Angstige wereld

brussel

Vanmorgen om 9 uur stond er een afspraak met Securitas Direct, het bedrijf waar wij onze alarminstallatie van hebben. Ze hadden zichzelf gemeld, omdat ze vonden dat we de laatste tijd diverse keren een alarmmelding hadden gekregen aan de achterkant van het huis die zich ook nog eens bleef herhalen. En dat klopt, aan die kant van ons huis zitten, zoals rondom, sensoren die alle beweging rond het huis signaleren en melden als het alarm aanstaat. Ook ´s nachts, als wij slapen. Helemaal fijn, behalve als het onkruid hoog staat te zwaaien óf als er bij de buren een tractor steeds langs rijdt. En ja, amandelen worden geplukt, bomen gesproeid en soms wordt er netjes gefreesd. Dus is onze sensor vanmorgen anders gericht en hopen we geen vals alarm meer te krijgen.

So far, so good, prima service, zoals altijd. Maar wat zegt het, die veiligheid? Je voelt je ineens zo moedeloos en triest, als je ziet dat in Brussel gewoon de bommen de mensen om de oren vliegen. Zo dicht bij huis, in je eigen belevingswereld. Je stelt je voor dat je volgende week zelf aan zo´n incheckbalie staat op Madrid Barajas of onderweg op Schiphol. Onwezenlijk, angstig, eng. Wat kunnen we? Alle niet-Europese immigranten terug sturen? Abdeslam is geboren Frankrijk en opgegroeid in Molenbeek. Zijn alle moslims-immigranten slecht? Onzin! Waar trek je de grens, wie wel, wie niet? Extremisten zijn gevaarlijk, maar hoe vind je ze en hoe roei je ze uit? Geen idee, maar simpelweg de grenzen sluiten, kan nooit genoeg zijn. De situatie is zo ingewikkeld inmiddels. Hoe lang duurde de oorlog in Noord-Ierland, tussen twee christelijke geloven, hoeveel aanslagen vonden daar plaats? En de ETA, hier in Spanje, allemaal Europese extremisten, vergeten we die in deze tijd?

Wat doet het met je? Moeten we op de berg hier in Macisvenda blijven en ons laten leiden door angst? Dat dus niet, maar het is toch wel een akelig gevoel dat we weer voor een reis geconfronteerd worden met aanslagen. Op 11 september 2001 hadden we nét geboekt voor ons eerste gezinsreis naar de USA. We vlogen terug van dezelfde luchthaven in San Francisco als nu en op die dag werd, acht maanden na de ellende, voor het eerst de bewaking van het vliegveld overgenomen van het leger door de politie. Al die heftige wapens, oorlogstuig, dat zou je niet dagelijks moeten tegenkomen. En in dezelfde week werd in Nederland Pim Fortuyn vermoord door een idioot, op zijn manier ook een extremist, maar dan in het klein. Toen we in december naar Nederland reden, lag Parijs nog vers in het geheugen, ook toen road blocks aan de Spaanse en Luxemburgse grens, wat aan de ene kant een gevoel van veiligheid geeft en anderzijds ook weer angstig is. En dan rijd je België en Nederland binnen zonder enige controle. Nee, daar gebeurt niets … duh!

We gaan maar gewoon door met de voorbereidingen van onze reis, maar eerlijk is eerlijk, het heeft inmiddels wel een duister randje. Je huis zo goed mogelijk beveiligd door alarmsysteem en Spaanse vrienden, maar verder heb je echt nergens invloed op!

0 gedachten over “Angstige wereld

  1. Ik word er wederom vreselijk angstig van.. maar er is niets tegen te doen.
    Rustig blijven zeggen ze dan, niet aan denken, geen plekken opzoeken..
    Mijn wereld word er niet rustiger van hoor..
    Laten we hopen dat dit ons nooit zal overkomen, meer kan je niet doen

Reacties vinden wij erg leuk!