Sierra Espuña

Ten westen van ons, nog in onze eigen Región de Murcia, ligt het prachtige Nationale Park Sierra Espuña. Een bezoekje aan dit gebied stond al een tijdje op ons verlanglijstje en met het prachtige weer wat we op dit moment hier hebben, is het bijna een feest om een eind te gaan toeren en de omgeving te verkennen.

Via de ons bekende weg naar Fortuna gingen we een nieuw stukje Murcia in, richting Mula en vanaf daar via een prachtige scenic route naar Alahama de Murcia. Zoals we al wel vaker hebben opgemerkt zouden in Amerika overal uitzichtpunten gemaakt zijn, maar hier kan je vooral genieten vanuit de auto van al het moois om je heen, maar is stil staan om foto´s te maken vaak schier onmogelijk. De weg was vol haarspeldbochten en heel smal en de Spanjaarden lijken gemaakt te zijn om links door de bocht te zeilen. Handjes aan het stuur voor Albert en mee opletten dus. Wij geven er niks om, we zijn het gewend en genieten volop van zo´n rit. Maar ik kan me voorstellen dat je dit liever niet doet als je al met het zweet in de handjes over de berg naar Albatera rijdt.

Voor Alahama gaan we de Sierra Espuña in. Het klimt en klautert en we blijven een tijdje achter een camper hangen, zodat we rustig kunnen kijken, die tegenliggers houdt hij wel tegen. Maar als hij aan de kant gaat voor een tegenligger, laat hij ons er ook langs en wordt het weer opletten. De natuur hier is geweldig! We moeten hier eens terug op een rustige dag zonder al teveel mensen, want hoewel het nu heel rustig lijkt, blijkt boven op de berg dat hier echt wel veel mensen in het park zijn. Aangekomen bij de ´area recreativa´ blijken er heel veel Spanjaarden hier hun zondagmiddag door te brengen. Kinderen spelen, ouderen wandelen, papa´s stoken vuurtjes op grote stenen barbecues en de zon schijnt er uitbundig tussendoor. Op 25 november gaan ze hier dus lekker barbecuen in het bos en lijkt het voor onze Nederlandse begrippen een prachtige zomerdag om buiten te zijn.

Wij rijden een klein stukje verder en zien dan op de bordjes dat er een restaurant aan zit te komen. Grappig, op de bordjes staan ook langlaufroutes. Wie kan bedenken dat je nu geniet van de bloeiende bloemen, het paarse en gele onkruid langs de weg, een temperatuur van rond de 20 graden (op 23 november!) en dat het dus gewoon winter is en het weer kan omslaan en de lange latten hier ondergebonden kunnen worden. Op een dik uurtje rijden van huis? Het is  zo.   Maar nu genieten we nog van wat de Spanjaarden zo mooi ´de tweede lente´ noemen.

Bij het restaurant La Perdiz stoppen we en we drinken een kop koffie. We zien dat de tafels gedekt gaan worden en vragen of we ook nog wat kunnen eten. Dat kan, maar wel nu meteen (het is half twee) of na drie uur, want ze zitten vol. We kiezen dus eieren voor ons geld en laten meteen de kaart komen. En inderdaad, het wordt drukker en drukker. Mensen komen met de auto of lopend, met wandelstokken en gezellig met de hond erbij en natuurlijk met veel kinderen. Op de kaart staan enkele dingen die we niet kennen, dus vragen we om uitleg. Een ‘ciervo’ is een soort grote geit die in dit gebied rond schijnt te lopen en daarvan kan je biefstuk eten …. mmmm, steenbok of zo?. En een ‘jabalí’ is een wild zwijn en die wordt geserveerd in kastanjesaus. Dat lijkt mij wel wat! Albert laat de steenbok zitten en kiest voor een lekkere entrecote van de grill. Als ik weer verbinding heb op mijn iPhone zoek ik op wat een ´ciervo´ is. Gelukkig was het wilde zwijn heerlijk, want ik blijk dus een hertenbiefstuk afgeslagen te hebben. Mmm, ja, grote geit lijkt op hert en loopt daar in het wild. Kan zomaar!

Vooraf heeft Albert kaas en ham en ik kies voor ´verse kaas van de grill´. Lekker, met groene saus en kweeperencompote! Het is een topadresje en we gaan dit absoluut in de favoriete routes opnemen. We moeten ook zeker een keer vanaf de andere kant het park in, zegt onze serveerster. Ze komt zelf uit Totana en vanaf die kant is het park nog mooier, zegt ze. Leuk, want in Totana kunnen we eerst keramiek gaan kijken of kopen en daarna het park in om te eindigen bij dit zeer speciale plekje. En wie nog eens echt wil hiken, mountainbiken of wandelen in een bijzonder mooi stukje Spanje: er is een camping vlakbij én ze hebben ´casas rurales´ bij het restaurant. Een toplocatie!

Note: we zijn nog regelmatig terug geweest!