Categoriearchief: Dagje uit

Avondje kerst in Murcia

Zomaar een avondje de stad in, dat doen we eigenlijk zelden. Plattelandsmensen en huismussen als we zijn, het komt er gewoon niet van. Toch besloten we gisterenavond eens gek te doen en toerden we aan het eind van de middag naar Murcia. We konden de Jeep (bus lukt echt niet!) gemakkelijk kwijt in de parkeergarage van Centrofama en zo liepen we al net na vijf uur op de kerstmarkt die net open was. Langzaam aan werd het donker en toen we na wat omzwervingen buiten kwamen bij El Corte Inglés, was het echt donker. Prachtig, want de Gran Via is een zee van mooie kerstverlichting en elke zijstraat heeft zo weer zijn eigen thema.

 

 

We window-shoppen en zien dan in een zijstraat een van de vele kerststallen of beter gezegd: kerstdorpen. Daar lopen we rustig langs en ik neem de tijd om foto´s te maken. Verrassende kwaliteit trouwens met mijn nieuwe iPhone 5s, erg tevreden. Ik ben nog steeds gek met mijn spiegelreflexcamera, maar om daar een hele avond mee door de stad te sjouwen, is best zwaar en dit werkt ook prima. De kerstgroep is prachtig, het is net Madurodam.

 

 

We drinken koffie en nemen er wat lekkers bij op het Plaza Domingo. Het is heerlijk windstil weer en we kunnen gewoon buiten op het terras zitten om ons te vergapen aan de mensen die voorbij komen. Wat een elegantie! Spaanse vrouwen zijn erg modebewust en verzorgen zich over het algemeen tot in de puntjes. Zeker de wat oudere dames zijn om door een ringetje te halen, keurig gekapt, in de make-up en met mooie sieraden. We staan er wel versteld van dat bontjassen hier blijkbaar nog volledig geaccepteerd zijn. De mooiste exemplaren komen voorbij, maar ik denk dat die in Nederland al snel een spuitbusje over zich heen kregen.

Na de koffie wandelen we door langs soms erg dure en exclusieve winkels, waarbij ons opvalt dat vooral baby- en kinderkleding hier nog erg klassiek is en ontzettend duur. Natuurlijk heb je ook het gewonere segment, maar de klassieke kleding viert hier nog hoogtij. We zien in een etalage het kindje Jezus op een kussentje, waarbij ik moet denken aan de rondleiding die ik eens kreeg in een huis van Spaanse kennissen. Daar ligt dus dagelijks zo´n kindje op het bed van de ouders en in de kerstnachtdienst komen die kindjes Jezus mee naar de kerk om de zegen te ontvangen. In dezelfde etalage zagen we mooie jurkjes en jasjes. Miranda, wat voor Macy? Ha, tuttig, vinden wij met onze Nederlandse smaak en toch, ik zag zulke Spaanse kindjes gisteren en het is wel mooi!

 

 

Al wandelend kwamen we bij de kathedraal, waar ik graag eens binnen keek. Wat een prachtige kerk en wat een mooie kunstschatten staan er bewaard. Ik stak bij Maria een kaarsje aan voor mijn moeder, zij zou vandaag 78 jaar geworden zijn. Twee andere kaarsjes waren voor tante Co en voor alle anderen die ons in het afgelopen jaar ontvallen zijn. Ik liep verder de kerk in en viel met mijn neus in de mis, de pastoor was net bezig met de consecratie. Ik kon precies meedoen met de collecte 🙂 De communie heb ik maar laten gaan, dat vond ik wel erg bot voor iemand die zo binnen viel, al was ik lang niet de enige ´toeschouwer´.

Buiten gekomen zagen we dat op het grote podium het orkest zich gereed maken en natuurlijk bleven we om te kijken wat er ging gebeuren. Wat was het geweldig! Het begon vrij ingetogen, maar al snel kwamen er prachtige zangers bij en werd het een groot feest van herkenning. Het Slavenkoor, de Radetskymars, kerstmelodieën, maar bijvoorbeeld ook een prachtig gezongen Ave Maria galmden over het plein heen, waar honderden mensen enthousiast meedeinden- en klapten met de vrolijkere nummers en ingetogen luisterderden naar de gevoeligere muziek. Wat een verrassing, zomaar onverwacht!


