Een dag naar Córdoba

Tjonge, vrijdag én zaterdag was de siësta wat uitgelopen, dus kwam het niet meer van een verslag van de dag en gisteren waren we nog maar net thuis, toen we weer vertrokken om even frietjes te gaan eten bij Inge in Cueva La Solana.

We gaan dus terug naar donderdagavond, toen we bij het klooster in San Martín de Trovejo gingen voor eten van de kaart in plaats van het dagmenu. Tegen bijbetaling op ons al betaalde halfpension, maar zó geweldig de moeite waard! De vooraf gedeelde carpaccio en schotel met diverse kazen was werkelijk subliem lekker. Voor de echte kaasliefhebbers: eet eens een Torta de Casar uit Extramedura, je vergeet het nooit meer! Als hoofdgerecht ging Albert voor de entrecote en ik at eendenborst, waar je me altijd blij mee kan maken. Het dessert weet ik niet meer hoor, maar was ook lekker, zeker weten. De serveerster kwam toch eens verhaal halen, want hoe twee zo duidelijk niet-Spaanse gasten toch zo makkelijk Spaans spraken … daar wilde ze meer van weten. Leuke. meid!

Tot zover kon het klooster echt niet meer stuk, maar bij het ontbijt kwam er vrijdag toch een kleine tegenvaller. Onze leuke meid was er weer, maar in tegenstelling tot donderdag kregen we geen uitgebreid buffet om uit te kiezen, maar konden we wat dingen van de kaart kiezen en dat was echt vrij summier. Zo´n yoghurtje uit een plastic bakje had ik niet verwacht … maar vooruit, buikjes gevuld, koffers in de auto en gaan. Via alle braamstruikse binnenpaden kwamen we uiteindelijk op een vrij doorgaande route, maar natuurlijk geen snelweg, richting de volgende staat van deze vakantie: Andalusië. Onderweg zagen we zeer verschillende landschappen, maar omdat we toch een flinke rit hadden, wilden we een beetje doorrijden en dan valt het niet mee om te fotograferen. We lunchten zelfs, zeer tegen de gewoonte in, bij McDonalds 🙂

Rond vijf uur in de middag reden we binnen op het terrein van hotel Abetos del Maestro Escuela aan de rand van Córdoba. Heel rustig gelegen, met een paar enorme zwembaden en een prachtige tuin. De aanblik was ook erg mooi, uitnodigend. We konden de auto pal voor de receptie kwijt, kwamen via een mooie patio binnen en checkten in op kamer 318. Toen we daar aankwamen, stoof Albert sneller naar buiten dan hij naar binnen was gegaan en ik moest gaan ruiken. En ja hoor, er was gerookt in die kamer. Wij terug naar de receptie om een andere kamer te vragen. Die was er, maar wel zonder terras. Nou ja, dat overleven we wel, dachten we nog. Tot we dus in de tweede kamer niet alleen erg weinig ruimte hadden, maar ook ramen waar iedereen pal langs liep, dus bleven de rolluiken dicht. Donker hok en wat bleek: ook de airco had er weinig zin in. Het was 36 graden buiten en binnen net zo warm denk ik. Ondanks dat, viel ik al snel in slaap, was helemaal gaar na de rit. Liefst wilde ik naar huis, maar ja, na vijf uur rijden er nog vijf aan vast knopen, is niet zo handig. Toen ik wakker werd, besloot Albert dat we in elk geval de tweede nacht zouden annuleren én de airco moest nagekeken worden.

