Met Fred en Carola op de wijntour

 

Hoe lang we elkaar al kennen? In ´real life´ in elk geval al vanaf de meeting van het Amerikaforum waar we toen erg actief waren in het jaar 2006, online volgden we elkaars vakanties al eerder. We waren in diezelfde zomer van dat jaar allemaal op pad in de USA, zij met hun kinderen, wij met die van ons. Vanaf dat moment noemden we dat hele stel heel terecht ´hangjongeren´. Allemaal pubertjes, die leuke volwassenen van nu.

Wij zijn al die jaren elkaars blogs blijven volgen en zagen elkaar nog een paar keer tijdens de bijeenkomsten. Voor wij in 2011 naar Spanje vertrokken, kwam Carola ons nog gedag zeggen met de uitnodiging voor een bezoek aan hen in Limburg. Maar zoals velen van jullie wel weten, waren onze bezoeken aan Nederland de eerste jaren altijd druk en vol en het kwam het er gewoon nooit van. Pas in 2016, toen we eenmaal ons eigen appartement in Nederland hadden en vol met nieuwe Amerikaverhalen zaten, gingen we eindelijk een keer naar hen toe en genoten we van geweldige spareribs en een superleuke avond. Toen vorig jaar mede-forumlid Robert-Jan, ook al vanaf die meeting een bekende, trouwde met zijn Caroline, gingen wij daar samen met hen heen en overnachten we ook bij hen thuis in het diepe zuiden. Zij zijn gezamenlijke vrienden en wij kenden net als zij niemand anders op de geweldige bruiloft op het kasteel (waar Albert de koets reed). Daar bleef het niet bij, want  ook toen de Amerikaanse vrienden Loek en Gepke bij hen kwamen eten, mochten wij ook aantreden en werd het weer heel gezellig. De laatste keer dat we elkaar zagen, is nog niet zo lang geleden, in februari, bij Robert-Jan en Caroline aan de hele lange, gezellige eettafel.

Een lange introductie voor hele fijne, vriendelijke en warme mensen die nu in het vliegtuig zitten op weg naar Weeze en die hier vijf dagen hebben gelogeerd. We hebben heerlijke dagen gehad, met mooie ritten in de omgeving, een dagje in Alicante waar we zelfs op de Hop On Hop Off-bus hebben gezeten en relaxte avonden hier op het terras en in de cantina. We zitten aardig op één lijn, als echte Bourgondiërs hebben we lekker gegeten bij onder andere El Fielato en bij Las Palmeras en gingen we frietjes eten bij Inge in Cueva La Solana. Vandaag sloten we de mooie korte vakantie met deze lieve mensen af bij Tipsy Terrace in Frailes.

Maar het meest bijzonder was ons uitstapje deze ochtend. Via de website Turismo de Vino boekten we een wijnbelevingstour bij Casa de la Ermita. En hoewel we de weg langs deze bodega geregeld rijden, kregen we het toch voor elkaar om eerst een grote omweg te maken (Albert en ik hadden elkaar niet helemaal goed begrepen) en daarna ook nog bij de verkeerde bodega te staan. Nou was dat niet zo heel erg verkeerd hoor, want wij stonden bij de nieuwe, grote, commerciële bodega die van hetzelfde bedrijf is en waar het allemaal echt gebeurt tegenwoordig. Aan de overkant van de weg, waar we keurig naar toe verwezen werden, was de oude bodega van hetzelfde bedrijf en daar is dus tegenwoordig het toeristische gedeelte ondergebracht. Kwestie van de vrouwen die met andere zaken achterin de auto bezig zijn en de mannen die het enorme bord aan de weg over het hoofd gezien hebben.

