Categorie archief: FIestas

Toen ging het feest niet door

Zelfs hier in Spanje doet het weer niet altijd wat je wil, dat is de afgelopen week wel gebleken. Nadat we vorig jaar allebei vonden dat het toch wel een hele kluif was om op de dag van de Carozzas, de grote optocht in Macisvenda, ook nog eens een 25 man op de barbecue hier thuis te hebben, ging het roer om. We besloten om dit jaar de dag van San Juan, de officiële patroonheilige van onze parochie en dus ons dorp hier, ook onze feestdag te laten zijn. Dinsdag 29 augustus dus.

Al lang van tevoren maakten we hiervoor onze plannen, schoonzus Trees en zwager Bram verschoven hun geplande week vakantie van eind september naar eind augustus en zouden dus meehelpen én mee eten. De oorzaak van deze verandering is trouwens niet het feest, maar het feit dat wij toch wel naar Nederland willen, mocht Saskia eerder ons nieuwe kleinkind ter wereld brengen dan de verwachte 7 oktober.  En zo viel alles netjes op zijn plaats.

We oefenden alvast in gezellig een barbecue bijwonen op het feest van Math en Dina, die allebei 60 zijn geworden. Bram en Trees mochten gewoon mee en ik hoor mezelf nog tegen buurvrouw Lourdes zeggen dat je in Spanje gewoon altijd dat soort dingen buiten kan plannen. Ondenkbaar in Nederland! Maar gaandeweg de fiestas hier in het dorp, kregen we ook twijfels. De optocht verliep prima, maar ook toen voelden we al een verdwaalde druppel en leek de lucht een beetje op de grond te hangen van het vocht. Toen we maandagmorgen ons bed uit kwamen, waren de vooruitzichten voor dinsdagavond ronduit slecht!

Omdat we zaterdag, na het feest van Math en Dina, te lam waren geweest om boodschappen te gaan doen, hadden we nog bijna niks in huis en dat bleek ons geluk te zijn. We konden nog heel makkelijk het hele feest afblazen, al was dat met pijn in ons hart. Maar liefst 30 grote gasten en 5 kindjes hadden laten weten dat ze graag wilden komen en al die mensen moesten we dus teleurstellen. We zetten de knop om, Albert en Bram haalden de lampjes en de slingers met vlaggen weer weg en daarna gingen we winkelen in ´l Aljub en aten als troost maar een lekkere pizza daar. Op de dag zelf keken we de regen bijna uit de lucht, want wat zóu het een teleurstelling zijn als we de boel voor niks niet door hadden laten gaan.

Nou, we werden niet teleurgesteld hoor! Tjonge, het viel met bakken uit de lucht. En onweer, mán, wat een bliksem aan de hemel die hele avond, het leek wel één grote lichtshow. De hele avond en nacht regende het stevig door, zo erg dat ook de processie in het dorp niet doorging, net als het jaarlijkse vuurwerk. Dat bracht de natuur ons genoeg. Heel eerlijk? Ik ben zelden zo blij geweest met regen! Onze eigen mini-barbecue lieten we gewoon doorgaan, want de regen kletterde gewoon recht naar beneden, zodat we op de porch  droog bleven. Maar daar kan je dus echt geen 35 man en een buffet kwijt, helaas.

Woensdagmorgen regende het nog steeds, maar het onweer was voorbij. Lekker weer om te gaan badderen in de thermaalbaden van de Baños de Fortuna. Heerlijk, in water van 36 graden met de regen in je gezicht dobberen. De spiertjes los, de huid verwend door het minerale water en lekker ontspannen. Niks werkt beter om daarna in een heerlijke siësta te belanden. Voor Bram en Trees was het de laatste volle dag, zij vertrokken donderdag weer naar Nederland.

Maar de barbecue was niet het enige wat niet door kon gaan, ook vriendje Gonzalo miste zijn verjaardagsfeest wat we hier ook zouden vieren. Gelukkig werd dat vanmiddag ingehaald in het huis van zijn oma, waar we met de familie alsnog de taart konden aansnijden en konden zingen voor zijn eerste verjaardag. Lekker bijgekletst over alles wat in het dorp gebeurd is, plannen gemaakt voor een etentje om de zaken weer eens door te praten voor als wij weer naar Nederland gaan en even een paar uurtjes mijn haakwerk laten liggen.

Vanmorgen hebben we een hotel geboekt in Frankrijk, we komen op 20 september weer naar Nederland. Ook weer zin in!

 

Vaderdag in Spanje

Soms voel je je zo ontzettend bevoorrecht. Dat je mag wonen in een land met zoveel zon, zoveel warmte en zulke lieve mensen! Waar je dan ook nog bij de familie mag horen, zoals je letterlijk verteld wordt met veel expressie en welgemeende zoenen.

