Nooit klaar …

Na bijna 20 jaar
Voel ik ineens weer hoe ik je mis
Nooit afscheid genomen van jou
Niets samen afgesloten met jou
Afgelopen maar nooit klaar

Gewoon een halve nacht niet geslapen, zomaar de slaap niet kunnen vatten.  Naast me hoor ik mijn maatje snurken, maar af en toe begint hij ook zomaar tegen me te praten. Pijn, onrust, we zijn het inmiddels wel gewend. Ik bedenk hoe blij ik ben dat we in elk geval samen zijn, samen kunnen balen van een nacht als deze, maar in elk geval niet eenzaam. Gezegend met een tweede liefde, zielsgelukkig, ondanks het verdriet.

Want het is november, om me heen zie ik hoe mijn lieve dorpsgenoten hun doden herdenken, naar de begraafplaats gaan, belangrijk hier. Ik lees een boek, want slapen kan ik toch niet, waarin twee mensen zo intens verliefd op elkaar worden en ik denk aan hoe het ooit was, zo´n prille, heftige liefde waarvan je weet dat dit de ware is. Ik denk aan Gerard, herleef flarden van die tijd, besef dat ik hem na twintig jaar nog steeds mis, hem zo graag dingen zou willen vragen en vertellen.

Uiteindelijk val ik toch in slaap en we rommelen door de dag. Of de duvel ermee speelt, krijg ik een mailtje van zijn zusje, die me een foto stuurt van een bordje naast zijn graf. We zijn zoek in de administratie en er wordt netjes gevraagd om grafrechten te betalen of er vanaf te zien. Ik ben haar dankbaar, ze vraagt of de familie het op moet pakken, maar nee, dit doe ik zelf. Ergens nog blij dat ik iets voor hem kan doen nog. De urn van Alberts vrouw Annelies staat op hetzelfde kerkhof in de urnenmuur, al heel wat jaren geleden hebben we haar daar samen met de kinderen een mooie laatste rustplaats kunnen geven, tegenover Gerard. Ook voor haar regel ik dat dat zo mag blijven. Het voelt goed.

En dan, aan het eind van de middag, ben ik zó moe, zo ontzettend leeg, dat ik mijn bedje induik en een flinke huilbui over me heen laat komen. Ik val daarna als een blok in slaap en als ik een uurtje later wakker word, kijk ik naar buiten, naar mijn geliefde berg en zie ik een onwijs mooie regenboog. Een teken van boven? Ik geloof het graag! 

Twintig jaar alweer … ik weet niet of ik op de dag van het ongeluk, mijn vaders verjaardag, de sterfdag van Gerard en mijn moeders verjaardag, allemaal dit jaar nog, nog erover kan en wil schrijven. Het is een beetje overleven, deze maanden, altijd weer. Komt goed!


12 gedachten over “Nooit klaar …

  1. Je hoeft niet altijd stoer en sterk te zijn. Laat je tranen maar vloeien van zowel verdriet als van geluk dat je samen met Albert nog kan genieten van het leven. Samen gedenken en genieten.

  2. Wat mooi verwoord Monique !!! Je wordt helemaal mee genomen in je verhaal en je voelt daardoor je tranen over je wangen rollen……. Lieve Monique wil je graag veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd !!! Liefs Anja XXXX

  3. Ieder jaar komt het gemis weer terug, met mooie en verdrietige herinneringen!
    Zo fijn dat jij en Albert elkaar gevonden hebben en kunnen steunen!
    Veel sterkte! ❤️

  4. Wat verwoord je dat toch goed lieve Monique! Ik vind het zo mooi om te zien hoe jij en Albert in jullie leven samen de ruimte hebben voor jullie eerste liefdes, voor het verdriet en de mooie, fijne herinneringen. Sterkte de komende tijd en zorg goed voor elkaar!

Reacties vinden wij erg leuk!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.