 

Inmiddels was het een uur of negen en begonnen de maagjes te knorren. We zagen dat het voor de meeste Spaanse restaurants nog vrij vroeg was voor het eten, overal stonden tafels mooi gedekt, vaak in verwarmde tenten buiten, maar nog nergens zaten mensen te eten. Behalve bij Peggy Sue, de Amerikaanse diner, waar natuurlijk ook veel mensen met kinderen komen. Niks mis mee, integendeel, ik ben er vaker geweest, werd dan ook allerhartelijkst begroet door het meisje wat me herkende van toen ik in mei tijdens mijn cursusweek weleens bij haar in de zaak huiswerk zat te maken en we hadden direct een plekje. We hadden geen kwartier later moeten komen, want mensen stonden gewoon in de rij om binnen te komen. Wij deelden een voorafje van quesadillas met gehakt, aten een lekkere sirloinsteak met patatjes en cole slaw en deelden (nou ja, ik een beetje meer dan hij) een toetje van mini-cinnamon rolls. Een Spaans avondje afgesloten met een Amerikaans tintje. The best of both worlds.

 

 

Zo rond tien uur kwamen we weer over de kerstmarkt, waar de laatste tentjes aan het sluiten waren. En tjonge, toen hadden we pas echt geluk. Precies om het moment dat we bij de parkeergarage aankwamen, was er iemand strak langs onze auto aan het parkeren, maar hij had zelf wel door dat hij amper nog uit zijn auto kon komen. Maar als hij er al niet uit kon, konden wij er nooit of te nimmer meer in. Het nadeel van een brede auto in de binnenstad! Wij waren dus precies op tijd, konden snel de Jeep eruit redden en de stad uit. De om vijf uur nog zo lege parkeergarage stond werkelijk tot de nok toe vol. Murcia op zaterdagavond is blijkbaar erg geliefd! Volgende keer parkeren we buiten de stad en laten ons met een taxi wel naar de gezelligheid brengen. Oef!

 

Mini-vakantie aan de Costa Blanca Noord

Vanaf ons balkon de zon zien opkomen
Vanaf ons balkon de zon zien opkomen

Buiten hoor ik Albert op z´n beste Spaans communiceren met onze vriend Salvador en een van de andere bouwers die bezig zijn met het monteren van de dakgoot aan onze cantina. De laatste hand aan dit project. Op naar het volgende? Voorlopig geen bouwen meer in elk geval, maar wel komen er nog wat dakgoten aan het huis, vooral aan de ´natte kant´. Helaas hebben ze geen materiaal genoeg, ze zijn de hele week al op zoek naar de bijpassende beugels bij de dakgoten, maar kunnen er niet genoeg vinden. Het zal wel andersom worden dus: andere dakgoten zoeken bij de beugels die wel voorradig zijn. We zullen wel zien, snel gaat het allemaal niet, maar ze zijn van goede wil.

We komen bij van twee drukke, gezellige dagen die morgen weer worden voortgezet. Weer waren we een nachtje van huis, weer in een hotel dichtbij. Hoe dat zo? Nou, toen ik in augustus twee dagen bij Jan en Anita logeerde om met Esmee naar De Hoogstraat te gaan, vertelden ze dat ze waren uitgenodigd bij hun vrienden Pieter en Patricia, die een appartement in Altea hebben. Op zo´n anderhalf uur hier vandaan dus en die vonden dat het toch eens tijd werd dat ze niet naar Macisvenda gingen, maar ook eens bij hen kwamen. Nu wonen zij hier niet permanent en zijn ze er zo ongeveer een keer per zes weken, dus dat moest gepland worden.

Dat werd dezelfde dag geregeld en zo bleek dat ze vrijdag bij Pieter en Patricia terecht konden, maar makkelijker op donderdag konden vliegen. En zei Anita, dan vind ik het wel leuk om een avondje in de stad Alicante door te brengen. Hoe ze dat dan konden regelen met huurauto´s enzo. Huh? Jullie in Alicante lekker eten en slapen en wij niet erbij? Kan niet! Dus boekten we direct twee hotelkamers op een van de mooiste plekken van de stad, aan de haven op de kop van de pier en kreeg Albert op z´n Facebook te horen dat ik een cadeautje voor hem geregeld had 🙂 En zo stonden wij donderdag tegen vier uur klaar op het vliegveld van Alicante-Elche om hen op te vangen en samen naar de stad te gaan.