Beiden bleek niet mogelijk aan de receptie, dus meldde ik dat ik hoe dan ook Booking zou benaderen om ons geld voor de tweede nacht terug te krijgen. Daar zijn ze nooit zo happig op en toen was er ineens wel een ruime driepersoonskamer met terras beschikbaar. Fijn, weer alles ingepakt en verhuisd, maar deze kamer was prima. Bredere bedden, lekker ruim en met uitzicht op de natuur. Het kan wel, als ze maar willen …

´s Avonds waren we heel blij dat we gebleven zijn, want we hebben er werkelijk een subliem fijne avond gehad. Lekker in de tuin gezeten, bij de ondergaande zon, onder de palmbomen, met een heerlijke temperatuur en toen de lichtjes aangingen, werd het nog romantisch ook. Het eten was prima, ondanks dat we moesten kiezen van zo´n geplastificeerd menu met fotootjes. Het maakt het wel duidelijker voor de niet- Spaans sprekende gasten, waaronder veel Nederlanders. We hadden superlekkere gazpacho andaluz (van die koude oranje soep), Albert at een varkenspoot en ik had heerlijke tonijn als hoofdgerecht. Hij fruit, ik een ijsje na, superlekker.

We twijfelden zaterdag na het ontbijt of het niet te heet was om naar de stad te gaan, maar we hebben het gewoon gedaan. Bij zo´n ondergrondse parkeergarage hebben wij altijd al onze twijfels in Spanje, die zijn meestal niet berekend op grote auto’s, maar bij deze stonden ze vooraan de lange auto’s al op te vangen en kregen alle busjes  een speciale plek toegewezen. Super service. Wij wandelden naar de Romeinse brug, waar we een half uur mensen keken, voor we op de Hop On Hop Off-bus stapten. Ik had ondertussen snel via PayPal tickets gekocht, omdat die 7 euro per persoon goedkoper waren. Later hoorde ik trouwens dat de officiële verkopers ook 18 euro vroegen, in plaats van de 25 euro die op de folders stond. Ach ja … kleinigheidje houd je. Het enige nadeel is dat ik daar met mijn credit card in de hand heb gestaan en die later nergens meer kon terugvinden. Laten vallen? Geen idee, maar voor alle zekerheid heb ik die ´s middags toen ik het ontdekte, direct laten blokkeren en is er tot op heden nog niks geks afgeschreven. Ik was toch bijna aan een nieuwe toe.

De bus reed zo´n anderhalf uur rond door allerlei wijken van deze mooie stad met haar rijke geschiedenis, waarin ruimte is voor Joden, Moslims en Christenen. Deze geloven hebben elkaar hier altijd getolereerd en daar kan de wereld nog wat van leren. Het is ook de warmste stad van Europa en zelfs nu, eind september, was de middagtemperatuur nog 37 graden. Bovenop de bus was het heerlijk, met de toldo dicht en de zijkanten open, genoten we van schaduw en van rijwind. We zijn te breed om met zijn tweeën naast elkaar te zitten op die smalle stoeltjes, maar de bus is lang niet vol, dus gaan we ieder aan een kant van het gangpad zitten en fotograferen zo hier en daar wat we mooi vinden. En nee, Berto, we kijken die foto´s wel terug, maar zien heel goed ter plaatse wat er te zien is. In tegenstelling tot het echtpaar voor in de bus, wat gewoon de hele route zonder onderbreking heeft zitten filmen, zij met de iPad en hij met de telefoon. Goede batterijen moeten die mensen hebben!

We stappen midden in het stadje uit en zijn dan hard toe aan een fris drankje en een toilet. Na deze stop slenteren we wat door de smalle straatjes, haal ik even wat lapmiddelen bij de plaatselijke apotheek en dan zie ik ineens een heel lief binnenplaatsje (één van de honderden trouwens) waar mensen zitten eten. Ik roep Albert terug en we krijgen een prachtig tafeltje op dit mooie plekje. We eten er op ons gemak in de koele, sfeervolle ruimte en het is nog lekker ook. Na de koffie, onmisbaar als afsluiter van een Spaanse maaltijd, lopen we weer richting de Puente Romana, waar we de tweede route op onze tickets maken.

