Categorie archief: Instanties

Onverwacht uitje naar Murcia

Het went … of niet? Nadat de belastingdienst me hier van de zomer ´kwijt´ was en ik een brief kreeg waarin stond dat ze me in de Staatscourant gingen publiceren als ik mijn post niet ophaalde (ha, die brief wisten ze me wel te sturen), was het gisteren weer zo ver.
 
Briefje in de bus dat er op 1 september iemand aan de deur was geweest (ha, echt niet, de postbode komt niet verder dan de postbus voor in het dorp) en dat er een aangetekende brief lag voor me op het postkantoor, twee zelfs. Oeps, ophalen binnen 7 dagen, dus een dag of 2 te laat. En inderdaad, brieven weg.
 
Zij sturen me naar Carmen, die de gemeentelijke belastingen doet. Geduldig ga ik zitten op een stoeltje in het wachthokje naast haar kantoor, waar we in het begin geregeld kwamen omdat er weer iets niet goed gegaan was. Een kleine drie kwartier verder mag ik binnen en klets ik even bij met Carmen,  die zegt dat het in elk geval niet van hen komt, maar ze wijst me wel naar het kantoor aan de Grand Vía in Murcia. Wie weet … maar het kan ook nog uit Cieza komen, zoals de vorige keer en moesten we uit Madrid ook nog niet ooit nog wat horen over de erfbelasting van mijn moeders erfenis?
Laten we maar bij het begin beginnen, maar de moed zakt me alweer een beetje in mijn schoenen. Vooral het feit dat je geen idee hebt, waar het deze keer weer over gaat, is zenuwslopend.  Tegenover El Corte Inglés vinden we het grote belastingkantoor. Ok, dat valt mee, alleen parkeren, dat is wel een andere uitdaging daar. We rijden een rondje en gaan uiteindelijk maar de parkeergarage in van de andere El Corte Inglés, een stukje verder. Drúk daar binnen, oef, en dat met die grote bus. Maar nog een verdieping lager, blijken ze niet graag te komen, want daar is dan weer ruimte genoeg. Gelukkig!
We wandelen op het gemakje weer de Gran Vía op en verbazen ons weer over hoeveel mensen er op de been zijn en hoe het ruist en zoemt van alle auto´s en scootertjes. Gelukkig zijn de stoepen heel breed en zijn er alle bekende winkels te vinden, zodat het wel leuk is om een stukje te lopen. Albert heeft een gescheurde spier in zijn kuit en loopt moeilijk en het is ook nog dik 30 graden, dus we nemen de tijd. Als we het kantoor binnengaan, moeten we door de detectiepoorten en gaat mijn tas en Alberts telefoon ook door de scanner. Helemaal echt. We komen in een grote ruimte met veel balies en ik zie een automaat waar je kan kiezen waar je voor komt. Gelukkig zie ik bij ´Notificationes´ dat je een nummertje kan trekken zonder dat je een afspraak hebt. En zo heet het precies waar we voor komen. We krijgen nummertje K-31 en zijn al heel snel aan de beurt.
Spannend, wat nu weer! We hebben nu al drie keer alle registers open moeten trekken en veel informatie boven tafel moeten krijgen uit Nederland, zodat we onderhand bang worden als we zo´n brief krijgen. Het kost ook iedere keer niet alleen veel moeite, maar ook klauwen vol geld. En zijn we hier wel op de goede plaats? Jawel hoor! De aardige dame achter de tafel tovert twee brieven uit de printer, waaruit blijkt dat het gaat om heffingsrente over te weinig betaalde belasting in 2013 en 2014. OK, die snappen we! Omdat Frans nog in ons appartement woonde, gaf ik wel het eigendom op, maar verwachtten ze ook nog dat er huurinkomsten waren. Die waren er dus niet, maar de constructie die wij hadden, die snappen ze hier niet. Hij mocht er gratis wonen, maar op een of andere manier moeten we toch belasting erover betalen. Lullig, want dat deden we in Nederland ook nog eens, maar ach, zoals pa altijd zei: ´Als je wat hebt, kind, heb je wat te wachten´.  So be it, dat is dus ook een paar maanden geleden al geregeld, maar nu mogen we dus nog rente over dat bedrag betalen, plus een boete en daar krijgen we dan weer korting op of zo. Weet ik veel. Het totaalbedrag was in elk geval te overzien, zo rond de 130 euro en hoewel het niet leuk is, zijn we allang blij dat het niet ingewikkelder en moeilijker was.
Dus, handtekening gezet, op naar de volgende balie, gelukkig heel snel en daar kregen we papieren mee waarop stond dat alles in orde was. En betalen? O nee, daar krijgt u dan weer een nieuwe brief voor en daarmee kunt u naar de bank voor de betaling. Tuurlijk! Leuker kunnen we het niet maken, makkelijker blijkbaar ook niet. En dat gebeurt dus altijd net voor we weer een tijdje Spanje uit gaan. In de auto verzuchtte Albert nog dat het toch wel heel fijn is dat in Nederland alle brieven van de Belastingdienst nog steeds naar het adres van het accountantskantoor gaan, waar we al jaren onze zaken laten behartigen. Dus, ping, lampje, waarom hier niet?
En ja, dat kon, maar natuurlijk wel aan balie nummer zoveel, waar we dan ook nog even op moesten wachten. Dat gaf me wel de tijd om de gestoria te bellen en Thomas te vragen of ik aangetekende stukken voortaan rechtstreeks naar hen kon laten sturen. Daar komen ze tenslotte toch meestal terecht, als we het zelf niet meer snappen 🙂 Geen enkel probleem en zo stonden we na een klein half uurtje al buiten met een nieuw correspondentieadres voor belangrijke stukken van de Hacienda en Agencía Tributaria, zoals de belasting hier heet. Jippie, we kunnen weer weg!
Om het te vieren konden we bij de net geopende Starbucks aan de overkant terecht, waar Albert genoot van een Ice Tea met weet-ik-veel- erin en ik van een heerlijke Frapucciono Mocca Blanco (kleintje hoor). En als lunch? Ham-kaas croissant voor hem en een echte cinnamon roll voor mij. Het leven is een feestje, maar je moet tenslotte wel zelf de slingers ophangen!
Boodschappen deden we daarna bij Makro Murcia, omdat we toch in de buurt waren en op de terugweg stonden we nog heerlijk een dik half uur in de file op de snelweg rond de stad, omdat er blijkbaar een koelwagen in de fik gevlogen was. Eind goed, al goed, we zijn weer thuis!

