Zuster Alphonsa moest eens weten

Paard Anne en koe Katrijn gaan naar Peet en Hendrika

Zuster Alphonsa gaf handwerkles op de lagere school waar ik zat. De Mariaschool was sowieso nog het domein van de nonnen, strenge vrouwen, waar je als kind gezag voor had en moest hebben. Zuster Alphonsio was de hoofdzuster, zuster Maria had ik in de derde klas en daar is mijn vader een keer ontzettend boos op geworden. Nooit kwam hij op school, maar toen ging hij verhaal halen en joh, de week erna kwam ze zomaar bij ons thuis naar de geitjes kijken waar ik altijd zo leuk over vertelde. En dan had je nog zuster Leo, daar zat ik alleen met rekenen bij gelukkig, in de vierde, want dat was het enige vak waarin al in niveaugroepen gewerkt werd. Ik zie haar nog zitten, met haar bureau op zo´n platform, rok tot de knie en altijd een beetje de benen uit elkaar, zodat je in haar kruis kon kijken.

Maar ik dwaal af! Het ging over handwerken en zuster Alphonsa. Zij en ik waren geen vriendinnen, zacht uitgedrukt. Ik was zo´n kind wat altijd inktvlekken op haar vingers had, niet goed stil kon zitten en ook mijn mond niet kon houden. Daar kwam bij dat ik nogal slordig was en dat handwerken niet mijn hobby was. Van die broddelige borduurlapjes met veel te strak getrokken steken, een gebreide pop die drie keer zo lang was als die van de andere kinderen omdat mijn steken veel te los waren en ook nog de enige die de pop in wit met blauw maakte. Alle andere kinderen kozen roze, maar eigenwijs moest natuurlijk anders dan anders. Het was hem niet en het werd hem ook niet met mij.

En bovenal, ik was veel te veel afgeleid om ook nog eens tempo te maken, dus zat ik een paar keer per jaar een hele week elke ochtend om acht uur in het kamertje van de hoofdzuster te handwerken, omdat dat nou eenmaal gebeurde met kinderen die de deadline niet haalden om het werkje in te leveren. Bbbrrrr, vroeg opstaan vond ik niet erg, maar in de winter in het donker alleen naar school lopen, langs het enge bosje van juffrouw van Oosterhout (die trouwens al heel oud was en ooit op de jongensschool les had gegeven), dat vond ik doodeng. In mijn laatste jaren kwam er trouwens nog een handwerkjuf bij, Pinokkio. Ha, ik ken haar echte naam best, maar wie weet leest er nog een bekende mee. Zij was ook een kreng, dus!

Toen ik een jaar of tien later stage liep op dezelfde school, notabene met textiele werkvormen als specialisatievak, waren de nonnen weg. Ook was er geen onderscheid meer in handwerken voor de meisjes en handenarbeid voor de jongens. Nee, de basisschool had zijn intrede gedaan en eigen fantasie en inbreng stond voorop. Geen dertig dezelfde gebreide poppen of lapjes, maar een keur aan ideeën en uitvoeringen. Mijn afstudeerthema was ´Zigeuners´ en dat werd dan ook het thema voor de Bonte Avond voor het schoolverlaterskamp waar ik inmiddels al zo´n vijf jaar als leidster mee ging. Mijn groep 8 bouwde hele zigeunerkampen met allemaal dezelfde woonwagen centraal, maar erom heen ontstonden hele bossen met kampvuren, vijvers, paarden, kleurrijk geklede poppen en nog veel meer. Geweldig was het en dat was mijn eindcijfer ook, volgens mij een 9 🙂

Zal ik toen lol gekregen hebben in het handwerkgebeuren? Ik weet het niet, veel meer dan een paar simpele truien toen ik rond de 20 was is er nooit meer uit mijn handen gekomen. Tot ik vorig jaar besloot dat ik een hobby moest hebben, de dagen bij de TV in de koude winter of juist in de zomer in de hete uren bij de airco, werden erg saai. Dus breide ik een grote poef en een paar kussens, die best in de smaak vielen. Met Albert ging ik eens kijken bij Bonita Loka, de handwerkzaak in Wagenberg, niet zo ver van ons vandaan, omdat ik wel een sjaal of zo wilde gaan haken. Hij zag daar een doos staan met een gehaakte teckel erop en vroeg of ik dat niet kon. Nou had ik al vaak verliefd gekeken naar de fantastische haakwerken van Astrid, die ik ken uit onze DVN-tijd, maar nooit gedacht dat ik dat gefriemel ook zou kunnen.

