Via prachtige natuur naar het randje van Spanje

Ons hotel in Extremadura

Al jaren roepen we dat we een keer naar Extremadura willen, de Communidad die bekend staat om zijn uitgestrekte vlaktes en verzengende hitte in de zomer. Nu we dit jaar tijdens de hittegolf in Nederland te lam waren om een keer te gaan fietsen op de Veluwe of in het mooie Drenthe, besloten we het vakantiebudget maar eens in Spanje te besteden. En zo werd Extramedura het doel, maar begonnen we deze reis in de twee Communidades met de mooie namen Castilla-La Mancha (waar we maandag de hele dag doorheen reden en ook twee nachten sliepen) en Castilla y Léon. In die laatste staat ligt de geweldig mooie bergketen Sierra de Gredos, waar we gisteren toerden. By the way, het blog daarover is gisteren vrij snel na mijn eerste blog verschenen, maar volgens mij ook geregeld over het hoofd gezien, want er reageert niemand op 🙂

La Mancha kenden we al langer hoor, dat ligt niet zo ver van ons vandaan, maar het is een enorm groot gebied, dus rij je bijna een dag om aan de andere kant te komen. Tenminste, op onze manier wel. Het eten was gisterenavond weer erg lekker en als klap op de vuurpijl genoten we van een geweldige vuurwerkshow. Speciaal voor ons aan de goede kant van het kasteel, op zo´n 50 meter van onze kamer. Ramen open en knallen maar. Onder ons stonden heel veel dorpsbewoners te kijken en te applaudiseren, maar wij zaten werkelijk eerste rang. En nee, het was niet om ons te verwelkomen, maar als start van de plaatselijke feestweek.

Volledig ontspannen en voldaan gingen we na de show slapen en ondanks klachten van andere Nederlandse gasten over de muziek uit het dorp tot diep in de ochtend, hebben wij daar niks van meegekregen. We hebben geslapen als roosjes, echt zalig! We waren zelfs pas om half tien bij het ontbijt. Gelijk met die klagende Hollanders die wat noordelijker aan de Costa Blanca wonen en waarvan vooral de mannelijke versie echt een vervelende betweter bleek te zijn. Zo erg dat ik bij het uitchecken mijn excuus aan de receptionist heb gemaakt voor de manier waarop mijn landgenoot daar zijn ongenoegen over de rekening durfde uiten. Een arrogantie, verschrikkelijk. En ja, dan ben ik eerlijk, dan lach ik samen met manlief in mijn vuistje als zo´n blaaskaak ziet dat de Tokkies vertrekken in een dikke Benz.

De neus naar het westen, want vandaag kwam het er dus echt van: Extremadura! Al snel doken we achter een breed transport uit, de snelweg af, de binnenlanden in. Tjonge, mammagatie is wel wat gewend, maar hier ging het toch af en toe mis hoor. We reden ons bijna klem in zeer nauwe straatjes in een doolhof-achtig dorpje en na een uur rijden, bleken we nog bijna net zo ver van ons doel af als toen we begonnen. Na die flater hebben we toch maar even de snelweg weer genomen om opnieuw aan te halen en uiteindelijk kwamen we dan toch bij Monfragüe Parque Nacional. Spijt? Welnee! We hebben geweldige mooie natuur gezien, woeste rotspartijen, diepe dalen, hoge bergen, talrijke lieve dorpjes en uitgestrekte dehesa´s  met kuddes koeien, schapen en zelfs hertjes.

De weg naar het park toe kenmerkt zich door machtig mooie kurkeikenbomen en de alom aanwezige steeneiken. Zo sfeervol! We zijn nog maar net het park in of in de eerste bocht zien we een groot aantal grote roofvogels boven een rotspartij vliegen. Beneden zijn diverse fotografen met werkelijk enorme toeters van lenzen op hun camera’s. Wij besluiten dat we daar niet tussen horen en willen die mensen niet storen in hun werk of hobby. We parkeren een stukje verder en proberen met onze simpele camera’s de vogels ook vast te leggen. Conclusie: niet helemaal gelukt 🙂 Maar het was een prachtig schouwspel.

We vervolgen onze weg op de doorgaande route door dit park en volgen al snel de rivier de Taag, die zich diep door de rotsen een weg baant. Prachtig is het hier! We stoppen op diverse uitzichtpunten en verbazen ons over de oorverdovende stilte. We komen ook bijna nergens andere auto’s tegen, behalve een Belgische camper die peentjes zweet om ons te passeren op het smalle weggetje. Je ziet de vrouw naast de bestuurder gewoon stijf van de stress zitten, terwijl Albert rustig met het handje zwaait dat die man zeker nog 20 centimeter opzij kan. Ha, die Belg heeft geluk dat hij zijn raampje niet open heeft, want mijn Albert kan een Spaans kenteken hebben, hij kan plat Rotterdams mopperen hoor.

Als we bij het dorpje aankomen aan het eind van het park, wandelen we van de parkeerplaats naar het restaurantje voor een colaatje en een plasje en besluiten dan weer verder te gaan om elders wat te eten te halen. We hebben het avondeten gereserveerd in ons hotel en hebben geen trek in twee keer warm eten. In de middag loopt het daar in Spanje bijna altijd op uit als je een restaurant in gaat. Wij vervolgen onze route, langs nog veel meer dehesa´s en afgelegen dorpjes, tussen de koeien door en nemen dan een stukje snelweg naar de stad Plasencia. Daar parkeren we onder een enorme Lidl, waar we verse broodjes en wat beleg halen en onze voorraad water en cola zero aanvullen. Met een verse fles melk en de broodjes picknicken we heel romantisch onder in de parkeergarage. En weet je wat leuk is? Wij waren niet de enigen! Buiten is het zo´n 32 graden geweest vandaag en daar was het gewoon heerlijk koel!

Afkoelen doet het hier trouwens wel hoor! We zitten nu, net na half negen in de avond in een heerlijke tuin en het wordt fris. We houden nog even vol, over een kwartiertje gaan we binnen eten. De rit van Plasencia naar hier was weer behoorlijk afwisselend, van groene weiden langs een rivier tot weer bergen, rotsen en uiteindelijk een slingerweg naar boven in de Sierra de Gata. We logeren hier twee dagen, op een balscheut van de Portugese grens, in Hospedería Conventual Sierra de Gata in het liefelijke dorpje San Martín de Trovejo.

Een plaatje! Een oud klooster, recent verbouwd tot luxe viersterrenhotel. Van buiten authentiek en oud, maar van binnen hypermodern en van alle gemakken voorzien. We hebben een junior suite, een soort balzaal, met heerlijke bedden en een luxe badkamer. In de tuin ligt een klein zwembadje en morgen gaan we hier eens op zoek naar de spa en het welnesscentrum. De geiten en de herder lopen hier ergens achter, we horen de belletjes rinkelen. Onze dag kan niet meer stuk.

4 gedachten over “Via prachtige natuur naar het randje van Spanje

Reacties vinden wij erg leuk!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.