Categorie archief: Omgeving

Met Fred en Carola op de wijntour

 

Hoe lang we elkaar al kennen? In ´real life´ in elk geval al vanaf de meeting van het Amerikaforum waar we toen erg actief waren in het jaar 2006, online volgden we elkaars vakanties al eerder. We waren in diezelfde zomer van dat jaar allemaal op pad in de USA, zij met hun kinderen, wij met die van ons. Vanaf dat moment noemden we dat hele stel heel terecht ´hangjongeren´. Allemaal Lees verder Met Fred en Carola op de wijntour

Vakantiegevoel rond om huis

Het was vandaag net vakantie! Op mijn Facebook kreeg ik de herinneringen van vorig jaar, klaar om op reis te gaan naar Amerika, voor het eerst in zes jaar. Mán, wat had ik daar toen zin in en wat is het een geweldige reis geworden om op terug te kijken. Stiekem zou ik best weer willen, maar aan de andere kant heb ik gewoon ook niet zoveel zin in weer Lees verder Vakantiegevoel rond om huis

Ons mooie achterland

Vanmorgen stond ik al om kwart over negen weer thuis met verse broodjes voor het ontbijt, nadat ik Esmee had weggebracht naar aeropuerto Alicante-Elche. Ze was een paar dagen hier, samen met haar vriend Andy, die gisterenavond terugvloog naar Stansted. Ze zijn samen druk aan het plannen maken voor haar uiteindelijke verhuizing naar Engeland, waar ze op een dik half uur van Londen willen gaan samen wonen. Zijn nieuwe baan zorgt meteen voor de zoektocht naar een ander huis. Spannend allemaal!

Vorige week waren Astrid en Roland hier en na deze week komen neef Jack en Ina. Een drukke maand dus, maar vandaag was even van ons samen. En omdat we toch vroeg waren, besloten we een rondje te gaan toeren. Richting Jumilla, waar we een doos witte wijn haalden bij onze favoriete bodega en daarna via Calasparra richting Mula en via de prachtige Valle de Ricote, Ojós en Archena weer richting huis. Natuurlijk wat foto´s gemaakt, daar waar een stuwmeer was en de weg blijkbaar afgesloten was, dus konden we terug.

Een deel van de route leek alvast oefenen voor Australië, het onderwerp van gesprek in de auto, want wat is Spanje ook wijds en ruim met ellenlange rechte wegen en veel dorre droogtes om ons heen op dit moment. Nog ruim 6 weken te gaan!

Doopfeest, een bijzondere ervaring

Wat een bijzondere dag vandaag! Wij zijn er allebei een beetje van ondersteboven, zoveel indruk heeft het op ons gemaakt. De doopmis in de kerk was niet anders dan in Nederland en ik kon het ook nog helemaal verstaan (goed gevoel!). Opvallend is dat de Spaanse dames zich prachtig kleden en zelfs veel mannen waren netjes in pak. Albert ook, mooi hoor. En dat bij 32 graden.

Na de kerk zijn we met zo’n veertig familieleden van de ouders gaan eten in het restaurant van El Balneario in Baños de Fortuna. Wat een prachtig hotel! Het eten duurde uren, maar wat een heerlijke dingen kwamen er op tafel. Puur genieten. Albert vermaakte zich uitstekend met zijn nieuwe Spaanse vriendin met wie hij Nederlands water (Amstel) en Spaanse agua (cava) deelde. Hoe meer water, hoe vloeiender zijn Spaans werd.

Maar het meeste indruk heeft de vriendschap en betrokkenheid van  alle mensen vandaag op ons gemaakt. Er was alleen familie uitgenodigd en …. wij dus. Want, zo werd gezegd, jullie zijn ook familie geworden. Slik,hoe mooi is dat? de familie die ons vier jaar geleden een huis verkocht, met wie de communicatie verliep via onze makelaar en met wie we geen woord konden wisselen, doet ons nu zoveel eer aan. We zijn dankbaar voor zulke warme woorden en voor deze dag! We sloten de dag af op het terras van de hotelbar en kijken nu samen terug op een hele speciale ervaring in ons Spaanse leven.

Sierra de la Pila een beetje anders

Hadden we vanmorgen nog het idee dat het een luie dag beneden in de cantina zou worden, dat idee veranderde al snel toen Marien vroeg of we zin hadden mee de bergen in te gaan. Dat is nooit tegen dovemansoren gezegd bij ons, dus een kwartier later zaten we al bij hen in de auto. We gingen de Sierra de la Pila in, het prachtige Parque Regional tussen Fortuna en Pinoso zo´n beetje, maar anders dan andere keren gingen we niet naar de top. We volgden allerlei andere bordjes. Het was anders, maar zeker niet minder mooi!

De route was ruiger, met erg oneffen stukken weg met gaten en hobbels, veel losse keien, smalle stukjes waar je geen hoogtevrees moet hebben en onwaarschijnlijk mooie uitzichten. We klommen een stukje omhoog naar de ´Refugio´, letterlijk vertaald het toevluchtsoord. Denk niet dat er nog mensen slapen, al staat er een teken met een bedje op het bordje.

Weet je, het is niet uit te leggen, die machtige natuur, zo dichtbij. Kijk zelf maar! Wij besloten een prachtige rit met een lekker hapje eten bij El Paraíso en hadden een heerlijke dag.