Onverwacht uitje naar Murcia

Het went … of niet? Nadat de belastingdienst me hier van de zomer ´kwijt´ was en ik een brief kreeg waarin stond dat ze me in de Staatscourant gingen publiceren als ik mijn post niet ophaalde (ha, die brief wisten ze me wel te sturen), was het gisteren weer zo ver.
 
Briefje in de bus dat er op 1 september iemand aan de deur was geweest (ha, echt niet, de postbode komt niet verder dan de postbus voor in het dorp) en dat er een aangetekende brief lag voor me op het postkantoor, twee zelfs. Oeps, ophalen binnen 7 dagen, dus een dag of 2 te laat. En inderdaad, brieven weg.
 
Zij sturen me naar Carmen, die de gemeentelijke belastingen doet. Geduldig ga ik zitten op een stoeltje in het wachthokje naast haar kantoor, waar we in het begin geregeld kwamen omdat er weer iets niet goed gegaan was. Een kleine drie kwartier verder mag ik binnen en klets ik even bij met Carmen,  die zegt dat het in elk geval niet van hen komt, maar ze wijst me wel naar het kantoor aan de Grand Vía in Murcia. Wie weet … maar het kan ook nog uit Cieza komen, zoals de vorige keer en moesten we uit Madrid ook nog niet ooit nog wat horen over de erfbelasting van mijn moeders erfenis?
Laten we maar bij het begin beginnen, maar de moed zakt me alweer een beetje in mijn schoenen. Vooral het feit dat je geen idee hebt, waar het deze keer weer over gaat, is zenuwslopend.  Tegenover El Corte Inglés vinden we het grote belastingkantoor. Ok, dat valt mee, alleen parkeren, dat is wel een andere uitdaging daar. We rijden een rondje en gaan uiteindelijk maar de parkeergarage in van de andere El Corte Inglés, een stukje verder. Drúk daar binnen, oef, en dat met die grote bus. Maar nog een verdieping lager, blijken ze niet graag te komen, want daar is dan weer ruimte genoeg. Gelukkig!
We wandelen op het gemakje weer de Gran Vía op en verbazen ons weer over hoeveel mensen er op de been zijn en hoe het ruist en zoemt van alle auto´s en scootertjes. Gelukkig zijn de stoepen heel breed en zijn er alle bekende winkels te vinden, zodat het wel leuk is om een stukje te lopen. Albert heeft een gescheurde spier in zijn kuit en loopt moeilijk en het is ook nog dik 30 graden, dus we nemen de tijd. Als we het kantoor binnengaan, moeten we door de detectiepoorten en gaat mijn tas en Alberts telefoon ook door de scanner. Helemaal echt. We komen in een grote ruimte met veel balies en ik zie een automaat waar je kan kiezen waar je voor komt. Gelukkig zie ik bij ´Notificationes´ dat je een nummertje kan trekken zonder dat je een afspraak hebt. En zo heet het precies waar we voor komen. We krijgen nummertje K-31 en zijn al heel snel aan de beurt.
Spannend, wat nu weer! We hebben nu al drie keer alle registers open moeten trekken en veel informatie boven tafel moeten krijgen uit Nederland, zodat we onderhand bang worden als we zo´n brief krijgen. Het kost ook iedere keer niet alleen veel moeite, maar ook klauwen vol geld. En zijn we hier wel op de goede plaats? Jawel hoor! De aardige dame achter de tafel tovert twee brieven uit de printer, waaruit blijkt dat het gaat om heffingsrente over te weinig betaalde belasting in 2013 en 2014. OK, die snappen we! Omdat Frans nog in ons appartement woonde, gaf ik wel het eigendom op, maar verwachtten ze ook nog dat er huurinkomsten waren. Die waren er dus niet, maar de constructie die wij hadden, die snappen ze hier niet. Hij mocht er gratis wonen, maar op een of andere manier moeten we toch belasting erover betalen. Lullig, want dat deden we in Nederland ook nog eens, maar ach, zoals pa altijd zei: ´Als je wat hebt, kind, heb je wat te wachten´.  So be it, dat is dus ook een paar maanden geleden al geregeld, maar nu mogen we dus nog rente over dat bedrag betalen, plus een boete en daar krijgen we dan weer korting op of zo. Weet ik veel. Het totaalbedrag was in elk geval te overzien, zo rond de 130 euro en hoewel het niet leuk is, zijn we allang blij dat het niet ingewikkelder en moeilijker was.
Dus, handtekening gezet, op naar de volgende balie, gelukkig heel snel en daar kregen we papieren mee waarop stond dat alles in orde was. En betalen? O nee, daar krijgt u dan weer een nieuwe brief voor en daarmee kunt u naar de bank voor de betaling. Tuurlijk! Leuker kunnen we het niet maken, makkelijker blijkbaar ook niet. En dat gebeurt dus altijd net voor we weer een tijdje Spanje uit gaan. In de auto verzuchtte Albert nog dat het toch wel heel fijn is dat in Nederland alle brieven van de Belastingdienst nog steeds naar het adres van het accountantskantoor gaan, waar we al jaren onze zaken laten behartigen. Dus, ping, lampje, waarom hier niet?
En ja, dat kon, maar natuurlijk wel aan balie nummer zoveel, waar we dan ook nog even op moesten wachten. Dat gaf me wel de tijd om de gestoria te bellen en Thomas te vragen of ik aangetekende stukken voortaan rechtstreeks naar hen kon laten sturen. Daar komen ze tenslotte toch meestal terecht, als we het zelf niet meer snappen 🙂 Geen enkel probleem en zo stonden we na een klein half uurtje al buiten met een nieuw correspondentieadres voor belangrijke stukken van de Hacienda en Agencía Tributaria, zoals de belasting hier heet. Jippie, we kunnen weer weg!
Om het te vieren konden we bij de net geopende Starbucks aan de overkant terecht, waar Albert genoot van een Ice Tea met weet-ik-veel- erin en ik van een heerlijke Frapucciono Mocca Blanco (kleintje hoor). En als lunch? Ham-kaas croissant voor hem en een echte cinnamon roll voor mij. Het leven is een feestje, maar je moet tenslotte wel zelf de slingers ophangen!
Boodschappen deden we daarna bij Makro Murcia, omdat we toch in de buurt waren en op de terugweg stonden we nog heerlijk een dik half uur in de file op de snelweg rond de stad, omdat er blijkbaar een koelwagen in de fik gevlogen was. Eind goed, al goed, we zijn weer thuis!

3 gedachten over “Onverwacht uitje naar Murcia

    1. Pff, ja, dat herken ik ook nog. Twee keer gehad in Nederland. Een keer toen we het bedrijf nog hadden, een week later konden we evacueren voor het water. Mijn boekhouding was in elk geval prima op orde 🙂 En na het overlijden van Gerard, een aantal jaren later. Hebben ze eerst een week op kantoor bij de boekhouder zitten controleren en toen mocht ik het gesprek aangaan. Ha, was een zeer gereformeerde man in zwart pak, die me complimenteerde dat ik weer keurig hertrouwd was en niet zat te ´hokken´. Moest mijn ondernemerschap bewijzen, was geen enkel probleem 🙂

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.