Stoom uit mijn oren

keep-smiling-and-always-look-on-the-bright-side-of-life-1

Tjonge, het gebeurt me niet vaak hoor, maar vandaag kwam het stoom me uit de oren. Tot twee keer toe! Ik ben altijd vrij begripvol, tolerant en probeer altijd alles van twee kanten te bekijken. Pa leerde me altijd dat elk mens rechten heeft, maar ook plichten en dat je anderen de kans moet geven dingen goed te maken, voor je boos wordt. Ik weet nog goed hoe ik Albert hierover ´onderwees´ toen we nog maar net bij elkaar waren en er een brommertje snoeihard in de zijkant van onze drie weken oude auto reed Lees verder Stoom uit mijn oren

Permanente residentie, nodig of niet?

Voorbeeld van het kleine kaartje (vanwege de veiligheid niet onze eigen kaartjes)
Voorbeeld van het kleine kaartje (vanwege de veiligheid niet onze eigen kaartjes)

Al een tijdje volg ik de berichtgeving op o.a. het Spanjeforum over het wel of niet aanvragen van permanente residentie na 5 jaar. Op ons beroemde groene formulier staat duidelijk ´temporal´(tijdelijk) en de aanvangsdatum 26 juli 2011. Via diverse sites vind ik uit dat het niet verplicht is, maar wel handig kan zijn bij verlies van bijvoorbeeld je rijbewijs of pasje van de Seguridad Social (Spaanse ziekenfonds). We twijfelen …

Tot we voor de aankoop van de nieuwe auto naar de gemeente gaan om bij Victoria een inschrijvingsbewijs, de bekende Lees verder Permanente residentie, nodig of niet?

Macisvenda heeft gewonnen

Amandeloogst bij de buren
Amandeloogst bij de buren
(foto: Roos van der Sman)

Terwijl Albert geniet van een broodnodig middagdutje, na een heerlijk avondje eten en kletsen gisteren met Math en Dina, zit ik voor de zoveelste dag op rij te genieten in het zonnetje. Het is 21 graden volgens het weerstation, maar in de zon voelt het veel warmer aan natuurlijk. Het lijkt wel of de zomer dit jaar van geen ophouden weet. Zelfs de avonden zijn nog redelijk warm, al maakt op sommige dagen de wind het wat fris. Maar dan hebben we weer veel plezier van onze heerlijke cantina, waar de zon volop in kan schijnen en we beschut zitten.

