Alle berichten van Monique Tijmes

Over de Portalet

Na een prima maar lange rijdag gisteren, aten we heerlijk bij La Boucherie in Pau en sliepen we als roosjes in het ernaast gelegen Kyriad Zenith. Lekker hotel hoor 👍 Vanmorgen zaten we klokslag 7 uur aan het ontbijt en om half acht zoefden we de grote parkeerplaats af richting het zuiden. We wilden graag de Col de Portalet nog eens rijden vanaf de Franse kant, ten eerste omdat het puur genieten is, maar ook omdat ik dan aan de goede kant zit om foto’s te maken. Lees verder Over de Portalet

Bijna weer naar Spanje

Vanavond gaan we uit eten met Peet en Hendrika, om hun nieuwe tuin te bekijken en voorlopig weer afscheid te namen. Het kind trakteert, kleine kindjes worden ook in dat opzicht gelukkig groot 🙂 We gaan er weer vandoor, naar huis, naar de zon (nee, we mochten hier ook niet mopperen!), naar ons grote huis en de fijne tuin. Maar ook naar verplichte mondkapjes buiten de deur en een veel strenger corona-beleid dan hier. Ik weet niet hoe ik daar precies in moet staan. Ook daar lopen de cijfers op, met name ook door feestende groepen, jong en minder jong, mensen die het niet kunnen laten om elkaar aan te raken en waarvoor ´social distancing´ blijkbaar heel lastig is. Wij hebben hier geprobeerd het zoveel mogelijk in stand te houden, ook als we met vrienden of familie samen waren. Je kan ook liefde geven en ontvangen zonder elkaar aan te raken, is mijn idee. In Spanje gaan we daar dan ook zeker mee door, alle complottheorieën gaan aan mij voorbij en de overheid, door velen zo fel aangevallen doet in mijn ogen gewoon wat nodig is. Alleen samen kunnen we corona verslaan en wie daar schijt aan heeft, is mij voorlopig een tijdje kwijt.

Lees verder Bijna weer naar Spanje

Ons nieuwe normaal

Het is me toch wat met dat ´nieuwe normaal´ of zoals ze hier zeggen ´la nueva normalidad´. Velen zijn het er niet mee eens, met name met die 1,5 meter, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een fijn gevoel vind om voorlopig wat afstand te houden, zeker van onbekenden. De beelden van lijkkisten opgestapeld op een ijsbaan in Madrid staan me nog vers op het netvlies en als ik zie hoe ook jongere mensen nog maanden moeten revalideren na deze ziekte, geloof ik niet dat het allemaal al zo veilig is. Ik zie nu veel protesten voorbij komen en kan niet nalaten me af te vragen of mensen nu echt zo´n moeite hebben zich aan te passen, om te schakelen, te bedenken dat het misschien allemaal geen onzin is en complotten zijn. Maar blijkbaar ben je tegenwoordig gek als je vertrouwen hebt in de overheid, in het beleid en in de regels. Nou, dan ben ik maar gek. Ik heb mijn leven al een aantal keren radicaal om moeten gooien en ben daar voor mijn gevoel altijd goed uitgekomen, flexibel zijn is voor jezelf ook prettig.

Lees verder Ons nieuwe normaal

Kleinkind, corona en meer

Saskia met Sem en onze nieuwe kleindochter Sophie

Henk, jij vroeg me vanmorgen hoe het nu met ons gaat? En je hebt gelijk, tijd om weer eens even bij te praten! Het gaat goed met ons. Eerst maar even persoonlijk, voor ik over Spanje uit ga wijden. We zijn gezond, hebben hier en daar wel wat pijntjes, maar dat zijn we gewend en Albert is uit de ergste ellende, nu het weer een stuk beter is. En dat weer zorgt er meteen voor dat we ook uit de gevangenis zijn. Terugkijkend op de eerste vier weken tot zes weken van onze ´cuarantena´, zoals dat hier heet, denk ik vooral hoe opgesloten we ons voelden. Ons huis is gemaakt om de zon buiten te houden, maar dat betekent in de winter ook dat het donker is. Eén raam in de kamer, onder de veranda, met tralies ervoor, het voelde in de uitzonderlijk sombere, koude en natte voorjaarsweken letterlijk als een gevangenis. De emoties rondom de angst voor het virus, het niet naar buiten kunnen om even een hapje ergens te eten of een boodschap te doen, de zorgen om de kinderen in Nederland en vooral om de baby die op komst was, het was best heftig.

Lees verder Kleinkind, corona en meer

Drukke quarantaine

Boodschappen, maar dan anders. Tjonge, we hebben het er bijna druk mee vandaag!

Voor de derde week op rij komt Frutas Soberanos uit Mahoya bij ons een partij groenten en fruit thuis brengen. Echt superkwaliteit, heel erg blij mee. De eigenaar en zijn bijrijder zetten alles netjes op de veranda, later halen wij het naar binnen en na uit uitpakken wordt het aanrecht schoongemaakt en wassen we heel goed onze handen. Enorm blij met onze jaren geleden gekochte restaurantkoelkast met heel veel ruimte. De baas maakt een gezellig praatje, zijn bijrijder vraagt hoelang we hier wonen, want mijn goede Spaans valt natuurlijk weer op. Blijkt hij uit Pakistan te komen en maar liefst 12 talen te spreken! Hij schakelt vrij snel over op behoorlijk Engels en schijnt er zijn doel van te maken Esmee ervan te overtuigen dat ze hier moet blijven wonen en met hem op Spaanse les moet gaan (en nog wat leuke dingen, geloof ik). Hij zag haar wel zitten, volgens mij 🙂 Ben benieuwd of hij haar 18 schatte, zoals zovelen, of haar werkelijke 28! Hij haalde er van alles bij om haar ervan te overtuigen dat dit gebied ongeveer de hemel op aarde is.

Lees verder Drukke quarantaine