We zijn nog in de tuin van de Mezquita geweest, maar het was zó druk, dat we besloten dit maar over te slaan. Daar kwam ik er trouwens ook achter dat mijn credit card kwijt was, dus moesten we even omschakelen tussen de oortjes. Op naar de toer dus. Dit keer in een kleiner busje, waarbij ik de fout maak om achterin te gaan zitten. Bij elke kuil of drempel vlieg ik een meter omhoog door de harde vering en ik jank letterlijk van de pijn in mijn rug. Als ik later boven de wielen ga zitten, gaat het stukken beter. Stomme Mercedes-bussen ook 🙂 Dit busje rijdt veel meer door het oude historische centrum en de chauffeur wijst van tevoren de mooie plekjes aan en wacht tot de camera’s zijn uitgeklikt. Doet hij goed!

Na deze rit is het inmiddels vijf uur en werkelijk bloedheet. Wij scharrelen dus terug naar de parkeergarage en Albert manouvreert de auto vakkundig naar buiten. Terug in het hotel gaat de airco aan, de luiken dicht en de oogjes toe 🙂 Na deze weldadige rust gaan we weer de tuin in, waar alleen het andere Nederlandse stel nog zit, wat we gisteren ook al zagen en een paar Spaanse zakenlui. We drinken rustig wat, maken een praatje met de buren en verheugen  ons weer op een heerlijke avond buiten. Maar dat ging dus niet door … rond acht uur werden ineens alle tafels en stoelen weggehaald van het heerlijke terras waar we vrijdagavond met zeker 60 mensen zaten te eten. Er komen grote ronde tafels voor terug en wij zien de bui al hangen. De gasten van de bruiloft, die ´s middags in een zaal zaten in het hotel, gaan buiten eten. Maar wij dan? Wij bestellen nog een drankje, maar krijgen te horen dat ze niet meer buiten mogen serveren. Huh? Eten? Restauarant, binnen …

Ik roep de manager erbij die ik rond zie lopen en uit, mede namens onze buurtjes, het ongenoegen over deze gang van zaken. Dit hadden ze ook bij de hotelreservering kunnen vermelden, maar hij zegt dat op de site staat dat er een restaurant is en niet dat we dan ook in de tuin kunnen eten. Daar is geen speld tussen te krijgen, maar ze hadden het vanmorgen bij reservering voor het diner best even kunnen zeggen. Dan hadden we nog kunnen besluiten ergens in de buurt een hapje te gaan eten, maar ´s avonds om negen uur doe je dat ook niet zomaar meer. We gaan uiteindelijk met tegenzin naar binnen, naar dezelfde ruimte als waar we ontbeten. De tafels zijn gedekt met plastic placemats en papieren servetjes, er is een bak licht aan en de muziek staat hard en zelfs de onvermijdelijke televisie staat te loeien. Het lijkt meer op een kantine dan op een restaurant. Wat een afgang. Ondanks het prima eten, krijg je er toch een rare nasmaak van. We besluiten met de Nederlandse buren de avond op de patio en zien later dat in elk geval niet alle drankjes die daar nog geserveerd zijn op de rekening staan, die zal het bruidspaar dan wel betaald hebben. Jammer, dat het zo moest gaan, maar met zijn vieren was het nog best gezellig uiteindelijk. Over het personeel van het restaurant trouwens geen klachten, die vonden het ook vervelend, maar waren super attent en aardig.

Zondag reden we terug naar huis. We verbaasden ons over de enorme uitgestrekte bergen en dalen met miljoenen olijfbomen tussen Córdoba en Granada, keken uit over de Sierra Nevada waar het gewoon bizar is om nog vlekken met sneeuw te zien, terwijl je beneden langzaam wegsmelt en genoten weer van het spectaculair mooie stuk snelweg tussen Baza en Almería. Schitterende natuur daar! Het was een heerlijke vakantieweek in ons prachtige land. We hebben er allebei enorm van genoten.

Klik hier voor het album met alle foto´s van Córdoba 2018.

4 gedachten over “Een dag naar Córdoba

  1. Wat hebben jullie heerlijke dagen gehad zeg! Sommige dingen waren misschien even een klein minpuntje zoals het ontbijt bv maar wat een leuke trip en prachtige plekken!

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.