Van de nood een deugd

Zo zeggen ze dat he? Als je eigenlijk geen kant op kan, omdat er continue bouwvakkers, regelaars en vragenstellers rondlopen, zodat je je dagen noodgedwongen thuis doorbrengt. En als het dan ook nog eens van dat typische maart-roert-zijn-staart-weer is wat overgaat in april-doet-wat-ie-wil. Dat dus. Gisteren heeft het de héle dag geregend, echt waar. Zeldzaam hier en o zo nodig. De natuur en alle Spanjaarden in de hele Región de Murcia juichen op zo´n dag, dus doen wij vrolijk mee.

Nou ja, we doen wel mee, maar het is ook mooi balen, want Alberts lijf schiet onmiddellijk in dik protest. Gelukkig waren vrijdag Ad en Carola nog op visite geweest en die hadden meteen een voorraad CBD-olie meegebracht, want hij kan nog steeds niet zonder en zeker niet op zulke dagen. Mijn botten waren ook wat stijfjes, maar ik merk direct weer dat ik er baat bij heb als ik een paar dagen bezig ben. Met Carola ook natuurlijk nog haar nieuwe project besproken, wat een vliegende start maakt. Nieuwsgierig? Helemaal leuk: relatiebemiddeling voor oudere jongeren aan de Costa Blanca op www.samen60plus.com

Enfin, het schiet dus nog niet helemaal op met die bouw, alhoewel het de laatste dagen echt als een raket is gegaan. Wegens omstandigheden is er een nieuwe ploeg gekomen, twee Bulgaarse bouwers en zoals we al eerder hebben ervaren, weten die van wanten. De hobbeldebobbelmuur die er stond, slecht gemonocapt destijds, wordt helemaal opnieuw onderhanden genomen aan de buitenkant. Het nieuwe deel is al keurig gedaan en nu gaan we ´all the way´ tot het dorp bijna. Strak werk! Vandaag zijn ze ook aan het voorbereiden voor het beton wat morgen gestort gaat worden in het stuk wat de gemeente niet heeft geasfalteerd. Het einde komt in zicht.

Dat was dus de nood, maar hoe zit het met de deugd? Ik kreeg een tijdje geleden in Nederland van de schoonmoeder van zoon Peet een heel leuk Dikke Dames-schilderij op planken. Hendrika bracht het voor me mee en toen ik op haar verjaardag moeder Beitske zag, heb ik haar het naadje van de kous gevraagd. Want ik had me al eens aangemeld voor een workshop, maar daar hoorde ik niks meer van en eerder had ik er eigenlijk gewoon niet echt zin in. Maar nu jeukten mijn vingers en Albert drong erop aan dat ik het gewoon ging doen. Dus kwam er uit Nederland al carbonpapier mee met goede potloden en scoorde ik in Murcia bij de Chinees acrylverf. Beneden in de cantina lag ook nog een en ander van toen Albert een bevlieging had en het meeste daarvan was nog goed.

Na drie dingen overgetrokken te hebben, kreeg ik echt lol in het schilderen. Kloddertje hier, kloddertje daar, kleurtjes mengen, beetje schaduwtjes trekken, tenslotte heb ik wel heel wat jaartjes tekenles gehad op middelbare school en Pedagogische Academie. Niet echt een talentje, maar als het ontwerp eenmaal staat, kom ik er wel. En het Internet is gróót! Nu had ik ook wat grote canvassen gehaald bij weer een andere Chinees hier (dat zijn winkels hoor, geen restaurants) en moest ik volgens de kenners met ruitjes aan de gang. Daar heb ik echt een hekel aan!

We hebben hier een beamer uit onze DVN-tijd (voorlichtingen/cursussen voor de Diabetesverening) die inmiddels al 16 jaar oud is, dus maar eens gekeken of die nog leeft. Geweldig ding, hoppa, stekker erin en gaan. Nu past dat ding niet op onze moderne (ja, Fred W., 7 jaar is niet oud) MacBook Air, daar moet een koppelstukje tussen. En die hebben ze natuurlijk niet in Macisvenda he? Moet je hier zo drie kwartier voor rijden. Dus dook ik vanmorgen in de kast van de casita, want daar lag nog een oude laptop uit het jaar ´05 of zo, ietsje jonger dan die beamer dus. Maar die twee pasten altijd heel goed bij elkaar, dus … Ben je eerst een half uur aan het tobben omdat je het wachtwoord niet meer weet, blijk je er als Admin zonder wachtwoord ook in te kunnen. Lekker veilig, weet je wel, Windhoos XP Professioneel. Dan die twee weer met elkaar leren praten. Nou, ze snapten er niks van. Als ik beeld had op de muur, zat mijn muisaanwijzer in de computer en andersom. Na lang prutsen (had allang heen en weer naar Murcia geweest, maar dit is een uitdaging) kon ik in elk geval op de muur muizen en computeren. Dat ik op de laptop niks meer zag, ach, wat maakt het uit.

En zo projecteerde ik maar liefst vier DD-schilderijen en een Vrolijke Koe op canvassen die ik met schilderstape op de muur plakte. Even overtrekken en ik kan weer even vooruit. Corry wil alvast een vrouw op fiets en ik heb me vanmiddag helemaal uitgeleefd op de kleurrijke koe. Je kan maar ergens zoet mee zijn, toch??

5 reacties op “Van de nood een deugd

  1. Nou Monique, petje af hoor. De koe is geweldig geworden. En met die Dikke dames komt het ook vast wel goed.
    Dus voorlopig geen haakwerkjes meer.
    Veel schilder plezier

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.