Guus de Teckel

Maar Albert vond Guus de Teckel zo leuk, dat ik een poging ging wagen. Het kostte me bloed, zweet en tranen en als ik het gedrocht nu zie staan, weet ik dat ik nog veel moest leren. Te los gehaakt, slordig vastgezet, scheef, het ziet er niet uit. Maar ondanks dat staat Guusje nog steeds in de gemeenschappelijke hal van ons appartement, want Lenie vindt hem ook wel heel lief. Maar toen was de beer ook los. Er volgden een paar Volkswagenbusjes en daarna ontdekte ik de website van Stip & Haak, omdat ik op zoek was naar een patroon van een aapje voor Jesse.

 

Een nieuwe verslaving ontstond, want inmiddels heb ik al heel wat Stip & Haak-patronen gemaakt en ze worden steeds netter en mooier. Deze week is me al een paar keer gevraagd hoe ik aan de leuke patronen voor mijn dieren kom. Die koop ik dus op www.stipenhaak.nl. En nee, ik geef ze niet door, want ik heb heel veel respect voor ontwerpster Herriët. Er staan een aantal erg leuke gratis patronen op, van wat kleinere objecten, die zo te downloaden zijn en die ook erg leuk zijn om de techniek te oefenen.

Ik zou zeggen, begin daar eens mee als je het leuk lijkt om ook te haken. En voor wie het echt heel leuk lijkt, ik heb al een ´klantje´ staan voor een lesje  haken voor beginners in Nederland en ook hier in Spanje ga ik in november een paar Spaanse dames aan de gang zetten. En wat je wat nou zo leuk is? De grote patronen van Stip & Haak zijn er ook in het Spaans, dus als ze het leuk vinden, kunnen ze ze gewoon ook zelf bestellen!

Ik ga nog even door met een klein haakwerkje wat nog mee naar Nederland gaat. Nog niet alles wat ik gemaakt heb, staat online, want soms zijn dingen nog een beetje geheim. Cadeautjes 🙂

8 gedachten over “Zuster Alphonsa moest eens weten

  1. Wat een leuk verhaal weer. Heb je het tunisch haken al ontdekt? Dat is ook heel leuk om te doen. Succes met het les geven in je haakkunsten. Groetjes, ook aan Albert

  2. Oh zo herkenbaar Monique! Ik denk dat veel handwerkjuffen debet zijn aan die “hekel aan handwerken” en de duffe dingen die je moest maken. Ook op de Mulo nog. Terwijl ik thuis wel samen met mijn moeder een rok naaide! En na die school ging ik wel op naailes. Gelukkig dan toch wel leren haken, breien borduren op school. Na ons trouwen, in een vreemde stad terecht gekomen en algauw zwanger de breipennen en wol opgepakt en toen was het hek van de dam! Eigenlijk mijn hele leven gehandwerkt en ook spijt dat ik veel heb weggegeven, zoals een mooi gesmockt jurkje voor mijn oudste!
    Enfin, we hoeven ons nooit te vervelen zolang de oogjes en handjes het nog doen! Groetjes van Inge

    1. Daar heb je gelijk in Inge, het is gewoon een hele fijne bezigheid. Ik word er erg rustig van. Het is bij mij wel wat later gekomen dan bij jou 🙂 En ja, we hebben het inderdaad wel geleerd op school. De naaimachine heb ik trouwens al jaren geleden de deur uit gedaan, dat vind ik echt vreselijk.

Reacties vinden wij erg leuk!