Over de Portalet

Na een prima maar lange rijdag gisteren, aten we heerlijk bij La Boucherie in Pau en sliepen we als roosjes in het ernaast gelegen Kyriad Zenith. Lekker hotel hoor 👍 Vanmorgen zaten we klokslag 7 uur aan het ontbijt en om half acht zoefden we de grote parkeerplaats af richting het zuiden. We wilden graag de Col de Portalet nog eens rijden vanaf de Franse kant, ten eerste omdat het puur genieten is, maar ook omdat ik dan aan de goede kant zit om foto’s te maken. Lees verder Over de Portalet

Bijna weer naar Spanje

Vanavond gaan we uit eten met Peet en Hendrika, om hun nieuwe tuin te bekijken en voorlopig weer afscheid te namen. Het kind trakteert, kleine kindjes worden ook in dat opzicht gelukkig groot 🙂 We gaan er weer vandoor, naar huis, naar de zon (nee, we mochten hier ook niet mopperen!), naar ons grote huis en de fijne tuin. Maar ook naar verplichte mondkapjes buiten de deur en een veel strenger corona-beleid dan hier. Ik weet niet hoe ik daar precies in moet staan. Ook daar lopen de cijfers op, met name ook door feestende groepen, jong en minder jong, mensen die het niet kunnen laten om elkaar aan te raken en waarvoor ´social distancing´ blijkbaar heel lastig is. Wij hebben hier geprobeerd het zoveel mogelijk in stand te houden, ook als we met vrienden of familie samen waren. Je kan ook liefde geven en ontvangen zonder elkaar aan te raken, is mijn idee. In Spanje gaan we daar dan ook zeker mee door, alle complottheorieën gaan aan mij voorbij en de overheid, door velen zo fel aangevallen doet in mijn ogen gewoon wat nodig is. Alleen samen kunnen we corona verslaan en wie daar schijt aan heeft, is mij voorlopig een tijdje kwijt.

Lees verder Bijna weer naar Spanje

Koekoek, we zijn er nog

Met heimwee kijkt Albert naar ... ha, toevoeging van het Boze Oog!

Allememagies wat is dat een tijd geleden, dat jullie wat van ons gehoord hebben. Hebben wij het te druk en geen tijd om een verhaaltje te type op ons knoppekassie? Om heel eerlijk te zijn het valt ons een beetje tegen hier in Nederland. Al onze plannen vallen in duigen en niet alleen door de corona hoor. Ik (Albertje dus) ben met nog veel pijn in de heup naar Nederland gereden, gelopen met ondersteuning van een kruk. Zelfs bij de huisarts geweest om te vragen om meer pijnmedicatie. Je bent op de goede weg Albertje zei hij, maar het kan nog wel een tijdje duren, erg hoopvol maar niet leuk. Ondertussen schiet het bij mijn Mootje in d´r rug terwijl ze probeert te voorkomen dat Sophie de kinderwagen onder poept. Oma was weer eens te snel met de luier onder het kind uit halen. Kreunen we hier sinds een dag of 10 gewoon synchroon, al lijkt het dat zij het ergste wel gehad heeft nu.

We hadden grootse plannen en zouden vakantie gaan vieren in eigenste land, een toertje op de veluwe met onze electro fietsen. Banden opgepompt, accu opgeladen en een test ritje naar het postkantoor was gepland. Bij het wegrijden bemerkte ik dat Mootjes bandje nog iets te zacht was en riep haar terug. Ikkus draaide mijne fietsje en vergat dat ik zonder zijwieltjes op weg was. Steunde op mijnes linker pijnlijke poot en ik zag de wereld vanaf de grond. Langzaam vallen is mijnes specialiteit en ik kon gewoon weer opstaan. Gelukkig keek de halve buurt niet mee, anders hadden ze hard gelachen denk ik. We hebben het pakketje weggebracht en zo kwam alles weer goed.

