Op een blauwe maandag

Gesloten wegens stroomstoring


Ik ben geen mens van allerlei benoemde dagen. OK, met moederdag vind ik het fijn als ik een berichtje van mijn kinderen krijg, Kerstmis blijft een feestdag, maar ach, alle moderne dagen als Valentijnsdag, Black Friday en weet ik wat nog meer, dat gaat aan me voorbij. En toch begon mijn dag vandaag, op Blue Monday, met een enorme huilbui, soppend in een halve rol keukenpapier en een heftige discussie met Albert. Eigenlijk was die gisterenavond al ingezet en kon ik mijn dag niet beginnen zonder erop door te gaan.

Het is een terugkerend probleem hoor, mijn onrust, met name in de winter. Eigenlijk al mijn hele leven wil ik meer, wil ik anders, dan wat ik nu doe. Ik was een kind wat makkelijk leerde, met twee vingers in mijn neus en vooral met veel lol door het VWO en daarna de Pedagogische Academie. Met beide billen neerkomend in een enorm lerarenoverschot ging ik niet voor de klas (op een (ook toen) blauwe maandag na), maar zat ik al snel achter een bureau op de Rabobank hier in Made. En ik vond het heerlijk! Lekker administratief, mijn organisatietalent ontwikkelend, met mensen omgaan, ik was op mijn plek.

Maar toch ging ik na krap 3 jaar weer verder, verliefd als ik was op mijn boer, mee het melkveebedrijf in. Samen waren we echte vergaderboeren. Ik zat al snel in kerkbestuur met allerlei werkgroepen, peuterspeelzaalcommissie, bestuur van de plattelandsvrouwen en later ook ouderraad en schoolbestuur. En manlief was nog vaker van huis, die zat in de politiek, het bankwezen, de landbouworganisaties en weet ik wat nog meer. Razend druk hadden we het, maar we waren betrokken en vooral bevlogen.

Na zijn overlijden en de verkoop van het bedrijf, had ik mijn bestuurswerk als houvast, om onder de mensen te blijven, om niet in een diep gat te vallen. Toen Albert erbij kwam, bouwde ik heel wat af, maar kwam er weer nieuw voor in de plaats. Vooral de DVN, de Diabetesvereniging Nederland, speelde een hele grote rol in ons beider leven. Vijf jaar lang draaiden we de DVN Afdeling Gorinchem, maakten we er een van de meest bloeiende afdelingen van Nederland van, met andere bestuursleden, maar het meeste werk lag gewoon bij ons. Maar we deden veel meer. Voorlichtingen aan allerlei verenigingen en instanties, cursussen aan mensen met diabetes, maar ook aan beroepsmatig betrokkenen als bijvoorbeeld apothekersassistenten, EHBO-ers en brandweerlieden.

We deden prikacties, waar mensen getest werden op diabetes, door het hele land en ook vanuit het centraal bureau van de DVN wisten ze ons te vinden voor allerlei klussen. En die klussen kwamen voornamelijk op ons bordje door Jeroen, de beroepskracht die verantwoordelijk was voor educatie. We konden heel goed met hem door één deur en konden perfect samenwerken en zaken van elkaar overnemen. Geen wonder dat ik na een supergezellig etentje met Jeroen en zijn Dorien afgelopen vrijdag, weer even helemaal terug in de tijd was. Ik mis het soms gewoon zo enorm! Maar wat doe je, als je driekwart jaar in Spanje zit en maar af en toe een tijdje in Nederland bent? Ik weet dat ik in Spanje en in het Spaans gewoon nooit zo in mijn element in dat werk kan zijn als ik hier was. En toch …. pfff …

Albert begrijpt het perfect, hij is vorige week een paar dagen mee aan het helpen geweest bij de bouwmarkt hier in het dorp. Geen belastend werk, gewoon lekker op de heftruck terwijl zijn maatje bovenin de hal lampen om heeft gehangen, maar wel gezellig. En nuttig. Je nuttig maken, dat is soms zo lekker! Voor mij was het dus vorige week extra stil en dan kriebelt het gewoon om iets te gaan doen. Iets anders dan huis poetsen, kokkerellen, haken en taarten bakken. Iets waar anderen blij van worden, waar ik mijn ei in kwijt kan, wat ik ook op afstand kan volhouden, waar ik niet iedere week voor hoef op te draven. Maar ik kan maar niet bedenken wat dat dan zou zijn. En dat kwam er dus vanmorgen uit met dikke tranen. Mede omdat Albert gisteren weer een ouderwetse uitvaldag met heel veel pijn had, zaten we dus weer thuis en verveelde ik me dood. Maar kan hij ook niks aan doen.

