Onze dieren

Juni 2010

Op het moment dat ik dit schrijf, staan we op het punt om afscheid te nemen van de meest belangrijke dieren die we hier op Stal Nieuwen Oord hebben gehad. Overmorgen gaan we Janssen en Whisper naar een hele fijne plaats in het midden van Frankrijk brengen. We hebben deze plaats heel zorgvuldig uitgekozen, omdat we elkaar altijd al hebben beloofd dat we  voor Janssen zouden blijven zorgen. En dat doen we: hij blijft van ons, maar krijgt een hele mooie oude dag bij Equine Pensions, samen met zijn kleine broertje Whisper.

Maar het begon hier op stal met Waldy en Nisry, de twee prachtige haflingers van mijn ouders. Pa was de laatste jaren van zijn leven vaak te ziek om voor zijn paarden te kunnen zorgen en vaak waren ze dan ook hier in Beesd. Op een gegeven moment moest ook hij moest afscheid van ze nemen. In juni 2000 gingen ze hier weg om een heel fijne nieuw thuis te krijgen bij Jessica in Zundert. Beide haffies zijn inmiddels op de eeuwige groene weiden.

Net na het vertrek van Waldy en Nisry kwam Albert hier en al snel kocht hij zijn eerste echte eigen paard. Hij noemde dit shetlandveulentje van vier maanden Turbo, omdat ik Volvo toch écht te erg vond. De dag erna gingen we samen een maatje voor Turbo zoeken, omdat een paard nooit alleen hoort te zijn. We vonden de mooie merrie Nienke, die op dat moment drachtig was. Op 28 april 2001 beviel Nienke van het eerste veulentje op Stal Nieuwen Oord: Rinske. Op die dag ontstond ook de stalnaam Nieuwen Oord, omdat volgens buurman Jan deze naam historisch gezien bij ons grondgebied hoort.
Monique met Janssen
 Nadat we Nieke hadden geleerd voor een wagentje te lopen, wilden we meer. We gingen op koetsiersles bij Nico Avezaath in Maurik, waar Albert verliefd werd op het eigenzinnige, mooie paard Janssen. Ik moest het nog even aanzien, maar toen ik eenmaal op de bok achter die dikke kont zat, wist ik het: dit wordt ons paard. En zo geschiedde: al snel stond Janssen hier, tussen de shetjes en waren wij zo trots als een aap op ons mooie paard. We kochten een tuig en een mooie recreatiewagen en maakten al snel heel wat ritten samen. Om de vijf kilometer wisselen, want we hadden allebei evenveel plezier in het mennen!
In 2002 gingen we op zoek naar een lief rijpaard voor de kinderen en een beetje voor onszelf. In Bemmel vonden we Levi, die met zijn mooie reebruine ogen onze harten stal. Hij kwam naar Beesd en Janssen vond het geweldig, een vriend op hoogte om mee te kroelen, te spelen en gek te doen. Uiteindelijk werd er weinig op Levi gereden en bleek hij ook nogal wat gebruiksaanwijzingen te hebben, maar bovenal was hij vooral bang en erg lief.

 

 

Nienke kreeg in 2002 weer een veulentje. Rinske was inmiddels vertrokken, zelden heb ik zo’n klein vals krengetje gezien! Hengstveulentje Stijntje bleek veel liever en die ging na een half jaartje naar kennissen als speelpony. En bij ons kriebelde het inmiddels, want wij zagen ons nog weleens tweespan gaan rijden. Maar waar vind je een tweede Janssen? Speurwerk bracht ons bij Hengstenhouderij van Maanen in Ede, waar Janssens vader Cinovo nog steeds ter dekking stond. Zij hielpen ons aan een hengstveulen van dezelfde vader, een vos met veel wit, zoals ze het ons vertelden. In november 2003 kwam Whisper hier, stamboeknaam Winnetou. Een klein, nerveus jong huilertje wat het eerste half jaar vooral het wit van zijn ogen liet zien.