Toen we eindelijk op de goede plek waren, bleken ze al op ons te wachten, maar we waren echt vijf minuten voor elf uur daar en de afspraak was elf uur. On-Spaans vlot waren ze daar dus. Terwijl de andere deelnemers aan de excursie toch echt allemaal Spaans waren en de voertaal dus ook, zodat wij vandaag weer in de vertaalstand mochten. We werden meegenomen naar buiten, waar we eerst een perceel met hele jonge druivenstammen zagen, waar vooral ook veel gepioneerd wordt met nieuwe druivensoorten. Daarna zagen we zeventig jaar oude Monastrell-planten (zijn dat nou struikjes of boompjes), waarbij het verhaal kwam dat bomen tot vijftien jaar oud moeten zijn voor ze hun maximale hoeveelheid druiven bereiken en dat ze dan jarenlang stabiel blijven. Als ze ouder zijn, dan wordt de kwantiteit steeds minder, maar de kwaliteit neemt alleen maar toe. Rijper, rijker, lekkerder.

Onze Ana vertelde ons dat er in de regio al 5000 jaar druiven voor de wijn verbouwd worden en nam ons mee naar een kleine grot, waar ze liet zien dat de arbeiders van lang geleden, voor er auto’s waren, daar in die grot hun prakje kookten, hun dieren stalden en zelf ook vaak sliepen. Ze woonden er niet, maar waren er vaak wel dag en nacht als ze op het land werkten. De druiven werden met ezelskarretjes naar de bodega’s gebracht. Op deze plek is pas in 1999 bodega Casa de la Ermita gebouwd, met hier en daar wat uitbreidingen door de jaren heen, maar al in 2013 was het bedrijf volledig uit zijn voegen gegroeid en kreeg het geen vergunning voor uitbreiding. Het ligt pal tegen het Nationale Park El Carche, wat beschermd natuurgebied is. De bedrijfsactiviteiten werden voortgezet op een groot nieuw bedrijf aan de overkant van de weg, een kleine kilometer verderop en daar waren wij dus beland. Daar wordt tegenwoordig de opbrengst van 120 hectaren druiven verwerkt en verkocht onder twee namen: Casa de la Ermita en Taus, wat staat voor Tierra (aarde), Auga (water), Uvas (druiven) en Sol (zon), onder het etiket van Bodega Hacienda del Carche. Beide websites zijn ook in het Engels te lezen.

In de oude bodega wordt op dit moment hard gewerkt aan een museum waar een hele grote privé-collectie zal worden ondergebracht van een familie die al drie generaties lang van alles verzamelt wat met de wijnbouw te maken heeft. We krijgen een sneak preview van hoe het moet gaan worden en worden dan naar een andere ruimte geleid, waar het totaal niet ruikt naar wijn, maar naar bier. Bier? Ja! Deze ruimte wordt verhuurd aan een kleine, lokale bierbrouwer die vanaf 2009 mooie speciaalbieren brouwt onder de naam Yakka (Arabisch voor Yecla, de andere grote wijnstad in de regio).

Van daaruit komen we dan in een grote ruimte waar het wel degelijk ruikt naar wijn. We krijgen daar uitleg over het hele proces van wijn maken vanaf de plant tot in de fles. Erg interessant, heel duidelijk uitgelegd en goed in beeld gebracht door zowel materialen als tekstborden. Al met al zijn we bijna 2 uur onderweg geweest en ik wil hier eigenlijk geen details geven over de uitleg van de uitstekende gids, want dit is echt een bedrijf wat de moeite van een eigen bezoek waard is. Eind september moet het museum klaar zijn! Op verzoek wordt de rondleiding ook in het Engels gedaan. Boeking van de rondleiding kan direct bij de bodega, dan is het nog een euro goedkoper ook. Niet dat wij klagen hoor, voor 7 euro per persoon hebben wij een fantastische ochtend gehad.

Wij besluiten deze bijzondere tour met een proeverij van vier kwaliteitswijnen, een aantal  marmelades van wijn met zachte geitenkaas, mooie olijfolie en prima wijnazijn. Natuurlijk is er na afloop gelegenheid om alles te kopen en zo gaat de grijze V-klasse volgende week weer wat zwaarder geladen naar Nederland dan de bedoeling was.

Klik hier voor de informatiefolder van Casa de la Ermita.

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

2 gedachten over “Met Fred en Carola op de wijntour

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.