Het raakt me, mag dat?

 

Is Nederland zo zuur? Of ligt het aan mij? Ik blog niet zo snel over anderen, over maatschappelijke problemen, over dingen die zich afspelen buiten ons huis of buiten ons gezin. Maar de gebeurtenissen van de afgelopen dagen hebben zo´n impact op me, dat ik het graag eens van me afschrijf.

Afschuwelijk, hoe een vliegtuig vol mensen die gewoon op vakantie gingen, hun werk gingen doen, een congres gingen bijwonen of aan het werk waren in dat toestel plotseling in een oorlog terecht kwamen waar ze part nog deel aan hadden. Gewoon uit de lucht geschoten, terwijl ik op mijn simpele iPhone kan zien welk toestel hier over komt, hoe hoog het zit, waar het vandaan komt en waar het naartoe gaat. Foutje, bedankt? Dat kan niet en dat geloof ik niet, ik vrees dat het lang duurt voor de waarheid boven komt en ben benieuwd naar de gevolgen.

Wat het betekent voor de mensen die hun geliefde, hun kind, hun ouder, hun collega of een vriend verloren, daar kan ik me alles bij voorstellen. Ik heb het meegemaakt, doorleefd en overleefd, maar als iemand zo cru en onverwacht uit je leven wordt gerukt is niets meer hetzelfde, nooit. En velen zullen hierbij niet maar één persoon verloren hebben. Dat er buiten het verlies nog een heel mediacircus speelt en er nog een onderzoek (met vieze spelletjes?) zal volgen wat heel lang kan duren, maakt het nog veel erger.

Maar wat mij vooral heel erg raakt, zijn de vele respectloze en zure reacties die ik op – vooral – Facebook terug zie. Onze koning is een huichelaar, die alleen een condoleanceregister tekent omdat het zijn taak is. Ja hoor, die man weet niet wat het is om iemand te verliezen? Friso … vers in onze gedachten. Of om aangevallen te worden? Apeldoorn, nog maar vijf jaar geleden. Rutte is een slappe zak en een vriendje van Poetin die alleen denkt aan de handelscontacten? Nee joh, we moeten iemand hebben als Bush die er meteen het leger op af stuurt om eens korte metten te maken met die Russen. Was in Irak ook een groot succes, nietwaar?

En de beroemde meneer Y. van ´t Hek stort stront uit over zijn collega´s omdat ze publiciteitsgeil op Twitter laten weten hoe ontdaan ze zijn door dit grote nieuws? Belachelijk, hij zit gewoon in Frankrijk, laat even weten wat er nog meer voor rampen op de wereld zijn en dat hij met zijn vrouw gewoon lekker een glas wijn drinkt en uit eten gaat. Maar natuurlijk heeft hij wel even mooi voer voor zijn column, waar hij geheid ook dik voor betaald wordt.

Verdraagzaamheid … hele oorlogen spelen zich af om landje-pik of religie, omdat men een ander het licht in de ogen niet gunt. Onze politici doen het nooit goed, behalve die blonde gek met die kuif die in zijn eentje een oorlog zou kunnen veroorzaken, maar nog nooit iets concreets goed heeft kunnen doen. Onze BN-ers zijn alleen uit op publiciteit en zijn geen mensen die ook hun verdriet mogen uiten, zoals de rest van Nederland dat wel mag doen met massaal gedeelde teksten, zwarte profielen en foto´s van vlaggen halfstok. Láát die mensen toch! Ieder wordt op zijn eigen manier geraakt door een ongeluk wat jou, mij en de buurman zou kunnen overkomen.

Ja, het is bizar. Het is normaler om tegen een boom te knallen en uit een auto gezaagd te moeten worden terwijl je vrouw hoogzwanger is, maar geloof me, ook dat heeft vorige week een enorme knal gegeven, letterlijk en figuurlijk. En ook daar zoeken mensen vormen om te rouwen, om hun ongeloof en verdriet te delen. Zoals ik 15 jaar geleden getroost werd, maar ook heel veel anderen heb getroost toen mijn lief omkwam door een bizar ongeluk. Gun elkaar toch die rouw.

Nee, ik ken niemand uit dat vliegtuig. En ja, het raakt me enorm omdat er zoveel landgenoten aan boord waren, het doet veel meer met me dan wanneer er eenzelfde aantal mensen omkomt bij een treinongeluk in Verweggistan. Mag dat, meneer Youp? Niet? Nou dan zeg ik het hier: ik vind het verschrikkelijk, het raakt me enorm. Zie je, ik doe het lekker toch. Eet smakelijk, daar in Frankrijk.

