Categorie archief: Gasten

Met Fred en Carola op de wijntour

 

Hoe lang we elkaar al kennen? In ´real life´ in elk geval al vanaf de meeting van het Amerikaforum waar we toen erg actief waren in het jaar 2006, online volgden we elkaars vakanties al eerder. We waren in diezelfde zomer van dat jaar allemaal op pad in de USA, zij met hun kinderen, wij met die van ons. Vanaf dat moment noemden we dat hele stel heel terecht ´hangjongeren´. Allemaal Lees verder Met Fred en Carola op de wijntour

Dongemondmeiden in Spanje

De Dongemondmeiden, zoals Albert ons tegenwoordig noemt, waren in Spanje! Mijn schoolvriendinnen van destijds die een paar jaar geleden tijdens een etentje, gewoon bij ons op de May, de draad weer op hebben gepakt. Met Liset heb ik eigenlijk altijd contact gehouden, al zagen we elkaar soms een paar jaar niet, maar Ingrid en Marianne had ik toen echt al wel 30 jaar niet gezien. De klik was er direct weer, als vanouds en Lees verder Dongemondmeiden in Spanje

Onverwachte gasten door de voetbalmeiden

Nadat de Beesdse invasie weer vertrokken was, keerde de rust terug in Macisvenda. Tijdelijk dan hoor, want de afgelopen dagen hadden we ineens onverwachte logees. Buurmeisje Jolanda van ´toen´,  van mijn jeugd in de Rozenbloemstraat waar we opgroeiden tussen heel veel jongelui en waar het altijd gezellig was, doet op dit moment huizenruil met een Spaans echtpaar uit de buurt van Valencia. En natuurlijk vonden we dit de gelegenheid om na een keer koffie leuten bij haar én zij met zus Elly een keer bij ons op de May, voor een bezoekje aan ons plekje hier.

Donderdag spraken we af en kwam ze met man Chris en de oudste dochter Karlijn naar Macisvenda, maar toen de voetbaldames ook nog eens in de halve finale bleken te staan, vroeg ze me waar ze de wedstrijd donderdagavond op televisie zouden kunnen volgen. Ze gingen er vanuit dat de Spaanse televisie die ook wel zou uitzenden, maar wij konden het in elk geval niet vinden, dus nodigden we hen uit om gewoon hier te kijken en een nachtje te blijven slapen. De van Peertjes (behalve Karlijn blijkbaar) zijn echte liefhebbers van het damesvoetbal en de andere dochters waren ook ook live bij de wedstrijden aanwezig. Moeder Jolanda trouwens ook bij de eerste wedstrijden in Nederland. En zo geschiedde, donderdagavond in de cantina met zijn allen voor de televisie en natuurlijk veel gegil en gejuich toen Nederland bleek te winnen.

Jullie snappen dat het probleem toen wel verlegd werd, want waar zouden ze dan toch zondag die finale gaan kijken. Het is wel 2,5 uur rijden van Valencia naar ons huis dus even 5 uur voor een wedstrijd? Dan kan je net zo goed blijven, toch? Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, met name Karlijn genoot hier met volle teugen van haar grote kamer met enorm bed en eigen badkamer en ook papa en mama waardeerden de casita ten zeerste. En zo togen we op de bloedhete vrijdag naar Nueva Condomina, het overdekte winkelcentrum in Murcia, waar volop shirtjes, broekjes en ondergoed werden gekocht en ook nog wel wat andere zaken. Karlijn ging sowieso helemaal los daar 🙂 ´s Avonds waren we doodop en vooral Albert was niet echt fit meer, waardoor we de verjaardag van vriend Jose moesten laten gaan.

Zaterdag een rustige dag met boodschappen doen en eten bij Las Palmeras en zondagavond ná de gewonnen finale een barbecue bij ons thuis met ook Marien en Anneke erbij. Het waren vier onverwachte, maar wel hele gezellige dagen! En zo hebben we na het heerlijke weekend met de oude de buurtjes in Zweden ook nu weer gemerkt hoe leuk het is om herinneringen op te halen ´van toen´ én nieuwe herinneringen te maken!

Beesdse invasie in Spanje

In januari vroeg ze het me, Thea, moeder van vijf waaronder twee jongens met een zeer ernstige stofwisselingsziekte. Hun broertje Ruud overleed op achttienjarige leeftijd al aan dezelfde ziekte. Monique, ik wil mijn jongens graag één keer een vliegreis laten beleven en een vakantie in een warm land. Weet jij iets voor ons in Spanje? Acht personen in totaal, want vriend Henny, zijn zoon Bradley en vriendinnetje Cynthia komen mee, net als Thea met Jesse en Bob en haar dochter Elin met vriendje Djimo.

