Een dagje niks

En zo gingen we dus inderdaad een blokje om, langs de bootjes, af en toe even op een bankje kijkend naar de visjes. En om de rug even rust te geven, want erg lekker ging het niet. Verdorie, twee jaar geleden dat ik er echt doorheen ging. Ik zag vanmorgen in mijn herinneringen op Facebook dat ik met Hendrika naar een kerstshow ging en ik weet nog dat ik toen net weer opgeknapt was. Ik hoop dat het deze keer niet doorzet.

We liepen naar het Heartbreak Café hier op de hoek een stukje verder, waar we ons tegoed deden aan een paar colaatjes en lekker wat chips, stukjes belegd brood en olijven erbij kregen. Gezellige tent met lekkere muziek, helemaal op zijn Amerikaans. Af en toe kwam er een Harley aan knallen, het sfeertje was prima, net als de stoelen. Rond het middaguur besloten we toch maar eens een stukje verder te kijken, tot het havenhoofd. Om de hoek kwamen we daar bij het stadstrand, waar ik wéér een zitpauze nam. Op de terugweg liepen we langs mooie boten, keken we naar de reiger die volgens ons verdwaald was (zijn toch van het zoete water?) en naar een kind dat de visjes aan het voeren was.

We besloten wat te eten op het terras van ons eigen hotel, Albert een salade, ik nam een lekkere hamburger. En toen was de pijp echt leeg, mijn rug deed zoveel pijn dat ik nog maar één ding wilde: pil er in en slapen. Het duurde wel een uur voor ik weer echt lekker kon liggen, maar toen bleek de zeelucht toch wel te ontspannen. Met de balkondeur open hebben we lekker een paar uurtjes gerelaxed.

Slapen, beetje lezen, radio luisteren, totaal ontzet over de coronasituatie in Nederland. Wat een drama toch weer. En wat een verschil met hier, waar gewoon iedereen braaf zijn mondkapje opzet, al is het van tafel naar het buffet of zelfs op het terras als je even opstaat. Afstand houden lijkt een tweede natuur te zijn geworden en natuurlijk speelt het mooie weer ook nog een grote rol. Maar hoe je het ook wendt of keert, het saamhorigheidsgevoel, de solidariteit en de zorg voor elkaar, zijn zeker ook factoren. Ik lees in de online krant, dat Murcia de afsprakenagenda voor 60-plussers open heeft gezet voor de griepprik, dus maak ik meteen een afspraak voor Albert voor aanstaande maandag. Het is allemaal prima geregeld hier. De 70-plussers krijgen meteen hun booster voor corona nu.

Rond een uur of zes gaan we weer naar beneden, waar we op het terras genieten van thee voor Albert en koffie voor mij. Ik zoek wat foto´s uit voor het blog en we verdiepen ons in nieuwe iPad-covers online. Die van Albert is versleten en ik wil er graag een met een goede houder voor mijn Apple Pencil. Die was namelijk kwijt de laatste dagen en ik was er van overtuigd dat die uit mijn tas moest zijn gevallen, in het hotel of in de auto. Ik heb het hotel in Ronda vanmorgen geappt, maar ook die konden hem niet vinden. Toen Albert me vertelde dat hij gezien had dat ik hem daar wel gebruikt had, ben ik alsnog de koffer op zijn kop gaan zetten en daar kwam hij tot mijn grote opluchting uit. Dat wil ik dus gewoon niet meer, die dingen zijn heel duur en ik gebruik hem echt dagelijks om mee te tekenen. Op Amazon vinden we allebei een hoesje naar wens en ik bestel meteen wat andere dingen mee die op mijn verlanglijstje stonden, waaronder spullen om mijn nagellamp weer eens te gebruiken. Ik krijg namelijk weer echte nagels sinds ik mezelf op mijn kop heb gegeven vanwege het gepeuter eraan.

Inmiddels is het tien voor acht, we zitten nog steeds lekker buiten, tot we om half negen aan tafel kunnen. Eens kijken wat we vanavond weer gaan eten. Morgen gaan we naar huis, via de Tabernas woestijn (en de Aldi :-)). Het filmpark Mini Hollywood is in de winter alleen in de weekenden open, maar wellicht vinden we nog wel wat mooie plekken in deze regio, waar veel spaghetti westerns zijn opgenomen. Morgenavond komt Max weer in actie, al lijkt het programma omgegooid te moeten worden omdat er diverse onderdelen voor de auto´s nog niet zijn. We zijn benieuwd!

5 reacties op “Een dagje niks”

  1. Denk dat ik alles heb gelezen wat u ooit op internet heeft gepubliceerd. Ik heb er grote bewondering voor. Niet alleen om alle interessante reisverhalen, anekdotes uit het dagelijkse leven, maar het menselijke heeft me altijd diep getroffen.

  2. Dimphy van der Bom

    Dat is een gave, om van niks toch iets leuks en boeiends te schrijven. Dat je geen boekbundel uit geeft, ik ben je eerste klant 👍

  3. De gave van niks iets maken is moeilijker om van niets, iets te maken. Dat lukt mij nog wel 😉
    Lekker toch een dagje relaxen, als het niet gaat moet je dat doen wat wel kan. Hoop dat de rug snel beter gaat.
    😘

  4. Wat een heerlijke dag, op de pijn na uiteraard. Er spreekt zo’n rust en tevredenheid uit, ik word er gewoon op afstand relaxed van.
    Ik duim hard voor de rug, beterschap en liefs!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.