Categoriearchief: Paarden

Lente in Frankrijk en meer

Terwijl de foto´s van ons bezoek aan de paarden hier als stroop worden geupload, zal ik een kort verslagje maken van twee heerlijke reisdagen.

Wat is Spanje mooi, maar heel eerlijk? Ik vind Frankrijk op dit moment nog veel mooier! Het is lente, alles is groen, overal lopen koeien, kalfjes en paarden in de wei en de rit van vandaag was adembenemend, net als gisteren. Zo jammer dat hier Fransen wonen 🙂 En dat het weer minder goed is dan bij ons in Spanje, laten we dat niet vergeten. Alle gekheid op een stokje, we zijn erg gelukkig in Spanje, maar een rit door Frankrijk in de lente is niet te versmaden.

Doordat we gisterenmorgen al rond kwart over vijf in de auto zaten, hadden we alle tijd van de wereld om een leuke omweg te maken. Zo reden we deze keer tot Barcelona via de vertrouwde weg naar het noorden, maar schoten we daar het binnenland in om onze weg te vervolgen door de Pyreneëen. Andorra was het doel voor de middag, maar daar waren we snel van genezen. De stad Andorra la Vella is één groot winkelcentrum vol hotels, veel auto´s, veel drukte en veel toeristen. Alles waar wij allergisch voor zijn. We hebben er dus alleen onze tank volgegooid voor een leuke 1,13 euro per liter en zijn toen snel doorgereden. Wel erg leuk waren de skigebieden meer richting de grens met Frankrijk. De liften waren nog open en er waren nog heel veel skiërs en snowboarders op de pistes actief. Leuk!!

Via een hoge pas reden we richting Frankrijk en net na de grens was de temperatuur die boven rond de 10 graden was, weer gestegen naar aangename temperaturen. Tijd om het bij het tankstation gekochte stokbroodje met kaas en chorizo te verorberen. Heerlijk, zo´n picknick onderweg. We vervolgende onze weg door een prachtig stuk Frankrijk tot het kleine dorpje Donneville.

Daar hadden we een kamer geboekt in hotel L´Enclos, maar dat bleek een klein bungalowtje achter de parkeerplaats te zijn. Enorm gedateerd, bloemetjes op de tegels uit de jaren ´70, maar kraak- en kraakhelder en voorzien van alle gemakken. En doodstil, dus heerlijk rustig om te slapen. Top! De grootste verrassing was echter het eten én de eigenaar die Spaans bleek te zijn en waar we nog mee konden dus ook. We aten het duurste menu van de kaart, wat voor Nederlandse begrippen best mee viel (39 euro p.p.), maar daarmee was het ook een echt feest. Heerlijke foi gras vooraf, de beste biefstuk in tijden (en ja, bij David zijn ze ook lekker!) met superlekkere paddenstoeltjes en groenten, geitenkaas in honing voor mij en in Calvados voor Albert en voor hem een kaasplankje toe, voor mij een heerlijke Dame Blanche. Leuke entourage, veel mensen in het restaurant, aanradertje eerste klas!

Het ontbijt vanmorgen was echt Frans, stokbroodje, croissantje, chocoladebroodje en een kop sterke koffie, erg lekker. Om half acht zaten we weer in de auto voor weer zo´n weergaloos mooie rit. Alles staat in bloei langs de weg en de bruine koetjes zijn zo leuk! Rond de middag waren we bij Jane op de boerderij. Janssen had ons verwacht denk ik, want hij stond in de barn met nog een vriendje. Jane noemt hem een ´wise old man´ en zo ziet hij er ook uit. Hij wordt steeds grijzer, zit nog half in zijn lange winterharen, maar straalt wel van gezondheid. Hij herkende ons duidelijk wel, maar kreeg pas zin in knuffelen nadat hij een heel brood achter zijn kiezen had gewerkt. Ouwe schoeberaar, hij doet het zo goed daar.
Whisper was ´niet thuis´, hij liep met de rest van de boys over de rivier waar ze lekker doorheen plonsen en wij zijn daar maar naar toe gereden omdat we niet zoveel zin hadden om nat te worden. We moesten helemaal de heuvel op om hem te vinden, want hij kon ons niet zien en wij hem niet. Speur naar een witte pony en je vindt Whisper, want hij en Cashew zijn nog steeds onafscheidelijk. Na veel fluiten en roepen kwam hij maar eens kijken waar al die drukte om was, maar of hij ons herkende? ´k Weet niet hoor … maar vooruit, het knuffelen was wel even leuk, maar ook niet voor lang. Alleen maar goed, hij is daar helemaal thuis met zijn vriendjes.

Na nog een paar uur rijden, hebben we voor vandaag het bijltje erbij neer gegooid. We hebben even gewinkeld in Orléans, Albert kletst inmiddels bij met Annie en met Manon en heeft voor Tweede Paasdag zijn oude rol als veilingmeester weer toebedeeld gekregen met Manon als lieftallige assistente. Dus wie nog zin heeft om te lachen: maandagmiddag om 3 uur, Stalhouderij ´t Woud in Schijndel. Hasta la Vista!