Maar lieve mensen, soms zeggen foto´s meer dan woorden. Geniet mee van de Día de San Jose, de naamdag van de heilige Jozef, die hier in Spanje uitbundig gevierd wordt. Want Jozef is natuurlijk de vader van Jesus en daarom viert men hier op deze dag ook vaderdag. Tenminste, eigenlijk morgen pas, op 19 maart, maar ´onze´ Jose deed dat Lees verder Vaderdag in Spanje

Doopfeest en we gaan weer

Sky Radio met kerstmuziek, de lichtjes aan in de boom, kerststukjes op tafel, lekkere chocolaatjes op het schaaltje en een kopje koffie op een grauwe vrijdagmiddag. Alsof we nooit uit Nederland weg zijn geweest. En toch besef je elke keer als je met de auto van Macisvenda naar Made rijdt dat het toch echt een heel eind is hoor. We tikten deze week 1975 kilometers af, waarvan we er de eerste dag dik 1100 reden en de rest voor de tweede dag bewaarden. We sliepen in het Ibis Maçon Sud, wat altijd al een handig hotel was om te overnachten, maar nu duidelijk ook een flinke update heeft gekregen. Nieuwe bedden, een andere formule voor het dinerbuffet en een prima ontbijt.

Voor vertrek hadden we nog paar pittige dagen, want hoewel ik me altijd voorneem me niet zo druk te maken, wil ik toch altijd het hele huis weer spik en span achterlaten en zijn er altijd nog van die klusjes die gedaan moeten worden voor je de boel achterlaat. Daarnaast vind ik het altijd ook nog leuk om zelf nog een paar broden te bakken en andere lekkere hapjes te maken voor onderweg.

En zondag waren we de hele dag onder de Spaanse pannen, want toen werd ons kleinste vriendje Cristian gedoopt. Cristian is het zoontje van Esperanza en Jose. Zij maken onderdeel uit vond ons alarmteam en hij doet het snoeiwerk in de tuin en doet een paar keer per jaar het grove  schoonmaakwerk aan huis, want de ramen zijn bij ons niet zo simpel te zemen doordat overal rejas (tralies) voor zit. Geen overbodige luxe, net als een goed alarmsysteem, want er wordt weer akelig veel ingebroken in de vallei. Dit soort maatregelen houdt ze misschien niet tegen, maar het maakt het wel een stuk lastiger.

IMG_0212

Het blijft bijzonder om mee te maken, zo´n doopplechtigheid, waar je als enige kaaskoppen tussen een verder compleet Spaans gezelschap zit. De kerk is de formaliteit, waar lang niet iedereen aanwezig was van de feestgangers die we later zagen in een mooi familiehuis met feestzaal in een dorp achter Murcia. Una casa huerta, zoals ze zo´n huis  midden tussen de fruitbomen noemen. We keken onze ogen uit, overal stonden buiten al tafels met lekkere hapjes; olijven, chips, ham, tonijn en nootjes en emmers met gekoelde drankjes in ijs. Heerlijk, zo´n zomerse dag in december. Voor de in grote getale aanwezige kinderen was er een groot springkussen.

12360207_803025333159820_1186226122883473937_n-2
Feestgezelschap (zie achterste rij, 7/8 van rechts, de kaaskoppen)

Binnen waren lange tafels gedekt met één grote ronde tafel voor de oudere generatie, waar wij keurig bij werden gezet 🙂 De combinatie van stevige muziek, felle lampen en druk pratende gasten maakte het een gezellige, maar ook vermoeiende dag. Ha, we lagen zondagavond om 8 uur op bed. Thuis gekomen, auto geladen, koelbox klaargemaakt voor vertrek en op één oor. Tot 4 uur, zodat we om half vijf in de auto zaten, op naar Nederland. Het was een ´puente´ in Spanje, zo noemen ze een lang weekend met meerdere feestdagen waardoor de tussendagen ook vaak vrij genomen wordt. Nu was zondag en dinsdag een feestdag en was in diverse regio´s ook de maandag een officiële vrije dag. En dat was te merken, er was amper verkeer op de weg en we stonden dan ook om 11 uur aan de grens, waar overigens een heel groot road block stond. Streng kijkende mannen met grote karabijnen, pff, eng. Maar we zagen er waarschijnlijk eerlijk uit, want mochten zo doorrijden, net als de volgende dag aan de Frans-Luxemburgse grens. En België en Nederland? Daar hebben we geen controles gezien …