Even over gisteren nog: we aten bij El Condor in Hondón de los Frailes, tegenwoordig toch wel een van onze favoriete restaurants. De lange donkere Engelse eigenaar David is een bescheiden, charmante man die je altijd direct bij naam weet te verwelkomen en die zijn menu gewoon op een schoolbord op een stoel zet. Twee stoelen, want er is een bord voor de voorgerechten en een voor de hoofdgerechten. Zijn kleine, vriendelijke vrouw is een Spaanse en hun restaurant doet een beetje Zuid-Amerikaans aan. Wij aten op ´Engelse´ tijd, rond half acht en ondertussen was het aan de bar een deel Spaans en een deel Engels publiek. Toen we rond een uur of tien het idee kregen, na overigens een voortreffelijke maaltijd, dat we moesten gaan afsluiten omdat we de laatsten waren, begon de tweede ronde 🙂 Spanjaarden eten veel later en zo ging de keuken opnieuw open. Anderhalf uur later vertrokken we en toen waren er nog gewoon mensen gezellig aan het natafelen. Een aanrader!

Het loopt hier allemaal zo zijn gangetje. We gaan binnenkort naar Nederland voor een feestje en natuurlijk om de kinderen te zien, maar houden het deze keer kort. In juni reden we 2000 kilometer alleen al tijdens ons verblijf in Duiven en nog eens 4000 heen en weer naar Spanje. We waren kapot toen we thuis kwamen en we hopen dat iedereen in Holanda begrijpt dat we niet van elastiek zijn en niet telkens overal ons gezicht kunnen laten zien. Daarbij komt dat het verschil in weer tussen Spanje en daar wel heel groot is nu, dus moeten we er alles aan doen om de rust erin te houden, zodat Albert niet compleet weg klapt. Wie dat niet begrijpt, weet niet hoe het in elkaar zit, denken we dan maar.

Ondertussen is het bijna voor 99 procent zeker dat Macisvenda de strijd om de cementfabriek heeft gewonnen! Terwijl wij ons vermaakten met Jan en Anita die een weekje hier waren, was in het dorp van alles gaande rondom de plannen om een cementfabriek te bouwen, zoals al ik al eerder in mijn blog schreef. Tijdens die dagen schreef ik op Facebook over onze reden om hierheen te verhuizen, over wat vervuilde, chemische lucht kan doen met een mens en over onze zorgen voor Alberts gezondheid, maar ook voor die van onze dorpsgenoten, vrienden en buren. Ik schreef in het Spaans en blijkbaar heb ik daarmee heel veel mensen bereikt. Er is een levendige discussie ontstaan met medestanders en zo schreef Maria Esther weer op haar blog over hoe mijn verhaal indruk maakte op anderen. Zij maakt zich vooral ook zorgen over het imago van het dorp bij de buitenlanders, want wij en eventuele toekomstige huizenkopers zijn gewoon ook belangrijk voor de economie.

Ik heb even terug gezocht wat ik twee weken geleden schreef, samen met Albert en vertaal het naar het Nederlands, omdat diverse mensen dat aan me gevraagd hebben:

[important]

Lieve vrienden,

 