Oef, een huis voor acht personen, liefst rolstoelvriendelijk en – dat bedachten we meteen zelf – hier in de buurt. Want dat zou het een stuk makkelijker voor hen maken wat betreft vervoer, een keer ergens heen en onverhoopt bezoek aan arts of ziekenhuis. Het werd een aardige zoektocht, maar uiteindelijk bleven we heel dicht bij huis en werd het een huis voor zes personen op loopafstand van ons huis en konden twee van de jongelui in onze casita logeren. We hielpen Thea met het boeken van tickets, een goede reis- en annuleringsverzekering voor dit bonte gezelschap wat op vier verschillende adressen woont (dat valt nog niet mee!) en hadden goed overleg met de eigenaren van het huis (die liever hier niet genoemd worden, maar echt fantastisch hebben meegewerkt!!).

En toen begon het lange stilzwijgen, want naast het Syndroom van Leigh hebben Bob en Jesse ook allebei PDD-Nos, een vorm van autisme. Als ze lang van tevoren al zouden weten dat ze naar Spanje zouden gaan, zou dat heel veel onrust geven. Dus wisten zij van niets, hadden wij geregeld contact en hoopten we vooral dat er in de tussentijd geen nare complicaties zouden optreden die de reis in de weg zouden staan. Thea zag er eigenlijk ook wel als een berg tegenop en heeft vast ook weleens spijt gehad van de hele onderneming. Maar uiteindelijk werd het begin juli, reden wij terug naar Spanje en kwam het hele plan op tafel in Beesd.

Hendrika, onze schoondochter, was zo lief om alvast een krat met spullen op te halen die wij konden meenemen en dat was het moment dat de jongens te horen kregen dat ze niet naar Ameland zouden gaan, maar naar Spanje. Dát was toch wel even heel spannend hoor, maar toen ze hoorden dat wij daar ook zouden zijn, die mensen waar ze vorig jaar zo mee gelachen hadden in de theetuin, was dat wel een geruststelling. Ze hebben een dag of tien gehad om aan het idee te wennen 🙂

En toen was het zover, vorige week dinsdag. Bij Transavia hadden we speciale assistentie geregeld voor de jongens en zo goed en zo kwaad als ik kon, probeerde ik de zenuwen bij Thea weg te nemen voor deze bijzondere reis. Om een lang verhaal kort te maken, alles kwam veilig en wel aan op Aeropuerto Alicante-Elche om daarna in onze bus te worden geladen en in de huurauto die we hadden geregeld bij vriend Marien van Hondon Alicante Rent a Car (met dank voor de bijzonder lage huurprijs)!

Wat hebben ze genoten! Een mooie villa, een heerlijk zwembad, hoekjes met schaduw, lekkere plekjes om te zonnen, geweldig uitzicht en de weldadige rust van onze vallei. We hielpen ze met de eerste boodschappen, Albert nam ze mee naar de Aldi de volgende dag, we gingen een dag met zijn allen winkelen in Nuevo Condomina en zonder de jongens, die bij Henny bleven, gingen we naar de markt in Almoradí. En tot slot gingen we echt uit eten, met alles erop en eraan. Het was maar een weekje, maar wel een heel leuke week voor allemaal. Het gezelligst vond ik zelf de barbecue bij ons thuis, waarbij ze allemaal aan de Tinto de Verano gingen (alcoholvrij!) en aten als dijkers 🙂

Precies een week later hebben we ze weer afgeleverd op het vliegveld en begon voor ons, na tweeënhalve maand ´vakantie´ eindelijk het gewone leven weer zo´n beetje. Ingeluid met een shoarma-avondje bij ons thuis met An en Marien, Peter en Helma, haar zus Marianne en Coby zonder Hans (die zat in Nederland) die we gemist hadden al die tijd. Lekker bijgekletst tot na middernacht onder een donkere sterrenhemel. O, heerlijk, heerlijk Spanje, wat kan ik genieten van die warme zomeravonden! We zijn weer helemaal terug en al kiezen we overdag geregeld voor de koelte van het huis met de airco, we zouden voor geen goud ruilen met een leven in een land waar het geen 8 maanden zomer is 🙂

 

Ergens achter de regenboog

dsc01006

Het komt zo maar in me op, dat liedje … somewhere over the rainbow … Nou ja, niet zomaar natuurlijk, want na een hele droge zomer met amper een drupje regen, hebben we vandaag de eerste echte druilerige dag en dat gaat gepaard met een mooie regenboog die vanachter onze berg opduikt en in Barbarroja lijkt te verdwijnen. Zoals wel vaker hier, kan het zomaar ineens plenzen, maar de zon geeft zich zelden gewonnen en probeert er ook nu weer snel bij te zijn. Dat geeft mooie regenbogen!

dsc00987

Het is heerlijk om alles weer even fris groen te zien, al is het wel de eerste aankondiging dat de zomer echt voorbij is. Voor ons leek er geen eind aan te komen! We hebben een on-Nederlands mooie septembermaand gehad tijdens onze vakantie in Made. Alleen maar mooi weer, wekenlang. Zo liepen we de dag van mijn verjaardag, 24 september, zonder jas op de kermis en konden we de volgende morgen in korte broek in Lees verder Ergens achter de regenboog