Categoriearchief: Gezin

De donkere dagen voor Kerst

Met recht, het zijn donkere dagen, als je zo vanmorgen over de A27 richting Utrecht zoeft en ziet dat het gewoon letterlijk grijs is buiten. We zeiden nog tegen elkaar dat we dat sfeertje eigenlijk nooit zien in Spanje. Het is bijna altijd stralend blauw met wat witte wolken óf we hebben eens een keer echte regendreiging met van die indrukwekkende donkere wolken dat je er bijna bang van zou worden, maar eigenlijk weet dat het zelden echt hard regent. En die zon, die probeert er zich bijna altijd doorheen te vechten en dan kleurt de vallei vooral tegen de avond in een soort bijzondere kleur goud. Grijs en grauw zien we maar zelden.

Wat doe je dan in vredesnaam hier, vragen mensen ons wel eens? Een ander gaat naar Spanje om te overwinteren en jullie komen hier in de kou zitten. Nou … daar wil ik nog weleens discussie over voeren! Ook in Spanje kan het koud zijn, al wordt het bij ons overdag toch altijd nog wel een graad of 12, ook bij koud weer. Het probleem is dat het dan binnen ook niet warmer wordt, tenzij je er flink aan trekt met de verwarming. En centrale verwarming hebben maar weinig huizen. Traditioneel gezien houdt de Spaanse bevolking het huis warm met een grote houtkachel, er wordt bijverwarmd met gaskachels en elektrische kacheltjes en tegenwoordig zijn ook pelletkachels erg in. Wij hebben zelf infraroodverwarming, die erg goed bevalt in de woonkamer en de keuken en ook in de badkamer is die tegenwoordig altijd aan. Maar de niet-verwarmde ruimtes zijn steenkoud, op de slaapkamer is het gewoon rond de 12 graden. Omdat ons huis gelijkvloers is, profiteer je ook niet van de opstijgende warmte van de woonkamer en de isolatie is minimaal. Het huis is gebouwd om de zon buiten te houden. Gelukkig is het vaak wel mooi weer om lekker buiten uit de wind en in de zon te zitten en ook onze cantina is erg fijn. Maar wat mij betreft is het hier altijd nog comfortabeler in ons prima geïsoleerde appartement met centrale verwarming.

Bovendien is er meer dan het weer om af en toe eens een tijdje voor terug te komen. Vrienden en familie bijvoorbeeld, we hebben hier nog zoveel gezellige en warme contacten en het is fijn om de tijd te hebben om die banden te onderhouden. En kerstsfeer, ook zoiets, dat is er gewoon niet in Spanje. Hier en daar een verdwaalde versiering, het carillon speelt een kerstliedje en dat is het dan wel. O ja, winkels vol zoetigheid, dat wel, want het Spaanse kerstfeest draait vooral om veel en lekker eten met de familie. Nu moet ik zeggen dat ik hier ook niet het gevoel heb dat ik al helemaal ondergedompeld word hoor, maar het begint wel te komen. En je kan het opzoeken! We waren dinsdag bij het AVRI Tuincentrum in Dongen, vorig jaar uitgeroepen tot mooiste kerstshow in Nederland. Echt zo mooi, wat je daar allemaal ziet. Vroeger hing men een paar ballen in de boom en zo´n ouderwetse uitvouwbare kerstster met een lampje voor het raam, maar nu gaan alle registers open.

Kerstversiering? Je kan je hele interieur aan gaan passen als je met alle trends mee wil doen. Tegen pittige prijsjes, dat dan wel weer. Wij kochten zaterdag al wat leuke dingetjes bij de Action, ook aardig en veel beter voor de portemonnee. We hebben de kamer al flink in kerstsfeer en voor het comfort heb ik me uitgeleefd op de breipennen en een grote poef gebreid. Nu verder met mijn shawl die ik aan het haken ben. Het is hier helemaal knus en kneuterig. Onze saaie gemeenschappelijke hal hebben we opgeleukt met een plank met kerstversiering, zodat je meteen al gezellig van de trap of uit de lift komt. Buurvrouw blij, wij blij, gelukkig zijn we gelijkgestemde zielen hier.