Ik woon twee jaar in onze mooie dorpje Macisvenda. Ik kom uit Nederland en ik was nog nooit in mijn leven in Spanje geweest, tot mijn man me vroeg of ik mijn familie, mijn kinderen, mijn huis en mijn dorp zou kunnen achterlaten om met hem in een land te gaan leven waar de lucht schoner was, zonder vervuiling en met een veel droger klimaat. Alles met als doel zijn gezondheid te verbeteren.
Onderzoek op Internet bracht ons bij het dorpje Macisvenda in de provincie Murcia. Een klein dorpje, mooi, rustig en met een klimaat en milieu wat perfect zou zijn voor Albert. Hij heeft in 1997 een ongeval gehad met chemische stoffen. Het ongeluk heeft zijn centrale zenuwstelsel aangetast, evenals zijn longen. Vocht, koud weer, maar ook vreemde, vooral chemische geuren, hebben slechte invloed op zijn gezondheid en verhevigen de pijn. In Macisvenda zijn tot op de dag van vandaag geen gevaarlijke stoffen of fabrieken die de lucht vervuilen. Eén dag in een grote stad, zoals in Murcia, kan bij hem al pijn veroorzaken.
Snapt u nu dat we nu zo ongerust zijn? Wordt ons dorp in de toekomst ook slecht voor zijn gezondheid? Heb ik mijn kinderen, mijn vrienden en Nederland achtergelaten, alleen maar om een paar jaar te mogen genieten van de schone lucht hier? Moeten we weer een andere plaats gaan zoeken? Wat gaat er gebeuren als ze hier een cementfabriek gaan bouwen? Ik heb gelezen over de mogelijkheid dat er ook een verbrandingsoven zou kunnen komen waar afval wordt verbrandt, zoals autobanden, afgewerkte olie e.d. al wordt dat natuurlijk ontkend. Stoffen die onder andere kankerverwekkend zouden kunnen zijn, in ons dorp? Het vormt niet alleen een risico voor mijn echtgenoot,  die al ziek is van gevaarlijke stoffen, die lijdt aan wat ze ´de schilderziekte´noemen, maar ook voor mijn vrienden en mijn buren.
Stof, lawaai, veel vrachtwagens, het kan allemaal niet prettig zijn, maar dat is misschien niet het belangrijkste probleem. Wat me het meest angst inboezemt, is de mogelijke verbranding van gevaarlijke stoffen. Kunnen we hier straks nog de producten eten die de natuur ons biedt? De amandelen, de olijven, de druiven: wie kan me garanderen dat de mensen van ons dorp hun werk in de landbouw niet verliezen? Of mijn buurman straks nog veilig met zijn geiten de berg op kan wandelen? Kunnen we onze producten nog gifvrij eten? Of worden zelfs de groenten uit eigen tuin slecht voor onze gezondheid?
Ik ben bang voor de toekomst van mijn buren, voor onze toekomst. Ja, ik begrijp dat veel mensen graag werk willen en dat de fabriek een oplossing voor hun problemen zou kunnen zijn. Maar er wordt geen enkele garantie gegeven dat de 30 banen die beloofd worden ook voor mensen uit ons dorp zijn, geen enkele. Wie wil werken in een fabriek waar zijn gezondheid gevaar loopt, maar ook die van zijn kinderen, zijn vrienden en zijn familie? Ik weet het niet, maar ik weet dat het belangrijk is dat we hier meer over leren. Is er echt geen andere plaats om zo´n fabriek te bouwen? Verder van een dorp, van zo´n special natuurgebied als onze Río Chicamo? Waarom heeft de burgemeester zo snel getekend zonder de inwoners te informeren? Ik heb zoveel vragen en het belangrijkst: ik ben bang!

[/important]

De dag na de belangrijke vergadering het dorp, schreef ik al een blog over het verloop ervan. Blijkbaar hebben de tegenstand uit het dorp, de heftige saamhorigheid van die avond, de bezwaren die de gemeente kreeg en de handtekeningenacties zowel de gemeente als de cementfabriek harder geschokt dan verwacht. Gisteren bereikte ons namelijk het nieuws dat de plannen in de koelkast zijn gezet door de gemeenteraad in Abanilla en dat Cementum Veritas zijn heil liever elders zoekt, waar hun 60 banen (huh, ineens verdubbelt het aantal) wel gewaardeerd worden door de plaatselijke bevolking. Wij wensen hen veel succes!!

 

 

Macisvenda in opstand

Ik kom net in jubelstemming terug van een van de meest indrukwekkende bijeenkomsten die ik heb meegemaakt in mijn hele leven. Ik heb meer meegemaakt, gewerkt aan diverse projecten, gewerkt met de minister van onderwijs en veel gezien. Maar wat vandaag gebeurde was een strijd van mijn medemensen tegen een project wat de rust in ons leven, de zuiverheid van onze lucht en de vrijheid van ons dorp bedreigt. Met de valse beloften van banen, willen ze ons een kat in de zak verkopen. Los Pachecos, ons geliefde Los Parechos, daar blijven ze van af, dat is van Macisvenda. Lieve mensen van Macisvenda, jullie waren geweldig, ik heb van u genoten. Dank u, dank u, dank u!.

