Andere wereld

Ik moet al weer anderhalve dag terug in mijn gedachten … Gisterenavond was de pijp een beetje leeg. Het laatste diner dus bij La Fuente de la Higuera. We hadden gevraagd om dezelfde fijne tafel die we bij het ontbijt hadden en kregen die ook. In de serre was het wat krapjes en binnen zaten we lekker ruim. We zaten naast de andere Nederlanders, dus er viel tussen de gangen in ook nog wel wat te kletsen. Zij waren erg geïnteresseerd in allerlei Spaanse zaken en mijn enthousiasme om erover te vertellen is nog steeds onverminderd groot. Ik hou zó van dit land.

Het diner was prima, al zijn de porties een beetje aan de matige kant. Een tip zou kunnen zijn om het toch wat warmer op te dienen. Albert had een uiensoep met geitenkaas vooraf en ik een groene salade met peer en walnoten. Erg lekker! Als hoofdgerecht voor hem een varkensoester en ik ging heel gewaagd voor de ´pulpo´, de inktvis waar Spanjaarden zo gek op zijn. Ik heb die ooit heel lekker gegeten, maar deze was net gummi, sorry voor de uitdrukking. Zal wel aan mijn smaak liggen, maar ik heb het nog niet half op. Er werd me direct aangeboden een stukje vlees voor me klaar te maken, maar ach, het dessert kwam ook nog. En dat maakte veel goed. Het was een stukje cheesecake van brie met mascarponeijs.Verrukkelijk! Goed om weer voldaan in bed te ploffen en weer zo´n heerlijke nacht te slapen onder de hemel. Het leven is goed daar net buiten Ronda!

Na weer een prima ontbijt, vertrokken we gisterenmorgen uit dit gemoedelijke hotel met supervriendelijk personeel en op een heerlijke rustige plek. We besloten niet via de routeplanner te rijden (tuurlijk niet!) maar de route via El Burgo richting Coín te nemen, dwars door het natuurpark Sierra de las Nieves. Nu betekent Nieve hier ´sneeuw´, maar zover is het gelukkig nog niet. Het kan waarschijnlijk wel spoken, want we komen behoorlijk hoog over een paar bergpassen. Om ons heen kuddes met geiten, veel mooie vergezichten en verkleurende bomen. Heerlijke natuur, relaxed rijden en puur genieten.

In Coín zitten we ineens in een totaal andere wereld, druk, overal winkels, auto´s en dicht bebouwd. Eigenlijk alles waar we niet zo dol op zijn, maar het is wel handig als je een paar boodschapjes wil. Echt de hele reut aan bekende winkelketens zit op een rij op de weg richting Málaga. Albert zet mij voor de Lidl eruit en dan merk ik dat de vreemde draai die ik ´s morgens maakte om iets op te rapen onder het bureautje, echt verkeerd uit is gevallen. De bekende oude rugpijn die me al een paar keer geveld heeft, voel ik al bij het uitstappen, maar wordt pas echt heftig als ik dingen uit het winkelwagentje wil pakken bij de kassa. Gelukkig heb ik niet veel, met een paar van die bekertjes koude espresso, een fles melk, wat broodjes, een potje smeerbrie en paté, is het wel klaar. Terug in de auto neem ik een van Alberts pijnstillers en na een half uurtje voel ik de pijn wel zakken.

Ondertussen merken we dat het ook wel handig is om een keer een plaspauze te nemen, dus stoppen we bij een restaurantje net buiten Alhaurin de la Torre (volgens mij zitten daar veel Nederlanders!) voor een colaatje en toiletbezoek. We maken een praatje met een paar jongens die een auto aan het repareren zijn daar en hun heel vriendelijke, maar pittig uitziende American Stafford pal naast ons aan het hek vast hebben gelegd. Altijd grappig, die verraste koppies als die bleekscheten ineens Spaans gaan praten.

Als we onze route verder rijden, wordt het steeds drukker. Bij Málaga vergissen we ons in een afslag en plop, we rijden weer het binnenland in en het is meteen weer heel rustig. Dat bevalt ons wel en we rijden een stuk door het binnenland weer door een erg mooi gebied. Bij Torre del Mar pakken we de kustroute weer op. Eerlijk gezegd zoeken we ook naar een rustig plekje voor een broodje en wat drinken, maar het is nergens rustig, echt druk, druk. En onze eerste indruk is dat er veel oude rommel is. ´Aggenebbus´? Is dat een bestaand woord of is dat ergens bij ons binnengeslopen? Ik zie plekken waar ik nog niet dood gevonden zou willen worden, niet om te wonen, niet voor vakantie. Ik word een beetje benauwd voor wat ons te wachten staat vandaag.