Over dat bakken trouwens … ik had een heel leuk recept gevonden waar ik grove kaneelsuiker voor nodig had, die hadden ze dus aan de overkant bij de Coop niet. Ik gekeken op de site van de Jumbo, maar nee. Online gezocht, ok, allerlei webshops, maar ook bij Dille&Kamille, waar ze ook nog leuke inmaakpotjes hebben en vanille-extract. Dus wij vanmiddag naar Breda, waar we eerst lekker geluncht hebben (na het gesnotter niet ontbeten) op de markt en daarna een klein rondje door de stad hebben gelopen. Terug langs Dille&Kamille en potdorie, gesloten wegens stroomstoring. Staat zo´n jong kind daar een beetje te rommelen in die winkel, zou die de aardlekschakelaar niet gewoon om kunnen zetten? Ga je voor naar Breda!

Enfin, uiteindelijk toch nog naar de Jumbo, want daar krijgen we zegeltjes voor een lunch bij het Witte Huis in Drimmelen en dat was vorig jaar erg leuk. Je gelooft het niet he? Bij de Gieser Wildemanstoofpeertjes staan gewoon héél veel potjes grove kaneelsuiker!! Meteen zes potjes meegenomen, twee voor hier en vier voor in Spanje. Zou het dan toch nog goed komen allemaal, op die Blauwe Maandag?

Het gewonnen pakket

Vast wel, want er is ook nog een leuk nieuwtje. Ik heb met mijn Ode aan Macisvenda op het Spanjeforum de hoofdprijs gewonnen. Een mooi pakket met Spaanse levensmiddelen, te bezorgen ergens in Spanje, wat ik ga schenken aan mijn lieve vriendin Maria. Zij is voor mij het toonbeeld van een vriendin, waar je lief en leed mee deelt, die zonder familie te zijn, wel voelt als familie.

O ja … later toegevoegd … Ik weet dat ik enorm bevoorrecht ben. Twee heerlijke huizen, een schat van een man, leuke kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen en een luxe leventje zonder geldzorgen en zonder te hoeven werken. Er zullen mensen zijn die echt niet begrijpen waar ik over durf te zeuren. Ik weet het. Het zij zo …

24 gedachten over “Op een blauwe maandag

  1. Komt goed schatje, hebben we niet allemaal van die dagen? Ik denk het wel, hoort ook bij het leven toch? Jij vind vast wel weer iets op je pad waar jij je ei in kwijt kan. Ik hoef het niet te bedenken, je bent slim genoeg. Vandaag dus maar een dikke knuf voor jou.

  2. Ik snap je helemaal Monique! Ik heb dat nog steeds, dingen willen doen, buiten de huishouding. En jij bent zo veel jonger dan ik. Ik doe nog wel wat dingetjes, maar geen echte bestuursfuncties meer. Tja, en ik kan jou niet adviseren. Maar wellicht levert dit blog iets voor je op!
    Even je hart luchten helpt ook een beetje.
    Liefs, Inge

      1. Nee daar was ik al achter,het is niet fijn als het je soms niet goed gaat,,maar naar, zo’n dag gaat vaak de zon wel schijnen,maar Ja hier gaat het sneeuwen

  3. Soms mag je zeuren en zeuren lucht op. Herkenbaar.. nu bijna alles klaar is.. tja dan rijst de vraag.. wat ga ik doen. Ook ik krijg de tijd over. Dus een nieuwe doel.. wat wil ik. Fijn dat blue monday een happy monday is geworden.