Bron: Facebook, Soy de Macisvenda … Macis qué? Door: Jesús Loreño Lopéz (vrij vertaald)

cementera-frenada

 

Bovenstaande woorden vond ik vanmorgen terug op mijn Facebook, geschreven door een man, geboren in 1940. Voor mij drukt dit veel meer uit dan alleen woorden. Hij laat ons zien hoe bijzonder de avond was en waarom. Ik ga het jullie vertellen.

Enige weken geleden, eigenlijk pas begin vorige week, werd bekend dat de gemeente Abanilla, waaronder ons mooie Macisvenda valt, toestemming wil geven aan een bedrijf om een cementfabriek te bouwen op korte afstand van ons dorp en op nog geen 500 meter van de huizen van dorpsgenoten. De vergunning is gewoon al afgegeven, de officiële bezwaartermijn verstreek afgelopen dinsdag en als niet iemand toevallig ergens gestuit was op een korte vermelding in een nieuwsbericht was het waarschijnlijk het hele dorp zo ongeveer ontgaan. Er is niet gesproken met buren, met belanghebbenden in de omgeving en ook de burgemeester van het naburige Barbarroja, wat op nog geen kilometer afstand van de beoogde bouwplaats ligt, was niet ingelicht.

Er wordt gesproken over een cementfabriek, maar er is geen cement te vinden hier, alles moet worden aangevoerd. Dan schijnen ze er de stenen te willen malen en er klinkers of zo van te maken, of grava, zoals ze het fijne grind hier noemen. Ondertussen ligt de hele bouw al een paar jaar stil en liggen er zelfs binnen de gemeente cementfabrieken stil. Dus waarom hier, midden in de natuur, op nog geen kilometer van de prachtige rivier Rio Chicamo en de Sierra van El Canton (beiden beschermd natuurgebied) zo´n fabriek bouwen?? Waarom gaat de gemeente hierin mee? Waarom geeft de burgemeester hiervoor toestemming? Niemand begrijpt het en vanuit de gemeente en het bedrijf wordt alles goedgepraat met ´er kunnen wel 30 banen uitkomen´. En er zal flink wat geld voor de burgervader onder de tafel doorgaan, maar dat denken we allemaal, maar kan niemand hard maken.

Gelukkig is er vanaf vorige week veel stennis gemaakt. De burgemeester van Orihuela, waar Barbarroja onder valt, heeft de stormvlag gehesen, een politieke splinterpartij is handtekeningen gaan verzamelen en namens de buitenlanders in ons dorp is een petitie ingediend. Uiteindelijk lagen er dinsdag 168 officiële bezwaren bij de gemeente en waren er 1166 handtekeningen. De gemeente en het bedrijf konden gewoon niet meer om de opstand heen en besloten dan gisteren eindelijk openheid van zaken te geven, nou ja, zoiets.

Dus togen we gisteren massaal naar ons Centro Cultural, waar een aardige meneer van de fabriek achter de tafel zat, samen met het hulpje van de burgervader. Jawel, u leest het goed: de burgervader was te schijterig om zelf te komen! Was er vorige week op een soort actiemeeting nog nauwelijks een Spaanse inwoner van ons dorp te vinden en ging het vooral om een handjevol buitenlanders, nu waren ze massaal gekomen. Het doel van de avond werd duidelijk omschreven: de zakenman vertelt hoe het bedrijf eruit komt te zien, hoe geweldig het is dat wij zo´n mooie cementfabriek krijgen in ons dorp, hoe fantastisch trots we erop zullen zijn en hoe er wel 30 mensen aan het werk kunnen straks. En o ja, dat er ook nog vuil verbrandt zal worden, is echt niet waar, dat zijn roddels (eh … het staat wel in de vergunning dat die mogelijkheid open wordt gehouden) en natuurlijk krijgen we er geen stof of herrie van. En ja, die minimaal 50 vrachtwagens per dag … mmm, valt wel mee.