Ondertussen zijn we ook nog hier om Esmee te helpen met de verkoop van haar studio en hopelijk ook met haar verhuizing naar Engeland binnen een aantal weken. Andy wacht nu op de opleveringsdatum van hun nieuwe appartement in Peterborough en als dat klaar is, gaat ze met hem samenwonen om ergens in het nieuwe jaar ook te gaan trouwen. We zijn blij voor hen, ze zijn nu bijna vier jaar samen en de liefde straalt van hen af. We hebben deze week een middagje met hen gewinkeld en vandaag hebben we een afspraak gehad met de makelaar die het appartement gaat verkopen. Fijn om zo samen bezig te zijn! Andy vertrekt maandag weer naar Engeland en we hopen dat Esmee snel kan volgen om samen hun nieuwe toekomst in te gaan.

En zo vermaken we ons wel, thuis, met vrienden, de kinderen (zondag eens kijken hoe mooi de nieuwe vloer bij Peet en Hendrika is geworden!) en met zo nu en dan een ritje en wat winkelen.

Allemaal familie

Opa oververhit?
Even temperatuur checken bij opa

Opa en oma mee naar de korfbal vandaag, dat was toch wel erg leuk hoor! Ondanks dat we een beetje verbrand zijn, wat je toch echt niet verwacht in september in Nederland, hebben we een superleuke middag gehad. Jordy moest zowel met de D2 meespelen als met zijn eigen team D1, waarvan papa Marco coach is. Mama Miranda is secretaris van de club en draagt zo ook heel wat steentjes bij. Leuk om te zien hoe het hele gezin zich thuis voelt op de korfbalclub.

Het begon met de wedstrijd van de D2. We streden mee met de ouders aan Lees verder Allemaal familie

Hobbeldebobbel, au!

klasgenoten
Na 33 jaar kletsen we gewoon verder

 

Ik hobbel van de bank naar mijn stoel en ben blij als ik ´s avonds naar bed mag. Zo, dat is eruit. Waren we vooraf vooral bang dat Albert veel last van de Nederlandse winterkou zou krijgen, nou ben ik het die in de lappenmand zit. Ik ben niet ziek hoor, maar ik loop nu al een week te tobben met lage rugpijn, eigenlijk heb ik alle verschijnselen die bij spit horen. Niet voor het eerst, maar meestal is het er wel sneller uit. Ik heb het gevoel dat het nu wat beter gaat, maar ik heb vooral geprobeerd te blijven bewegen en niet steeds in dezelfde houding te gaan zitten. We zijn een avondje uit eten geweest met Jan, Jan, Anita en Annie en hebben bij de familie van der Mee de finesses van hun Amerikareis uitgewerkt, maar veel verder zijn we de deur niet uitgeweest. O ja, paar boodschappen gedaan. Saai he?

 

IMG_0688.jpg

 

Het is sowieso een hele rustige Nederlandtrip deze keer. Geen heftige feesten, geen vakantie-in-de-vakantie, maar gewoon ´thuis´ in het tweede huis. We hebben regelmatig visite, hebben met alle kinderen lekker kunnen bijpraten en doen verder niet zo veel bijzonders. In huis zijn de laatste klusjes gedaan nu ook de werkkast is voorzien van mooie nieuwe planken en de wasmachine en droger staan gestapeld.

Met Berry en Saskia hebben we een vakantie in Spanje gepland, zij komen al over een paar weken en tijdens de fiëstas in augustus heb ik waarschijnlijk maar liefst twee van mijn neef(je)s over de vloer. Danny, de jongste van de jongste zus van mijn vader, komt met zijn  mooie Armeense vriendin Hemo en haar zoontje Michael en ook Jack, de oudste van de oudste broer van mijn moeder, met zijn Ina. Mooi vind ik dat, als enig kind toch familie hebben die graag komt. Ben ik blij mee!

Zo langzamerhand staan de neusjes weer richting Spanje. Wat moet er nog mee, wat kunnen we hier nog regelen, wat willen we nog ondernemen? Zo staat er voor donderdag een afspraak op Schiphol, waar we onze nieuwe DigiD gaan aanvragen, want die kan je niet zomaar per post krijgen als je niet in Nederland staat ingeschreven. En we moeten toch eigenlijk ook een mooie grote boerenkiel of ander carnavalspakske, want waarschijnlijk kijken we hier nog naar de grote optocht die langs ons raam trekt, om direct daarna naar Spanje terug te keren. En broodbakmixen, want de eerste voorraad van de Jumbo hebben we al geplunderd. Er kwamen echt mensen bij de Jumbo aan ons vragen waarom we aan het hamsteren waren. Zeker bang om in te sneeuwen?

