Ook hier geen muur …

OK, wel een muur, maar geen hoge muur met van die leuke dakpannetjes erop, estilo Mexicano 🙂 Dat vond de gemeente dus geen goed idee. Toen ze al op dag 1 bij onze vrienden met het aannemersbedrijf op de stoep stonden om verhaal te halen, werd het tijd om dan toch maar een vergunning te regelen.

Gelukkig hebben we dan Esperanza die daar meteen op af gaat en het ook binnen een uur geregeld heeft. Betaald en wel, permissie per mail ontvangen. Alleen mag er blijkbaar tegenwoordig (ha, misschien al wel langer als ik goed om me heen kijk) geen hoge muur langs de weg gebouwd worden. We mogen een meter omhoog en vanaf de binnenkant gezien is dat echt een heel eind, maar de weg ligt dus een stuk hoger. Daar is het muurtje nu maar 1,20 meter, wat natuurlijk veel te laag is uit oogpunt van veiligheid. We mogen wel hoger, maar dan alleen met een open omheining. Dus gaan de oude gaasmatten er weer op, die gelukkig erg netjes zijn. En de muur is wel een meter opgehoogd aan de achterkant én het belangrijkste deel van de zijkant, zodat we veel minder inkijk hebben zonder van die lelijke rieten matten ertegen.

Eind goed, al goed, het overgebleven materiaal wordt weer netjes opgehaald, alleen die droom van Albert, die is niet helemaal uitgekomen. Maar hij heeft een muur, daar kan Trump nog een puntje aan zuigen. Dat is niet de enige flauwe grap van de week natuurlijk, want onze Britse buurman Duncan dacht al dat we alvast de harde scheiding tussen ons en hen gingen regelen. Pré-Brexit 🙂 Laten we het er maar op houden dat de gemeente die harde scheiding ook niet zag zitten en het nu een goede deal is geworden.

Vandaag kwam het stenen gedeelte af, morgen komen er nieuwe palen op voor het hekwerk (de oude zijn als versteviging voor de muur gebruikt) en volgende week komt er weer keurig een kleurtje op. De rest van de muur wordt over de hele buitenkant opnieuw gestuct, monocapa noemen we dat hier, omdat er best veel beschadigd is door onze planten én door het asfalteren. Al met al toch wel veel kosten door het asfalteren van de weg, maar het wordt wel heel netjes allemaal. Het stuk langs onze buitenmuur waar de gemeente de planten heeft laten staan, hebben we vandaag zelf glad laten trekken en daar komt volgende week beton in. Een beetje alles of niks, dat kleine stukje planten zag er niet uit.

En omdat de kraan toch hier was, hebben we de palmbomen naast de casita een stukje verplaatst en veel dieper gezet omdat ze gewoon al een jaar of drie niet willen groeien, maar ook niet dood gaan. Dit is echt hun laatste kans, met meer ruimte en veel goede grond om in te groeien. Zo niet, basta, dan gaan ze weg.

Al met al zijn het een paar drukke dagen geweest hier op en rond ons erf. Er wordt hard gewerkt, er moeten veel beslissingen genomen worden en Albert loopt de hele dag een beetje mee te rommelen en toezicht te houden. Hij is er een beetje aan op dit moment, want het is gewoon ook nog lekker warm buiten. Ondanks zijn hoed, is hij aardig verbrand. Ik heb me een middag ver terug getrokken in de keuken om een partij lemon curd te maken van gekregen citroenen (onze boom hangt ook nog vol) en die later te verwerken in heerlijke cupcakes. Dat konden de mannen vanmorgen wel waarderen!

Vanmiddag nog lekker bijgekletst met mijn lieve amigas Maria en Veronica en morgen vroeg weer op. Yes, het raceseizoen is alweer begonnen en daar zijn we heel blij mee!

6 gedachten over “Ook hier geen muur …

  1. Hoi Monique, Nooit saai, roepen wij als alles anders gaat dan we zouden willen. En uiteindelijk is het resultaat gewoon een goede deal. Mijn ervaring met palmen en met wel meer soorten planten en bomen is dat ze soms eerst een paar jaar staan te kwarren voordat ze het naar hun zin hebben. Maar met een lekker groot plantgat en wat extra liefde gaan ze het wel doen. Met groeten Ton

Laat een reactie achter bij Ingrid Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.