 

Turbo heeft dat eerste half jaar heel veel aan de opvoeding van Whisper gedaan, hij heeft wat met hem door de zandbak gerold! Nienke kreeg in 20o4 haar derde veulen en dit keer ging mijn wens in vervulling: het was een bonte! Levi vond een heel fijn nieuw baasje in Suzan, die hem tot februari van dit jaar ook hier op stal heeft gehouden. Hij staat nu op Stal Lappenheide in Acquoy en vindt het allemaal wel mooi daar.
Om diverse redenen besloten we in dat jaar om Nienke, Turbo en Bauke te verkopen, we hadden onze handen vol aan de grote paarden en gingen graag met Janssen op stap. Turbo ging als gezelschapspony naar Zuid-Limburg, Nienke bleef dichterbij. Zij is nog steeds bij de familie Gerritsen in Leerdam en we krijgen van dochter Annemarie nog vaak berichtjes en foto’s. Inmiddels rijdt de jongste telg van de familie, zoon Jan, al op Nienke. Ze is (2016) alweer 12 jaar bij hen.

Na het vertrek van de shetlanders deden vier schaapjes hun intrede op de stal. Luuk, Loek, Leopold en Lex, prachtige Hampshire-Down lammetjes die niet goed genoeg waren voor de stamboekkeuring, maar voor ons wel. Lex en Luuk hebben het niet gehaald, zij waren ziek en werden niet beter. Loek en Leopold zijn bij ons een beetje oud geworden. Bij de verkoop van ons huis was afgesproken dat ze mochten blijven, maar helaas is Leopold twee weken voor de overdracht overleden en hebben we Loek daarna de rust gegeven om met zijn broertje naar de schapenhemel te gaan.

Albert op de bok met instructeur Gerard Leijten
 In 2006 was onze Whisper oud genoeg om beleerd te worden. Op Stal Blakheide kreeg hij zijn opleiding als tweespanpaard. Wat waren wij trots! Gerard Leijten en zijn team hebben puik werk afgeleverd. In 2007 ging hij nog een keer terug om ook enkelspan beleerd te worden. Helaas zijn we daar zelf nooit mee doorgegaan. Ook onder het zadel is hij daar getraind en we hopen dat Jane dat in Frankrijk weer kan oppakken. Ons kleine ventje was ineens groot en zelfs de hoefsmid was niet meer eng, maar gewoon zijn vriendinnetje Maaike.
Whisper met hoefsmid Maaike (en Floor in de buik)

Wij hebben de afgelopen vier jaar af en aan tweespan gereden met onze mannen. Vaker niet dan wel, met als oorzaak de gezondheid van Albert, de drukte rondom DVN en later onze winkel en ook allerlei andere dingen die op een of andere manier altijd belangrijker leken. Ze gingen met ons mee op vakantie, dat waren wel de fijnste tripjes, dan hadden we alle tijd voor ze. Samen met vrienden hebben we enorm genoten van dat soort uitstapjes. We hadden er wellicht meer uit kunnen halen, maar wij zijn eigenlijk altijd tevreden geweest met wat we hadden en hoe we het deden.

Samen met de kinderen hebben we enorm genoten van de liefde voor onze beestjes, het plaatje van die mooie vossen in de wei, meestal samen met Levi nog, zal nog lang in ons geheugen gegrift staan. Zoveel liefde, zoveel goede zorgen en zoveel ondeugdende blikken van onze stoere Janssen en lieve kusjes van mijn kleine ventje. Wat zullen we ze missen! Het is zwaar om nu afscheid van ze te gaan nemen, maar we weten dat ze het heel goed gaan krijgen én we kunnen ze vaak opzoeken, dat geeft heel veel troost en voldoening.

 

Update: het gaat goed met Janssen in Frankrijk. Whisper heeft heel veel moeite gehad om te wennen, wat zich vooral uitte in nervositeit en daardoor ook weer vreselijke kramperigheid in zijn achterhand.  Hij heeft nog een paar fijne jaren gehad bij Jane, maar in november 2016 hebben we besloten om hem de eeuwige groene weiden te gunnen en is hij ingeslapen. Levi is begin 2016 ingeslapen, nadat het met zijn gezondheid steeds slechter ging. Hij heeft fijne jaren gehad met Suzan als baasje, eerst bij ons op stal en later op de manege De Lappenheide.