Ode aan Macisvenda

Op het Spanjeforum, een groep waar veel Nederlanders praten over van alles en nog wat, is een wedstrijdje in het kader van Kerstmis. Vertel over je favoriete plek in Spanje en je kan een delicatessenpakket winnen. Nu gaat het mij niet om dat pakket, maar ik zag zulke leuke stukken voorbij komen, dat ik het niet kon laten ook een ode aan ons dorp te schrijven. En die wil ik eigenlijk gewoon met jullie delen. Want hoezeer we nu ook genieten van ons fijne plekje hier in Nederland, Macisvenda zit me heel diep en daar wil ik nog lang niet weg!

Macisvenda … mijn dorp.

Waar emigreren echt nooit bij me was opgekomen, gingen we 8 jaar geleden van een gedachte, naar een besluit en binnen een paar maanden woonden we in een land waar ik nog nooit was geweest.

De gezondheid van Albert, mijn man, bracht ons zover en voor mij voelde het als een gunst aan hem, een hele grote stap uit pure liefde met achterlating van onze kinderen, mijn heerlijke huis en alles wat vertrouwd was. Zelfs onze paarden gingen verhuizen naar de zon, maar dan naar Frankrijk, ergens midden tussen onze oude en onze nieuwe plek.

We verkenden het droogste gebied van Spanje, weer vanwege die gezondheid, puur afgaand op de statistieken van de Wereld Gezondheidsorganisatie en ik, die nog nooit in het land was geweest, werd binnen drie dagen verliefd op het achterland van de Middellandse zeekust. De Región de Murcia, grenzend aan de Hondón Vallei, waar we al snel een heerlijk huis vonden in het kleine dorpje Macisvenda.

Geen toeristen, wel andere buitenlanders die hun rust en authentiek Spanje zochten en vonden, midden tussen de amandelbomen, met rondom uitzicht op de bergen. Waar onze buurman nog dagelijks zijn zeven geiten hoedt in de bergen, waar je achter een kudde stil in een kleine file kan komen. Waar we onze eigen sinaasappels, citroenen en olijven oogsten en nog veel meer. Wat al eerder beschreven werd, de zonsondergangen met de prachtige kleurschakeringen, van koel en helder, naar warm goud, ik wen er nooit aan en geniet er altijd weer van. 

We leerden Spaans spreken en ik hou van de taal, maar vooral van de mensen, die eerst afwachtend, maar toch nieuwsgierig contact maken en waarvan er inmiddels een aantal kind aan huis zijn bij ons. Als ze je familie gaan noemen, dan weet je dat je erbij hoort. Je bent en blijft een guiri, maar hun belangstelling voor alles wat wij anders doen en vooral anders eten, dat blijft zo leuk om mee te maken. We delen veel met onze nieuwe landgenoten en ik geniet er intens van.

We verkennen met veel plezier dit grote land, met korte vakanties naar Andalucia, Extremadura, Castilla-la-Mancha, Navarra en op de planning nu Galicia en Asturias. Ik zie veel plekken waar ik diezelfde liefde voor zou kunnen voelen, maar de warmte en droogte die mijn lief zo goed doet, brengt ons altijd weer terug naar die gekke halve woestijn.

Omstandigheden brachten ons weer naar Nederland, maar nooit meer dan een paar maanden per jaar, want ik wil Spanje en vooral ons dorpje nog lang niet missen. Mijn geliefde Macisvenda, waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan en toch op korte afstand van grote steden als Elche, Alicante en Murcia en op makkelijke afstand van de kust. Het is gewoon perfect! Ons dorp!

2 reacties op “Ode aan Macisvenda

  1. Geweldig geschreven weer Monique, ik kan het helemaal met je eens zijn. Wij zijn het 14e jaar ingegaan in september en we genieten er nog zo van. Ik hoop dat we het 15e jaar ook vol mee mogen maken. Nooit gedacht toen we in 2003 gingen kijken en meteen ons goed voelden in deze omgeving.

Laat een reactie achter bij utahlife1 Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.