Het maakt me misselijk en verdrietig om te zien hoeveel azijnpissers er gebruik maken van de uitingen van rouw, verdriet en medeleven om hun eigen politieke  stokpaardjes te lanceren en daarmee anderen in de zeik te zetten. Zo, dat is eruit. Ga de straat op, ga protesteren voor weet ik wat wel doel of gewoon om je nood te klagen, maar heb respect voor het gevoel van anderen. Je kan tegenwoordig geen normaal onderwerp meer zien of dezelfde klagers en mopperaars komen er weer tussen om de boel af te zeiken.

Meneer van ´t Hek en al die azijnpissers, ik ga vanavond lekker eten bij mijn favoriete restaurant hier in Spanje, want het leven gaat door en ik ben blij dat ik na een groot verdriet weer heel veel geluk heb leren kennen. Maar ik ben ook superblij dat ik nog mens genoeg ben om diep geraakt te worden door de enorme ramp die anderen nu zo diep raakt.

19 gedachten over “Het raakt me, mag dat?

  1. Strak geschreven Mo. Overal op de wereld is leed en niet iedereen kan het verteren dat een situatie als deze zo breed wordt uitgemeten in de media. Ik lees het ook overal terug op Facebook. Moeilijke zaak. Mij raakt het ook enorm en volgens mij mag dat.

  2. Mooi hoor Mo!! Ben er ook al dagen mee bezig en ook wij kennen niemand die in dit vliegtuig zat. Als dit soort dingen je al niet meer mogen raken dan weet ik het ook niet meer. Dus ja, verdrietig zijn mag en meevoelen mag ook. Het is hetgeen wat ons mens maakt!!

  3. Gelukkig is niet iedereen zo. Ik lees ook mooie integere stukken. Maar inderdaad: laat iedereen dit beleven zoals hij of zij wil. Niemand is geholpen met zuur gedoe. Ben blij met de beheerste manier waarop Rutte, Opstelten en Timmermans dit doen. Ga er maar aan staan.

  4. Ik kwam toevallig op je blog Monique en werd geraakt door je stukje, heel mooi geschreven. Door sommige reacties op social media voelde ik mij bijna schuldig, dat ik de laatste dagen wordt overspoeld door intens verdriet en machteloze woede over de gevolgen van dit drama. Ondanks dat er (Goddank!) niemand uit mijn directe omgeving is omgekomen. Je woorden zijn me uit het hart gegrepen, dank je wel!

  5. Hoi Monique,
    we kennen elkaar niet, maar ik volg je blog al een tijdje, gewoon omdat het zo leuk is om over jullie leventje daar in het mooie Spanje te lezen. Je verwoordt met je laatste bericht precies wat ik ook voelde. Ik heb gisteren de krant boos weggesmeten (nou ja ik lees de krant digitaal, maar bij wijze van spreke). Wat een zure, cynische ingezonden brieven allemaal en inderdaad, dat stuk van Y v.h.H. : ik had het daarmee ook helemaal gehad.

  6. goed geschreven mensen veroordelen zo snel andere mensen
    ik woon ook niet in nederland maar in thailand
    heb 2 jaar geleden mijn zoon hier verloren van 28 jaar
    dit raakt me in het diepst van mijn hart
    want ik blijf toch een nederlander in hart en ziel
    en weet wat deze mensen nu doormaken .
    en ik denk ook rutte en de koning dat zijn ook mensen net als wij.
    die nu afgeschildert worden als bruuten wat ik niet correct vind
    ik zeg ook gooi daar een bom op schiet ze overhoop.
    maar wij staan niet in hun schoenen.
    ik denk dat ook deze mensen alles doen wat in hun macht ligt.
    en zeker meevoelen met het volk

  7. Je hebt dit perfect verwoord Monique…Kan hier niets meer aan toevoegen….Mensen die afgeven op de (bijna) emotionele reakties van WA en Rutte vinden t kennelijk heerlijk naar beneden toe te trappen omdat deze mensen zich niet kunnen of willen verdedigen… Cynisme is best ok als het maar gegrond is en niet ongefundeerd…Maar ja azijn hé? Heerlijk toch, vooral als je het uitpist over een onschuldig iemand

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.