  4. Dat snap ik helemaal. Ik heb het ook, maar dan dat ik wel eens wat minder zou willen. Andere kant van het spectrum. Zijn er geen dingen die je op afstand kunt doen? Wij krijgen bijvoorbeeld misschien aantal apotheken die bij ons een online training patiëntgericht communiceren willen doen. We geven feedback op basis van opnames van baliegesprekken in de apotheek Ik zie jou als iemand die zo feedback kan geven op de communicatie. En dat kan waar en wanneer je maar wilt. Want het is online. Zit in het veld van educatie, je verdient ermee. Het is nog niet duidelijk of dit gaat lukken maar wie weet. En wellicht zijn er meer van dit soort mogelijkheden waarvoor het t fijn is als je af en toe in Nederland bent maar waarvoor dat niet continu hoeft

    1. Ik blijf graag op de hoogte van dit soort uitdagingen! Komt wel bij dat ik niet in Nederland sta ingeschreven en dat sluit me van sommige activiteiten ook weer uit. Maar ik sta er zeker voor open. Dat heb ik trouwens ook duidelijk aan Jeroen verteld 🙂

  5. Begrijp wat je bedoelt Monique!
    Je bent te ambitieus om “te niksen” en weet heel goed wat je wel en niet wilt; dagen vullen met haken en koken is eigenlijk niks voor jou! Denk inderdaad dat je de uitdaging mist om te presteren! Hopelijk komt er iets op je pad waar je voldoening in vindt!

  6. Het was echt blue monday voor je, en ik begrijp je helemaal. Ik heb ook wel eens van die nutteloze dagen gevoel, gelukkig heb ik een man en kinderen die nog weleens verbouwen(afgelopen jaar) en dan mag mamma/vrouwlief op spullen halen tocht. Daar heb ik geen hekel aan.

  7. Oooooh Monique ik snap het heel goed meid !!!!!! En wat het ergst is wat jij op het eind schreef…. twee heerlijke huizen geweldige kinderen en geweldige kleinkinderen en `n geweldige echtgenoot, dan moet je nog opletten want dan voel je je nog schuldig ook !!!! Maar lieverd jij bent ook een mens met emoties !!!! Ik heb nu een sensor waar ik heel blij mee ben maar werd helemaal sjaggie van het gepiep de hele tijd en dat dan iedereen vraagt… wat is dat ??? wat moet je nu doen???? hoe komt dat ??? pffffff en ik iedere keer maar antwoorden !!! Dat wil ik helemaal niet vroeger deed ik spuiten en niemand wist wat ik had !!!! Nu heeft Peter het geluid af gezet en ben herboren !!!! Dus ik snap je helemaal lieverd !!!! Ik dacht ook huh eerst wou je `n sensor en nu werkt het op je zenuwen !!! We hebben allemaal onze eigen emoties Monique en allemaal op onze eigen manier !!!!! Ik vindt jou een KANJER !!!! oooo zo !!! Liefs Anja XX

  8. ja Idd er zijn van die dagen die we allemaal wel hebben …..snotter snotter en met t gevoel hoe kom ik hier doorheen, ik herken t helemaal
    Misschien iets vrijwilligers werk in t verpleeghuis wanneer jullie in Nederland zijn, jij kan goed babbelen met de mensen

  9. Wat herkenbaar. Ik hier ook een prima leven, werk parttime en dat gaat wel goed, maar het is niet iets wat bij me past. En zo zat ik vanmorgen in de auto te brainstormen over wat ik zou kunnen doen. En was vanmorgen ook in een enorme zeurmodus, iets wat bijna nooit voorkomt.

  10. Oh Monique wat herkenbaar. Helaas na het afvallen van ruim 35 kg laat mijn lichaam me nog steeds in de steek. Ook ik probeer onder de mensen te blijven. Ik zou graag weer gaan werken maar ik denk niet dat mij dat nog gaat lukken. Er komt vast weer iets op je pad. Mischien kan je een soort reisadviseur worden online. Of een boek gaan schrijven. Iedereen hangt aan je lippen als je weer een blog schrijft. Succes. Er komt vast wel iets op je pad.
    Liefs Dorien

Laat een reactie achter bij Susanne Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.