Voor een kippetje naar Portugal

 

Wat een begin van de dag … triest! We lezen al voor het ontbijt over het verschrikkelijke ongeluk met de kinderen in Oss, weggerukt uit het leven voor het goed en wel begonnen is. Je denkt meteen aan je eigen kleinkinderen, maar ik zie ook ineens de vrolijke peutertjes voor me die in Made naast ons in het kinderdagverblijf gebracht worden door hun ouders. Dag mama, dag papa, lekker spelen, tot straks, lief zijn voor de juf hoor! En dan krijg je zulk vreselijk nieuws te horen, kom je daar ooit nog overheen? Als ouders, grootouders, maar ook de leidsters, vooral zij, die er ook niks aan kon doen ….

We proberen het verstand op nul te zetten en genieten van een prima uitgebreid ontbijt met lekker versgebakken roerei en gaan dan op pad. Geen lange rit vandaag, maar een ´trip down Memory Lane´ voor Albert. In zijn chauffersleven, lang geleden, reed hij regelmatig op Portugal. Hij wilde graag weer eens een kijkje gaan nemen bij de grensovergang van Vilar Formosa, hier nog geen uurtje vandaan. We rijden al snel via een krinkelkronkelkrap dorpje naar de oude grensovergang midden in de bergen hier. Er staat een grote paal met ´Portugal´ erop en ik moest daar natuurlijk mee op de foto.

Ik ben opgegroeid met totaal niet-reislustige ouders, vakantie was bij ons thuis af en toe een dagje weg, naar de dierentuin of een grote speeltuin of liefst nog op bezoek bij familie die wel op de camping zat. Een weekje Callantsoog in een hotel, omdat de eigenaren daarvan vroeger de lunchroom bezaten waar mijn ouders elkaar hebben ontmoet en waar mama werkte, dat was al heel wat. Drie dagen Ardennen toen ik 12 was en toen die ene grote reis, ook op bezoek bij oude vrienden, naar Californië. Toen was ik 17 en dat veranderde mijn kijk op de wereld. Wat zou ik daar graag meer van zien! Ik hield contact met de Amerikaanse vrienden, maar toen ik uiteindelijk verliefd werd op Gerard, was vakantie helemaal niet meer aan de orde. In die tien jaar dat wij getrouwd zijn geweest, hebben we misschien drie nachten van huis geslapen (behalve dan tijdens de evacuatie in 1995) als de Rabobank een weekendje weg organiseerde.

En toen, na zijn overlijden, kwam Albert. Die had wat gezien van Europa! Als internationaal chauffeur in zijn gloriejaren, van oost naar west en van noord naar zuid. Al snel toerden we samen in de rondte en we hebben heel wat korte vakanties gemaakt. Maar de echte lange reizen gingen toch naar mijn zo geliefde Amerika, waar ook Albert groot fan van werd. Maar als we binnen Europa reizen, luister ik altijd met plezier naar de verhalen van toen! En zo ook vandaag!

Ik vroeg hem, waarom zij altijd via deze grensovergang Portugal binnen kwamen, in dit zo kleine stadje. Je ziet aan de grens dat alles hier draait om verkeer en vervoer, als wij even onder de brug doorrijden, zien we ook dat er controle is naar Spanje toe. We hebben daar even geen zin in, dus draaien we om over het terrein van het laatste tankstation in Portugal, langs een duidelijk toeristische winkel met prullaria. We toeren een beetje rond in het stadje en besluiten dan naar Guarda te gaan. Er ligt een strakke nieuwe snelweg die verder Portugal in gaat, maar ten eerste moet je daar elektronisch tol betalen en hebben wij daar even geen zin in en ten tweede willen we de oude route van vroeger rijden.

Die stuurt ons praktisch parallel aan de snelweg, maar wel door berg en dal, wat mooi te zien is als de snelweg op een gegeven moment heel hoog over ons heen komt over een gigantische brug. Wij slingeren door dorpjes met verkeersdrempels en stoplichten en Albert is even dik dertig jaar terug in de tijd. Hij vertelt dat ze vloeibaar lood reden naar raffinaderijen in heel Europa, het spul wat destijds door de benzine gemengd werd, voor we loodvrij gingen rijden. Levensgevaarlijke troep, een druppel op je hand kon je fataal worden. Daarom reden ze altijd met twee man, een chauffeur en een bijrijder, wat ook betekende dat je samen moest leven in een kleine cabine. De tweede man hoefde geen chauffeur te zijn, maar moest wel weten hoe om te gaan met de gevaarlijke stoffen die ze vervoerden en was daarom verplicht ´aan boord´. Mooie verhalen over documenten, vrijmaken, invoerregels en nog veel meer.

We toeren vanaf Guarda binnendoor richting ons hotel en stoppen bij een supermarkt. Albert had me ook al verteld dat ze vroeger op de markten in Portugal van die heerlijke kippen hadden, een kip die gewoon doormidden geknipt was en zo gegrild werd. Nou ben ik werkelijk gestoord van alles wat kip is en ik rook het al toen we het kleine supermarktje ingingen: kip!! We gingen dus naar buiten met een stokbrood, een pak melk, wat snoepjes én een verse, halve gegrilde kip voor mij alleen! Albert houdt niet van kluiven, jammer dan.

In het volgende dorpje stopt mijn lief ineens bij een waterpomp, slimmerd. We hebben twee thermobekers aan boord, maar die hebben we gisteren maar een beetje lauw uitgespoeld met een flesje water. Hier staat een bron waar dat grondiger kan én een vuilnisbak ernaast voor ons inmiddels volle afvalzakje. Een stukje verderop vinden we een picknickplek vlak bij het riviertje Caõ en daar geniet ik van mijn heerlijke lunch! Albert houdt het op stokbrood met brie en wat jam, hij weet niet wat hij mist. Bij een buitentemperatuur van dik 32 graden is het goed picknicken!

Rond drie uur zijn we via allerlei braamstruikse binnenpaden weer in Spanje en in ons hotel. Portugal lijkt op Spanje, maar toch voelt het anders 🙂 De taal is trouwens makkelijk te volgen, lezend dan wel. Als ze praten, maak ik er helemaal niks van, merkte ik in de supermarkt, maar het kippenmeisje sprak een beetje Spaans 🙂

We merken dat we toch wel moe zijn van de bijna 1400 kilometer van de afgelopen dagen en strijken neer op het net opgemaakte bed. Airco aan, even een siësta, wat we best lang volhouden. Het leven is gewoon goed zo.

Na de rust, lezen we de berichten uit Nederland. Het drama met de kinderen laat ook ons niet los, maar ik probeer zo min mogelijk te lezen van alle reacties op social media. Wat triest dat ook dit weer aangrepen wordt om de wijzende vinger te heffen, de journalistiek allerlei verwijten te maken en ordinaire ruzies te maken met onbekenden. Soms denk ik weleens dat sommige mensen niks liever doen, zoals ik ook al eens in een blog schreef na de verschrikkelijke ramp met de MH17. Laat die mensen rouwen … alsjeblieft. Het is al erg genoeg …

2 gedachten over “Voor een kippetje naar Portugal

Reacties vinden wij erg leuk!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.