Met mijn oude vriendinnetjes en klasgenootjes Liset, Ingrid en Marianne ben ik bezig om een schoolreünie te gaan organiseren die op 17 september moet gaan plaatsvinden. We hebben bijna iedereen opgespoord en het is geweldig om te zien hoe enthousiast zowel klasgenoten als docenten uit die tijd reageren. We praten wel over VWO6, jaargang 1983, al 33 jaar geleden. Daar gaan we echt wat moois van maken!

En stiekem tellen we natuurlijk al af … nog 2 maanden en 2 weken, zegt mijn teller en dan gaan we naar de USA!!

Van 2015 naar 2016

 

2016

 

Het jaar 2015 is morgen alweer voorbij, mijn ouders hebben echt gelijk hoor, als je ouder wordt, lijken de jaren korter te worden. In een poging om een soort jaaroverzicht te maken, zat ik net wat oude blogs van dit jaar door te lezen. Dat wordt het dus niet, ik ga mezelf niet herhalen.

Wat we me wel trof, waren de reacties van twee lezeressen, die me in een blog in februari vertelden dat zij zoveel plezier aan het lezen van onze blog en die van andere bloggers beleven, omdat ze zelf aan huis of zelfs aan bed gekluisterd zijn. Dat ze door onze verhalen een stukje meebeleven van hoe het is om te reizen, om te genieten van het leven in een mooi, warm land en om gewoon een stukje afleiding te hebben.

Wat fijn om zo mensen een plezier te kunnen doen, daar sta ik gewoon niet zo vaak bij stil. En ik word er ook een beetje stil van, want wat zijn wij gezegende mensen in vergelijking met veel anderen. Alberts ongeluk en de ziekte die hij daar aan over heeft gehouden, heeft ons leven een wending gegeven die ons erg verrijkt heeft. We kozen voor zijn gezondheid voor Spanje, maar het brengt ons zoveel meer dan alleen warmte. Vriendschap, een nieuwe taal, cultuur en begrip voor anderen die hun land, huis en haard hebben moeten achterlaten in totaal andere omstandigheden bijvoorbeeld. Die ook een nieuw leven moeten opbouwen in een ander land, maar dat moeten doen met vele malen minder dan dat wij hebben.

De luxe om naast dat mooie huis in het knusse Macisvenda ook nog een appartement te hebben en te kunnen houden in mijn geboortedorp, waardoor we vaker en langer in Nederland kunnen zijn en genieten van onze vrienden en kennissen, maar vooral ook van ons gezin. Wat voelden we ons rijk de afgelopen week met al onze kinderen en natuurlijk de twee kleintjes die kwamen logeren. We zijn een samengesteld gezin, maar al onze kinderen kunnen het goed met elkaar vinden en wij met hen allemaal. Een zegen! Misschien beseffen wij het meer of zeggen we het vaker tegen elkaar dan andere mensen, omdat we weten wat verliezen is, maar wij zijn soms net papegaaien. Wat hebben we het goed hè? Jullie weten niet hoe vaak we dat tegen elkaar zeggen!

En dan ook nog een nieuwe reis in het vooruitzicht. Toch weer naar Amerika, waar we zoveel hebben gezien en gedaan en waar we altijd met zoveel plezier over praten, denken en op terugkijken. Ons hart klopt sneller bij het vooruitzicht en we hopen daar weer heel veel over te kunnen gaan bloggen, zodat we anderen daar ook weer in kunnen laten delen.

Morgen luiden we 2015 uit met Bram en Trees, die dit jaar voor het eerst de jaarwisseling vieren zonder hun kinderen. Het went hoor en wij kunnen jullie heel goed opvangen, vraag maar aan Jack en Ina hoe we dat doen, want die komen morgen ook nog wel even gedag zeggen. Belangrijke mensen in ons leven, familieleden waar we altijd op kunnen bouwen en vertrouwen. En zo zijn er ook nog wel een aantal vrienden in ons leven waar we altijd bij terecht kunnen.

We rollen deze weken van de ene afspraak in de andere en zijn blij dat we met onze emigratie nooit onze schepen helemaal achter ons verbrand hebben en ook in Nederland nog een fijn netwerk hebben. We genieten van alles en vooral ook van de rust die we tussendoor kunnen nemen hier op de May. We rollen 2016 in Nederland in en gaan pas over een paar weken terug naar Spanje, waar we dan ook weer naar uitkijken. Want thuis is nog steeds daar, tussen de amandelen en olijven, op onze berg.

Beste mensen, bedankt voor jullie reacties en aandacht in 2015. Albert en ik wensen iedereen een prachtig, gezond en gelukkig 2016 toe. Liefs!