De Sierra de Gredos

SONY DSC

Rond acht uur probeert Albert me zachtjes wakker te maken. Ggggrrrr, ik lig nog zó lekker! Maar vooruit, we gaan de dag niet verslapen en ik voel me prima nadat ik gisterenavond de vermoeidheid onder een warme douche met heerlijke harde straal van me af heb gespoeld en mijn haar lekker heb gewassen. Met een bos vol krullen sta ik op, zo grappig, die zijn er zomaar ineens tegenwoordig en we zijn een half uurtje later in het restaurant voor het ontbijt. Weer krijgen we een mooie plaats aan het raam met het geweldige uitzicht en mijn buurvrouw merkt op dat het net is alsof ze in Californië is. Dat is natuurlijk praat naar mijn bekkie en we maken direct kennis met dit spontane Amerikaanse stel. Ze hebben lang in Noord-California gewoond en zijn verhuisd naar New York.

Al pratend komen we erachter dat ze hier per ongeluk beland zijn. Hij had een hotel geboekt in Toledo, maar op een of andere manier zijn ze hier op het stationnetje uitgestapt en snapten ze er niks van, in de middle of nowhere. Een aardige Spanjaard die geen woord Engels sprak, heeft ze in de auto gezet en hier naar de Parador gereden, omdat zij zelf ook geen woord Spaans spreken en de man bedacht dat ze dat hier wel konden regelen. Enfin, het geboekte hotel in Toledo hebben ze nooit bereikt, want een taxi van 150 euro vonden ze te gortig en een trein ging die kant niet meer op. Ze besloten dan maar twee nachten hier te blijven en een dagje te relaxen in het stadje en bij het zwembad, want ze vinden het geweldig hier. Prachtig verhaal, mooie mensen.

Het ontbijt is erg uitgebreid met van alles en nog wat en een gebakken eitje wordt aan tafel bezorgd. Wij rijden rond half tien hier de poort uit en maken er een lange dag van. We toeren aan de zuidkant van de Sierra de Gredos via dichtbeboste kronkelwegen en sprookjesachtige dorpjes naar de top op dik 1300 meter. We kijken onze ogen uit en als we eenmaal denken dat we op de top zijn, worden we aangehouden door de Guardia Civil. Gelukkig hoeft Albert alleen zijn rijbewijs maar te laten zien en kunnen we beginnen aan de echte klim naar de top van de berg. Tjonge, wat een oversteek, maar wat gaaf, die Puerto de Picos over.

Aan de andere kant verandert het landschap totaal, de zuidkant van de berg is totaal anders dan de noordelijke kant. Daar vinden we veel groene velden in mooie dalen, met overal koeien, van die mooie vleesveerassen in allerlei kleurtjes. Ook staan op veel plaatsen paarden tevreden te grazen,  rustig zwaaiend met de staarten. Ik word daar zó ontzettend gelukkig van! Ik zucht regelmatig van genot, maar met mijn maatje gaat het minder. Die niest de longen uit zijn lijf en begint te snotteren. Hij voelt zich helemaal niet lekker en het lijkt mij sterk dat hij zomaar van het ene moment op het andere zo verkouden is. Dus stoppen we, nemen we de laatste stukjes van de heerlijke gevulde speculaas van vorige week en een blikje drinken. Hij neemt zijn pijnstillers en ik stop hem een hooikoortspilletje toe, want dit lijkt me echt een gevalletje allergische reactie op een of andere boom of zo. En ja hoor, hij knapt zienderogen op en heeft de hele dag nog maar één keer geniest.

We genieten met volle teugen en vooral de grote rotsen in lieflijke riviertjes waar de lokale bevolking ook in zwemt, vinden we geweldig mooi. Als we langs zo´n riviertje een bocatería vinden, een broodjeszaak, stoppen we voor een heerlijke hamburger. Tjonge, die was echt huisgemaakt en superlekker! Daar knapt een mens van op.

Omdat we toch vanaf de noordelijke kant van de Sierra weer naar het zuiden moeten komen, gaan we via een hoge bergpas weer aan het kronkelen. Een gebied met veel kersenbomen, enorme kastanjes, smalle weggetjes en diepe afgronden. Sommige mensen zouden het doodeng vinden, wij vinden het fantastisch. Wat een land! Geen stukje vuil of plastic langs de weg, daar kunnen ze aan onze kant nog wat van leren!

Als we uiteindelijk weer afdalen naar vlakker gebied, zien we velden vol planten die we niet kennen en uiteindelijk valt het kwartje. Er staan allemaal hoge schuren tussen met kleine gaten in de muren. Het zijn tabaksplanten! De schuren dienden vroeger om de bladeren te laten drogen, maar nu lijkt dat machinaal te gaan, want de meesten zijn leeg en vervallen. Een mens leert zo nog eens wat.

En dan is het nu kwart voor negen, de stroom in mijn laptop is bijna op en wij gaan zo richting restaurant. Hasta mañana!

Reacties vinden wij erg leuk!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.