We hadden twee geweldige suites in een mooi luxe hotel, hoewel we het wel erg vreemd vonden dat de douches voor het raam zaten, midden in de kamer, achter glas. Je zou maar met je collega of zo een kamer moeten delen. Bovendien bleek dat bij ons het water gewoon de kamer instroomde, was het niet via de vloer, dan wel via het rolgordijn. Rare bedoening 🙂 Verder niets dan lof hoor. We slenterden via de boulevard naar de binnenstad, pikten een terrasje en nog een terrasje en besloten later aan de haven op zoek te gaan naar een restaurant. Dat werd de Taberna del Puerto en daar kregen we geen spijt van. Het is toch wat, 24 oktober, een zwoele avond, tot laat in de korte mouwtjes buiten kunnen zitten met uitzicht over de zeer luxe jachten met op de achtergrond het kasteel van Santa Barbara hoog op zijn rots prachtig verlicht over de stad heen stralend. Het eten was tongstrelend, de bediening attent en vriendelijk en het gezelschap zoals altijd weer goed. Een avond puur genieten!

Na een wat onrustige nacht, niet door het hotel of de bedden, maar omdat ik gewoon na een paar uur blijkbaar genoeg gerust had en klaarwakker was, ging het op naar het ontbijt. Bij de ontbijtzaal werden we weggestuurd, blijkbaar waren onze kamers luxe genoeg om een verdieping hoger te mogen gaan eten en daar kregen we een tafeltje aan zee. De zon kwam net op en straalde over de Middellandse zee die als een spiegel zo vlak was en zelden hebben we op zo´n mooie plek ons ontbijtje naar binnen mogen werken. Top! Nadat we Droppie uit de parkeergarage hadden gevist, zijn we gaan toeren door de voor Jan en Anita nog onbekende, maar o zo mooie Jalonvallei. We zagen diepe dalen, mooie dorpjes, stoere rotsen en dronken koffie op de Coll de Rates, die we goed kennen van de blog en fietstochten van Edwin en Cokky.

Uiteindelijk moesten we nog aardig doorrijden om om twee uur in het mooie haventje bij de Altea Hills aan te schuiven op het terras van Saltea, waar Pieter en Patricia ons al opwachtten. Weer zo´n schitterend plekje aan zee, tussen de rotsen. Weer een mooie menukaart, heerlijk eten, perfect gegrilde tonijn en een aantal goede flessen wijn. Albert dronk keurig water, ondanks dat Patricia ons wel dertig keer het logeerbed heeft aangeboden, maar uiteindelijk hebben we wel urenlang zitten kletsen, hebben we diepgaande gesprekken gevoerd en ontzettend gelachen. Voor herhaling vatbaar! Het was al donker toen we vertrokken en moe, maar voldaan kwamen wij thuis aan en verwachten we Jan en Anita morgen weer hier, gebracht door Pieter en Patricia. En dan? Frietjes eten bij Flip en Klaasje 🙂

 

 

Thermale baden

Archena

Op gemakkelijke rijafstand van ons huis bevinden zich twee heel bekende warmwaterbronnen, waar al eeuwenlang gebruik gemaakt kan worden van thermale baden. In Archena bjvoorbeeld, bestaan de hotels van het Balneario de Archena al meer dan 150 jaar. Vandaag de dag vindt je er moderne zwembaden, zowel binnen als buiten, met veel bubbelbaden, jetstreams, snelle waterstromen en heerlijke relaxplekken. Het water is er zo´n 35 graden, er is een restaurant bij het zwembad en ook een koffiebar met wat lekkere dingen. Bovendien zijn er volop plaatsen om te zonnen of juist te relazen in de schaduw. Entree: door de week 11,50 euro en in het weekend 17 euro.

Website Balnearios de Archena

Ook in Baños de Fortuna kan je terecht in water van 31 graden of in een bad van 36,5 graden. De ruimte er omheen is wat minder, er zijn wel ligbedden en stoelen, maar geen gras en weinig schaduw. Bovendien is het hele bad buiten op een heel klein stukken na. Desalniettemin: heerlijk, maar wat minder voor een hele dag vermaak. Er zit wel een koffiebar en mini-restaurant bij met lekker dingen. Kosten voor 1 dag: 10.50 euro (met padrón voor inwoners van Fortuna en Abanilla voor half geld).

Website Balneario Leana Baños de Fortuna

Naast de baden van het resort Leana, hierboven beschreven, heeft ook Camping La Fuente een zwembad met mineraal water met zeer aangename temperatuur. Er zijn heerlijke jetstreams en er is wat meer vemaak dan bij Leana. Bovendien heeft La Fuente een prima restaurant. Entree: 7 euro, voor residenten 5 euro, kinderen 3,50 euro.

Website Camping La Fuente

Hoe kom je bij de baden?

Naar Baños de Fortuna (15 minuten)

Schermafbeelding 2013-09-10 om 17.48.51

 

Naar Archena (45 minuten)

Schermafbeelding 2013-09-10 om 17.49.27

Let op: badmuts verplicht in beide baden (niet op de camping), behalve als je echt kaal bent zoals Albert. In Archena zijn ook badslippers verplicht.