Voorbij Torrox Costa verandert het beeld. Veel onbebouwde stukken langs het strand, mooie rotspartijen en diverse plekjes waar je kan parkeren en kan genieten van het uitzicht én dus ook van een picknick. We hebben geen stoeltjes meegenomen, maar zo lukt het ook prima. Ik ben blij dat ik even kan staan en een stukje kan lopen, dus wandel ik naar het torentje waar allerlei stenen en nisjes gemaakt zijn, vol met namen en gedenktekens. We eten allebei twee broodjes, drinken een beker melk en hebben een lekker yoghurtje toe. Helemaal goed.

Op weg naar ons hotel rijden we nog een heel stuk via de 340, de bekende oude route nationaal, tot we het zat zijn en de snelweg opgaan voor de laatste 70 kilometer. We zien overal de beruchte kassen (onder plastic) van de Mar del Plástico. ´s Morgens zag ik daarover een commentaar op Twitter, waarin iemand het ´shocking´ vond dat het landschap zo verziekt werd. Tja, dame, ergens moet ook jouw eten vandaan komen. Rijd eens van Spanje naar Nederland en tel de koelwagens met producten onderweg naar de supermarkt. En zo gaan ze door heel Europa. Talloze gezinnen hier eten er van en dat is hard nodig.

Enfin, ook Roquetes de Mar en het eraan grenzende Aguadulce blijkt heel druk en toeristisch, maar ons hotel ligt aan de haven, helemaal aan het eind van het stadje en weg van alle drukte. We kunnen er alleen komen door dwars door een parkeergarage te rijden, ik moet even bellen om te vragen of dat wel klopt. Later blijkt er aan de andere kant ook nog een smalle ingang te zijn, waar we ook door uit het afgesloten deel kunnen komen. Doordat het hier is afgesloten, komen er alleen hotelgasten en mensen die in de haven moeten zijn en is het hier zalig.

Het hotel zelf is prachtig, gloednieuw en van alle luxe en comfort voorzien. Een enorme tegenstelling met de klassieke inrichting van La Fuente, maar even fijn. We zien op ons ruime balkon de zon ondergaan over de stad, met een mooie oranje gloed over de zee en genieten met volle teugen. Het is ondertussen tijd voor mijn tweede pil en ik voel dat ik moet gaan rusten om het avondeten nog te halen. Dus duik ik een uurtje mijn bed in en ontspan volledig.

Om half negen gaat het restaurant open (ha ja, dit is Spanje) en genieten we samen van respectievelijk een carpaccio en gamba´s in olie (drie keer raden wie wat had) en voor Albert een entrecote en voor mij een biefstukje. Volgens de vrolijke serveerster van Romeense afkomst kan ze totaal niet thuisbrengen waar mijn accent vandaan komt, omdat ik dat nauwelijks heb, maar ook weer niet echt helemaal Spaans klink. Nederlands had ze dus nooit bedacht. Grappig. Ze zegt dat de cheesecake van dulce de leche echt hemels is en ik weet dat onze Máxima ook zo´n fan van dat spul is, dus waag ik het erop. Mensen, wat een zalige zaligheid! Een perfecte afsluiter van een fijne dag met wat kleine ongemakjes.

Ik kom de nacht goed door en wordt wakker van Albert die al foto´s staat te maken van de zonsopkomst. Het is al direct weer lekker buiten, dus kleed ik me ook aan en merk ik dat bukken echt niet lukt. Ik laat me dus helpen met mijn schoenveters en zo komen we toch bij het onbijt. Weer een pil erin en kalm aan vandaag. Niet naar Almería door de stad slenteren, geen uren in de auto, maar eens gewoon vakantie vieren zoals zoveel mensen dat doen. En zo zitten we nu na een uitgebreid ontbijt lekker op het terras van het hotel, waar we zeker niet de enigen zijn. De zon schijnt uitbundig, lekker muziekje erbij, straks een wandelingetje door de haven en verder zien we vandaag wel.

1 reactie op “Andere wereld”

  1. Even geswicht naar de tablet om de foto’s beter te kunnen bekijken. Zo mooi om de regio zo weer te zien. Ik hoop dat je rug gauw opknapt!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.