IMG_0237

Hier aangekomen hebben we vooral wat rondom huis geklust en wat boodschapjes gedaan. Bij Ikea haalden we een nieuwe afzuigkap, want die hier zat, zoog echt totaal niet meer en was van binnen niet zo fris meer ook. Bij Ikea was er een aanbieding en voor een prikkie zijn we nu weer gesteld, al was het monteren nog best een lastige klus. De logeerkamer heeft een mooie spiegel, die we uit Spanje mee hebben gebracht, omdat hij zo mooi bij de bedden past, net als het kapstokje wat er naast hangt. De volgende klus, maar dat wacht volgende week omdat er geen koppelstuk op voorraad was bij de jongens van van Dijk, is het stapelen van de wasmachine en de droger. Dat geeft meer ruimte in de bergkast en daar gaan we nog eens kijken of we iets moois kunnen maken. Vinden we leuk, zo´n beetje klussen 🙂

Het sociale leven moet nog een beetje op gang komen, want we hadden de rust echt even nodig. We hebben eigenlijk alleen Jack en Ina nog op visite gehad en natuurlijk wel koffie gedronken met buurvrouw Lenie, maar verder kalm aan. Vanavond gaan we eten met Erwin en Ingeborg in een ook voor ons nog onbekend restaurant. We zijn net zo benieuwd als zij 🙂 Morgen naar Doetinchem voor een korfbalwedstrijd van Jordy en zondag gaan we naar Maasland voor de verjaardag van Kelly en omdat Bram altijd naar de Chinees gaat die zulk lekker eten heeft 🙂 Bij Maasland hoort Chinees, dat is traditie inmiddels. En verder staat alles nog een beetje open.

Feest in Macisvenda 2015

Na vijf heerlijke, gezellige en feestelijke weken in Nederland is het ook weer heel fijn om thuis in Spanje te zijn. Geheel tegen onze gewoonte in hebben we de grote reis in één lange rijdag gemaakt. Het was warm en er werd drukte voorspeld op de wegen, dus besloten we ´s nachts om twee uur te gaan rijden en zo zaten we al in anderhalf uur aan de Franse grens en waren we al Parijs door voor het een beetje dag begon te worden. Het plan was om tot Girona te rijden. Richting het Noorden stonden dikke files, maar naar het zuiden schoot het lekker op. We hadden even heel slecht weer in de bergen tussen Milau en Beziers, maar tot onze grote verbazing stonden we al rond half twee in de middag bij Girona. En dan? Toch stoppen en in een hotel de dag afwachten of even van stoel wisselen en doorgaan? Het werd het laatste en zo stonden we rond acht uur in Macisvenda, verwelkomd door Marien en Anneke. Koffie, bijkletsen, thuis!

Natuurlijk was er een lading met lekkere Nederlandse voorraad mee gekomen en maandagmorgen stond in het teken van lossen en uitpakken en dinsdag was er een dag over, zodat we lekker konden poetsen en ons weer nestelen op ons eigen plekje. Want woensdag kwamen neef Jack en zijn Ina weer aan op Murcia, we hadden elkaar dan ook al weer vier dagen niet meer gezien 🙂 Donderdag was een bijzonder geslaagde dag, een toer naar de Sierra Espuña, weergaloos mooi is het daar toch altijd.

En ik denk dat we gisteren héél veel geluk hebben gehad met een echte Spaanse augustusavond. Warm, maar met een verfrissend windje, want nu voelt het broeierig, rommelt het in de bergen en lijkt er een staartje aan te komen van de Nederlandse regen. Daar is het extreem, al voor de derde dag op rij en dan ben je toch blij dat je een appartement op 1 hoog hebt in plaats van een groot huis met alles erop en erom heen zoals voorheen. Zoals Ina zei: ´eer jullie daar water hebben, zijn wij al in de boot voorbij komen varen´. Weinig onweer hier, wij houden het wel bij het geweldige vuurwerk zoals zaterdagavond na de processie in het dorp.

Want gisteren was de fameuze optocht in ons eigen Macisvenda. Dit jaar geen foto´s van mijn hand, want dat gaat ook vervelen, het is tenslotte al ons vijfde jaar op rij hier en veel verandert er niet. Maar dat betekent ook dat het zoals elk jaar weer heel druk was, gezellig sfeertje, lekker met een drankje langs de kant van de straat kijken naar de doldrieste jeugd en oudere jeugd die zich heeft uitgedost in allerlei kostuums en dansend aan je voorbij trekt. En daarna gaat iedereen naar huis om te eten en kregen wij zo´n 25 man op de ´cena´, zoals het Spaanse avondeten hier heet. Nederlandse en Spaanse vrienden door elkaar hebben de mooie kar ingewijd die we van onze lieve vrienden Jan en Annie kregen en er werd heerlijk gegeten en gedronken. De grote schaduw over het feest was dat Albert al vroeg niet lekker was. Hij is de hele dag ziek geweest, ging niet mee naar het dorp en heeft het bij de BBQ maar een uurtje volgehouden en is toen zijn bed weer ingedoken. Het was niet anders, maar gelukkig kan ik vertellen dat hij aardig is opgeknapt en vanmorgen weer goed mee heeft opgeruimd en daarom vanavond  een hapje mee mag gaan eten 🙂