg met zijn collega´s in Nijmegen, heeft hij haar aangeraden een revalidatietraject in te gaan om te leren omgaan met de pijn en weer mobieler te worden met deze heup. Gemengde gevoelens, want enerzijds is het heel naar om te horen dat je er maar mee moet leven, anderzijds weten wij hoe zo´n revalidatiekliniek kan bijdragen aan een beter leven. Albert zat in 2007 drie maanden in de Hoogstraat en kwam er als herboren uit en met hem veel van zijn lotgenoten. Ook Esmee is aangemeld voor de Hoogstraat, volgens de Maartenskliniek ook voor de beste plaats. Of dat klinisch of poliklinisch zal gaan, weten we nog niet, er is een wachtlijst van ongeveer zes weken voor een intakegesprek. We hopen dat dit haar leven weer een positieve wending zal geven! Gelukkig woont ze er dichtbij en blijkt de keus voor Utrecht weer een goede greep te zijn geweest.

Zaterdag hadden we een onverwacht erg leuke dag. Adrie en Bertus, vrienden van de urbo, hadden Australische familie op bezoek en Marie spreekt alleen Engels. Fred is als negenjarige naar Australie geëmigreerd en spreekt nog wel wat Nederlands, maar voelt zich ook prettiger bij het Engels. Voor Adrie en Bertus weer wat lastiger, dus werden wij gevraagd om een toertje Spanje te doen met hun gasten. Uiteindelijk gingen ze zelf gezellig mee en werd het een bezoekje aan de markt in Almoradí, met een prima lunch bij El Paraíso in Baños de Fortuna en een rondrit door de prachtige natuur in ons achterland. Er werd zelfs nog een klein uitstapje gemaakt in de Río de Chicamo en het was een oergezellige dag met hele leuke mensen!

Helaas sloeg bij mij zaterdagavond het virus toe en heb ik gisteren een akelige dag gehad met veel diarree (sorry hoor), koude vlagen en warme golven en spierpijn over mijn hele lichaam. Ik heb het grootste deel van de dag in bed doorgebracht, maar voelde me vanmorgen verrassend genoeg weer aardig fit. Fit genoeg om even een rondje Carrefour, Kiabi en Brico te doen, zodat de boodschappen voor deze week weer binnen zijn, er luiers voor Macy zijn ingeslagen en ook de lampen voor de bouw nu compleet zijn. Bij Bar Javi dronken we even koffie met Marco en Renate, onze Vlaamse dorpsbewoners, die bezig zijn om een wagen-groep te organiseren voor de optocht tijdens de feesten in het dorp en uiteindelijk zijn we zojuist thuis beland en hebben we oergondisch (lees met veel fruit en noten) geluncht.

De bouwvakkers hebben wegens privé-redenen een dagje vrij, waardoor we twijfelen of alles eind van de week echt wel klaar is. Ach, het maakt ook niet zo heel veel uit, maar wellicht schuiven we onze korte vakantie in Andalusië dan ook een weekje door, tenslotte hebben we bij Booking geboekt met gratis mogelijkheid tot wijzigen of annuleren. Lekker Spaans denken is dat … mañana … no pasa nada 🙂

 

De bouw vordert gestaag

Bijna beschaamd moet ik jullie vertellen dat het gewoon een beetje fris is hier. Het is ´maar´ 25 graden bij een koel windje en in de schaduw is het echt niet zo lekker als het vorige week was. Vorig jaar was het rond deze tijd tegen de 40 graden rond deze tijd, dus hou ik op met klagen, het is beter dan toen én veel beter dan in Nederland. Albert moet alleen een beetje oppassen, want die kan zijn ogen niet van de bouw buiten afhouden en krijgt door het wat frisse weer toch weer wat last van pijn. Op tijd naar binnen dus, die mannen kunnen best bouwen zonder ons.

Kúnnen wel, maar doen? Gelukkig niet! We zijn blij dat we deze week veel thuis zijn, want nu het grote bouwen achter de rug is en de details gaan komen, is er heel veel overleg. Niets wordt gedaan zonder dat de mannen vragen hoe we iets willen hebben en Salvador is in zijn rol als uitvoerder een gouden kerel. Hij kan goed uitleggen, spreekt rustig en duidelijk Spaans en is bovendien erg gezellig. Zijn maatjes werken keihard, ze nemen hun twee eetpauzes, maar verder gaat het dagelijks door van acht uur ´s morgens tot zeven uur ´s avonds (en later soms!). De aannemer heeft vorige week een lelijke val gemaakt hier, over een stom emmertje. Hij voelt zich allesbehalve fit en stuurt dochter Elisabeth vaak als opzichter en tussenpersoon hier naar toe. Zij woont samen met Salvador en dit stel doet het prima. Onze Spaanse woordenschat wordt trouwens erg uitgebreid deze week, bouwtechnisch kunnen we zo mee voortaan.

Voor ik zometeen foto´s van de bouw online ga zetten, wacht ik nog even op Leo, onze eigen elektraman. We hebben veel vertrouwen in Spaanse bouwers en hebben met dit huis geen problemen gehad, maar de elektriciteit was drama op veel punten. Leo heeft destijds veel lekken boven moeten halen en om  dat deze keer te voorkomen, laten we hem gewoon alles doen. Hij komt er zo aan en verdient natuurlijk ook een foto op het blog!

Verder gaat het leven zijn gangetje. Behalve de bouw is het lekker rustig. Tijd voor de kapper, samen naar het Centro de Salud in het dorp om bloed te laten prikken en verder eigenlijk niets bijzonders deze week. Morgen gaan we met onze Spaanse buren Juanita en Jose Duits eten bij El Paraíso, ben erg benieuwd wat ze daarvan gaan vinden 🙂 Ik hoop wel dat mijn nieuwe Kindle ereader voor de middag bezorgd wordt. Vanmorgen kon de koerier ons blijkbaar niet vinden en er is me beloofd dat dat morgen wel gaat lukken. Fijn, want dan kan ik lekker ook in de zon verder met mijn boek. Ik lees Safe Harbour van Danielle Steel in het Spaans en vindt het een heerlijk boek, maar de iPad en iPhone zijn duidelijk niet geschikt om te lezen in de volle zon.

Tot zover …