Wat doen jullie dan verder hoor ik jullie al denken …….nou ons Mo volgt twee dagen per week online lessen spaans. Anderhalf uur zit ze in de knoppekast te beppe met wat andere piepels. Dat gaat ze best af en als ikkus meeluister vanaf mijnes zetel kan ikkus uwes vertelle dat zij bept alsof ze hollands kletst. Er zit een doos uit Noorwegen in die club die daar Spaanse les geeft. Om eerlijk te zijn als ikkus zo zou beppe met die functie, gaf ik er de brui aan. Ben trouwens wel trots op mijnes Fraun dat ze er zoveel plezier aan beleeft en doet alsof het heeeeeeel makkelijk is.

Tuurlijk hebbe we ook onze kleinkinderen mogen bezoeke, lekker geknuffeld en wat gegeten je mot het knauwe wel bijhouden toch. Ook enkele vrienden en kennissen mochten we op gepaste afstand benaderen. Maar je merkt wel dat het echt vakantietijd is hier, mensen die roepen je mot eens langs komme of we motte eens wat afspreke hebben het druk. Ook een gevolg van de corona ……ik weet het niet.

Nu zijn we de terugreis aan het plannen ……we gaan terug, over anderhalve week vertrekt het bussie weer naar Spanje ….zonder jullie want wij gaan lekker samen. En had je met ons nog wat willen afspreken of willen zien, dan heb je pech…….wij gaan lekker terug naar onze berg. Als corona, frau en die rotpoot meewerken, kunnen we misschien nog wel geweldige vakantiefoto´s laten zien van een of andere streek in Spanje in september of zo. IJs- en weder diendende en hopelijk zonder toestanden met dat virus, komen we van de winter wel weer eens een tijdje kijken hier. Hopelijk is onze nieuwe bussie dan ook van de lopende band af, kunnen we lekker inrijden!

De garoeten van Albertje Kretiek Himself vanuit mijnes luie zetel neffe de airco enne pats auwwwww ook nog de garoeten van Frau.

Ons nieuwe normaal

Het is me toch wat met dat ´nieuwe normaal´ of zoals ze hier zeggen ´la nueva normalidad´. Velen zijn het er niet mee eens, met name met die 1,5 meter, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een fijn gevoel vind om voorlopig wat afstand te houden, zeker van onbekenden. De beelden van lijkkisten opgestapeld op een ijsbaan in Madrid staan me nog vers op het netvlies en als ik zie hoe ook jongere mensen nog maanden moeten revalideren na deze ziekte, geloof ik niet dat het allemaal al zo veilig is. Ik zie nu veel protesten voorbij komen en kan niet nalaten me af te vragen of mensen nu echt zo´n moeite hebben zich aan te passen, om te schakelen, te bedenken dat het misschien allemaal geen onzin is en complotten zijn. Maar blijkbaar ben je tegenwoordig gek als je vertrouwen hebt in de overheid, in het beleid en in de regels. Nou, dan ben ik maar gek. Ik heb mijn leven al een aantal keren radicaal om moeten gooien en ben daar voor mijn gevoel altijd goed uitgekomen, flexibel zijn is voor jezelf ook prettig.

Lees verder Ons nieuwe normaal

Kleinkind, corona en meer

Saskia met Sem en onze nieuwe kleindochter Sophie

Henk, jij vroeg me vanmorgen hoe het nu met ons gaat? En je hebt gelijk, tijd om weer eens even bij te praten! Het gaat goed met ons. Eerst maar even persoonlijk, voor ik over Spanje uit ga wijden. We zijn gezond, hebben hier en daar wel wat pijntjes, maar dat zijn we gewend en Albert is uit de ergste ellende, nu het weer een stuk beter is. En dat weer zorgt er meteen voor dat we ook uit de gevangenis zijn. Terugkijkend op de eerste vier weken tot zes weken van onze ´cuarantena´, zoals dat hier heet, denk ik vooral hoe opgesloten we ons voelden. Ons huis is gemaakt om de zon buiten te houden, maar dat betekent in de winter ook dat het donker is. Eén raam in de kamer, onder de veranda, met tralies ervoor, het voelde in de uitzonderlijk sombere, koude en natte voorjaarsweken letterlijk als een gevangenis. De emoties rondom de angst voor het virus, het niet naar buiten kunnen om even een hapje ergens te eten of een boodschap te doen, de zorgen om de kinderen in Nederland en vooral om de baby die op komst was, het was best heftig.

Lees verder Kleinkind, corona en meer