Lees verder Thermale baden

Paardrijden bij Laura

O lieve mensen, het is hier één groot feest1 We genieten met volle teugen van famliie en vrienden en volgens mij genieten ze zeker zo hard als wij allemaal. Er wordt gegeten, gewinkeld, gemarkt, gezwommen en weet ik wat nog niet meer en volgende week krijgen jullie een uitgebreid verslag van alle gezelligheid.

Voor nu: even een paar foto´s van onze sportieve ruiters van vanmorgen. Met veel dank aan Laura en haar team van Los Caballos Luna en natuurlijk van Stichting Paard in Nood Spanje!

Familiebezoek kan zo fijn zijn

Van Dalen

Een jaar geleden begonnen Albert en ik te praten over de voorbereidingen en uitvoering van ons 12,5 jarig huwelijksjubileum en toen leek het zó ver weg. Nu, binnen een uur, komen de mensen van de catering alvast tafels en stoelen brengen, want volgende week is het al feest. Tjonge, zaterdag beginnen de gasten al te komen en zojuist had ik overleg met ons Pietje, die over drie dagen al gaat rijden, deze kant op. De tijd vliegt!

Gelukkig hebben we tussen de bouw en het feestgedruis nog een paar relatief rustige weken. Vorige week stond in het teken van mijn neef Jack en zijn vrouw Ina, die samen met hun zonen Fabian en Adjan en hun grote vrienden Hans en Dion Smit een kort weekje in Spanje waren. Ze logeerden bij Flip en Klaasje in Cueva La Solana, maar natuurlijk brachten we veel tijd samen door. Zo aten we bij El Paraíso, deden we thuis een barbecue, reden we een ronde van 220 kilometer met Hans aan het stuur en Albert als navigator door de natuur in Spanje en aten we nogmaals, maar nu echt Spaans, bij Las Palmeras. En natuurlijk brachten we heel wat uurtjes door aan de praattafel hier.

Wat was het leuk! Zelden hebben we zo´n stel gezellige opgroeiende jongelui meegemaakt, ze genoten overal van, waren geïnteresseerd, gezellig en behulpzaam. En wat was het heerlijk om te praten over dingen van vroeger, over mjin dorpje, maar vooral ook over mijn jeugd en mijn ouders. Als enig kind mis ik dat best weleens hoor. Jack is zeven jaar ouder dan ik, ik ben net zo oud als zijn kleine zusje Jolanda. Met haar groeide ik op en zat ik op school, hij was vooral een grote neef in de verte. Maar als ik Jack zie, zie ik ome Jan, de oudste broer van mijn moeder. Als twee druppels water en vooral zijn fijne karakter doet me denken aan ome Jan.

Ik heb heel wat ome Jan meegekregen in mijn jeugd. Als kind was ik altijd met de andere ome Jan, die getrouwd was met mijn moeders zus Jo en die naast ons woonden, mee aan boord in de Biesbosch. Ome Jan, de vader van Jack en Jolanda, en tante Mien hadden ook een boot en waren er eigenlijk altijd bij. Wat was het leuk vroeger, op de Vischplaat bij Jan en Net Saarloos en nog eerder in de Gijster en op de zandplaten die er nog waren voor eb en vloed uit de Biesbosch verdwenen. Die Biesbosch speelde een grote rol in mijn jeugd.

Tante Mien en ome Jan waren later altijd met mijn ouders op pad. Ze deelden de liefde voor de pony´s en paarden en ome Jan was mijn vaders vaste maatje op de wei. Tante Mien en mijn moeder gingen vaak in de mooie jurken mee met de koetsentochten en ik ging zelf nog weleens met ome Jan op pad met twee minihengstjes, elk een enkelspannetje en gaan met die banaan. We komen uit een grote familie, die van Dalens waren maar liefst met tien broers en zussen en er zijn er nog maar een paar van over. En dan krijg je dus zelf de leeftijd om terug te blikken en dat deden we, de afgelopen week. Jack, het was geweldig en Ina, wat hebben we heerlijk gekletst samen. Moeten we vaker doen! Hans, Dion en de jongens, het was super met jullie allemaal!!

Nu is het tijd voor de laatste puntjes op de i voor alle gasten komen. De bouw is klaar, foto´s van de geheel ingericht cantina volgen snel en wij maken ons op voor drukte en gezelligheid, we kijken er zo enorm naar uit om zoveel lieve mensen om ons heen te hebben!. Hasta la vista!