Kleinkind, corona en meer

Saskia met Sem en onze nieuwe kleindochter Sophie

Henk, jij vroeg me vanmorgen hoe het nu met ons gaat? En je hebt gelijk, tijd om weer eens even bij te praten! Het gaat goed met ons. Eerst maar even persoonlijk, voor ik over Spanje uit ga wijden. We zijn gezond, hebben hier en daar wel wat pijntjes, maar dat zijn we gewend en Albert is uit de ergste ellende, nu het weer een stuk beter is. En dat weer zorgt er meteen voor dat we ook uit de gevangenis zijn. Terugkijkend op de eerste vier weken tot zes weken van onze ´cuarantena´, zoals dat hier heet, denk ik vooral hoe opgesloten we ons voelden. Ons huis is gemaakt om de zon buiten te houden, maar dat betekent in de winter ook dat het donker is. Eén raam in de kamer, onder de veranda, met tralies ervoor, het voelde in de uitzonderlijk sombere, koude en natte voorjaarsweken letterlijk als een gevangenis. De emoties rondom de angst voor het virus, het niet naar buiten kunnen om even een hapje ergens te eten of een boodschap te doen, de zorgen om de kinderen in Nederland en vooral om de baby die op komst was, het was best heftig.

Lees verder Kleinkind, corona en meer

Pffff effe volhouden

Hallo lieve mensen, Jawel daar ben ikkus weer om effe bij te Beppe. Allememagies wat beleven we allemaal een klçte tijd zeg. Hele wereld is ontwricht door dat biervirus. Ik ga hier gullie niet vertellen wat je moet doen hoor in deze tijd, ikkus wilde gewoon effe mijnes verhaal kwijt. Ik hoor gullie al denken Albertje gaat het wel met je daar in dat warme Spanje?

Nee, lieve volgers van dees blog, ikkus had de pech dat er een pijntje bij kwam tijdens het bankhangen voor gevorderde. Een kies blijkt ruzie te hebbe met zijnes vulling en de daarbij aanwezige zenuwen vonden het fijn om mij te pijnigen. Vooral als ikkus iets kouds of warms door mijnes bekkie kreeg. Dan sprong ik wel dertig centimes de lucht in wat voor mij al een hele hoge sprong is. Na het bellen van onze Spaanse tandarts gaf ze het advies om eerst antibiotica te slikken. Gelukkig hadden we nog een kuur op voorraad van de reis naar de Joe naait et steeds. Met behulp van ibrofen lukte het om rustig op de bank te hangen. Dinsdagmiddag mocht ikkus naar mijnes tandartsvriendin om de kies te behandelen.

Bij binnenkomst eerst mijnes handjes motte wassen en effe wachtte. in de wachtkamer. Daarna werd er drie keer getemperatuurd in een tijdsbestek van 10 minuten waarna ik binnenmocht.

de kleinste is mijnes Tandarts

Om een kort verhaal lang te maken de twee ruimtevrouwtjes hebbe deze tandartsangsthaas liefdevol behandeld. Er werd verteld dat de pijn nog wel een dag of drie door kon gaan omdat er in mijn bekkie geen reset knop zat om dit uit te schakelen. Maar er treedt nu op dit moment verbetering op zodat deze jonge weer heerlijk kan bankhangen.

Lees verder Pffff effe volhouden

Kweet Niet

Niet schrikken en je knoppekast uitzetten dit is geen virus maar gewoon een Albertje Kretiek Himself. Tja gewoonlijk schrijf ik mijnes verhaaltjes in onze vakanties maar nu motte gullie er maar aan gelove ha ha.

Sommige mensen vragen ons wel eens via de kanalen hoe staat het leven erbij in Spanje. Gewoon goed zal ikkus maar schrijven want we beleven niks nada noppes. We zitten gevangen op ons eigenste plotje en de meeste dagen binnen achter de tralies. Zo voelt het wel hoor met die rejas voor de ramen. En dan is het ook op de meeste dagen pleurisweer zodat je wel binnen mot hangen op de bank. Het leven met twee vrouwen in huis gaat niet alle dagen van een leiedakkie hoor het omgaan met het Boze Oog of te wel Bep of Mo is zwaar. Normaal gesproken wippe we regelmatig naar de supermarkt om ons knauwsel aan te vullen. Tijdens de heen of terugreis een restaurant binnen om onze buikies te verwennen. Dat staat stil en geeft je geen apart gevoel van binnen.

Lees verder Kweet Niet

Drukke quarantaine

Boodschappen, maar dan anders. Tjonge, we hebben het er bijna druk mee vandaag!

Voor de derde week op rij komt Frutas Soberanos uit Mahoya bij ons een partij groenten en fruit thuis brengen. Echt superkwaliteit, heel erg blij mee. De eigenaar en zijn bijrijder zetten alles netjes op de veranda, later halen wij het naar binnen en na uit uitpakken wordt het aanrecht schoongemaakt en wassen we heel goed onze handen. Enorm blij met onze jaren geleden gekochte restaurantkoelkast met heel veel ruimte. De baas maakt een gezellig praatje, zijn bijrijder vraagt hoelang we hier wonen, want mijn goede Spaans valt natuurlijk weer op. Blijkt hij uit Pakistan te komen en maar liefst 12 talen te spreken! Hij schakelt vrij snel over op behoorlijk Engels en schijnt er zijn doel van te maken Esmee ervan te overtuigen dat ze hier moet blijven wonen en met hem op Spaanse les moet gaan (en nog wat leuke dingen, geloof ik). Hij zag haar wel zitten, volgens mij 🙂 Ben benieuwd of hij haar 18 schatte, zoals zovelen, of haar werkelijke 28! Hij haalde er van alles bij om haar ervan te overtuigen dat dit gebied ongeveer de hemel op aarde is.

Lees verder Drukke quarantaine

Even naar de slager

Ik had een Engelse slager ontdekt die vlees op vooraf afgesproken plaatsen in een gekoelde wagen brengt, op bestelling, met een keurige webshop waarop je de producten kan bestellen. De regels zijn hier veel strenger dan in Nederland, zoals ik al eerder vertelde op mijn blog. Boodschappen doen is dus in het eigen dorp, waar het winkeltje kleiner is dan onze woonkamer. Ik ben er huiverig voor, daar kán je gewoon geen afstand houden. Een wandelingetje mag niet, behalve als je een hond uitlaat binnen 50 meter van je huis. En aangezien wij al 200 meter buiten het dorp wonen, zie je dus gewoon niemand. Wij kijken dan ook met verbazing, maar zonder te weten wat het beste is, naar hoe ´vrij´ Nederland nog is.

Ik dus op pad, vreemd gevoel en 10 kilometer van huis. Maar ook wel lekker om even eruit te zijn. Ik keek mijn ogen uit in het dorp. Toch nog best veel mensen op straat, volgens mij gaan ze gewoon drie keer per dag naar de groenteboer of de slager? Maar ook mannen die op gepaste afstand wel een praatje met elkaar houden. Het valt dus nog wel mee met die strenge handhaving …

Lees verder Even naar de slager