De man van de gemeente vertelt verder: Murcia (de provincie) is er erg blij mee, de gemeente is er erg blij mee en Macisvenda is er erg blij mee. Nou, dat laatste kost hem zijn politieke kop ben ik bang, want zelden heb ik hier zoveel mensen tegelijk ´NNNNNOOOOOOOOOO´´horen roepen. Steeds weer waren er nieuwe mensen die duidelijk maakten dat ze konden praten als Brugman, maar dat het dorp gewoon pertinent tegen was. En ja, ik zag ook een paar mensen die misschien toch wel een beetje hoop hadden op een vaste baan, wie neemt het ze kwalijk? Maar de absolute meerderheid wilde niet eens horen wat ze achter de tafel te zeggen hadden. Macisvenda is een baken van rust, een toevluchtsoord met de meest schone lucht die je kan vinden, een unieke rivierbedding met het zuiverste water en mensen wonen hier al eeuwenlang zonder vervuilende industrie en willen zo blijven wonen. Niet alleen de ´Europeanen´ zoals wij buitenlanders netjes genoemd worden, maar zeker ook de Spaanse mensen.

Een inwoner van Barbarroja stal de show met een cadeautje voor de mannen achter de tafel. Een mooi doosje in cellofaan met een grote rode strik wat voorzichtig werd uitgepakt. Het doosje had de vorm van een hartje en was versierd met tere bloemetjes. Hij vergeleek het met het mooie cadeau wat de mannen ons willen geven: mooi verpakt en met iets lekkers erin, zoals de fabriek eten voor het dorp zal bieden. Maar wat komt er dan uit de doos? Precies: een grote bruine (nep)drol, stront, mierda!  Onze Belgische Renate, die echt heel dichtbij woont, bood namens een van de buren zijn huis te koop aan aan de fabrieksman die zei dat we trots en blij mochten zijn met een cementfabriek zo dichtbij en scoorde hoge punten bij de aanwezigen. Na diverse onderbrekingen wegens de massale onrust, de vertaling in het Engels voor degenen die geen Spaans verstaan en wat sprekers die hun hart duidelijk hebben gelucht, kwam er een belofte.

De man van de fabriek beloofde ons niets te doen wat het dorp niet wilde en dat werd bevestigd door de man van het gemeentebestuur. Maar ondertussen probeerden ze nogmaals hun promotiepraatje op te starten, maar ze kregen geen poot meer aan de grond. Uiteindelijk hebben ze beiden wel 10 keer de belofte moeten doen dat ze niets zouden doen wat het dorp niet wil en werd dat genoteerd én op film vastgelegd. De vergadering werd vroegtijdig beëindigd, want het dorp had zijn conclusie klaar: wij willen dit niet, zij zeggen dat ze het dan niet doen, dus de hele uitleg over die stinkfabriek hebben wij niet nodig.

Het was overduidelijk dat de mannen achter de tafel totaal niet hadden verwacht dat dit zou gebeuren. Nooit, maar dan ook nooit, zoals de man in mijn quote hierboven ook zegt, zijn de mensen uit dit dorp zo openlijk en massaal tegen de politieke besluitvorming ingegaan. Dit is een land wat uit een dictatuur komt, de democratie is nog steeds niet open en duidelijk zoals wij dat gewend zijn en ze hadden zichtbaar de verwachting dat hun verhaal over 30 banen en geen vervuiling geslikt en gepikt zou worden. In het café werd verteld dat er in geen 50 jaar zoiets gebeurd was in ons dorp (en daarvoor zeker niet denk ik). De stemming na afloop was euforisch. Iedereen snapt dat het laatste woord er nog niet over gevallen is, maar dat de huidige politieke macht in het dorp wel heel bang mag worden voor hun politieke toekomst en dat de fabriek er nog zomaar niet zal komen. En de grootste winst van de avond? De Spanjaarden hebben vrij gesproken, hebben openlijk gevochten voor hun dorp en wij, de Europeanen, mochten daar bij zijn en ons één voelen met onze dorpsgenoten. Het was, hoe het ook afloopt, een geweldige avond!

Ik schreef eerder deze week een stuk op Facebook, in het Spaans, over onze angst voor vuile lucht, over Alberts ziekte, opgelopen door giftige stoffen en over de zorg voor onze gezondheid maar ook over die van onze medemensen die hier vaak nog leven van de landbouw en producten van hun eigen grond. Ik heb daarvoor veel bijval gekregen en was onder de indruk van de dank die uitgesproken werd door een dorpsgenote, die me vertelde dat onze bijdrage (want ook Alberts inbreng was verwoord in het stuk)  heel veel had gedaan voor het besef van mensen in het dorp. We zijn dankbaar dat we een schakeltje mogen zijn en vooral dankbaar dat we in Macisvenda mogen wonen. Het is hier geweldig en laten we dat alsjeblieft zo laten!!