Natte Paasdagen

De Rietmuts (op de foto tante Toos, neef Han en mijn oma Stijntje)

We zijn compleet verregend hier tijdens het Paasweekend. Afgelaste processies, veel teleurgestelde vakantiegangers, overstromingen vooral in de kustgebieden en hier zandregens in de tuin en zingende plantjes. Wat zal het groen worden! Nog twee dagen afzien en dan komt de zomer weer terug. Ik heb wat nieuwe ´kunstwerken´ gefabriceerd, maar nu is mijn witte verf op 🙂 En naar Murcia rijden voor nieuwe (Valencia heeft vandaag nog een feestdag) is best riskant, want als het wéér gaat spoken … kom dan maar weer thuis.

Dus ben ik gisteren na een topic over het veilig stellen van bestanden op Facebook maar eens begonnen met foto´s van oude foto´s maken. Dat gaat sneller dan scannen en ik vind de kwaliteit ook beduidend beter. Ik heb ook foto´s van vele jaren op schijf, maar mocht die crashen, dan is het weg. Gisterenavond heb ik dus heel erg veel in de Cloud gezet.

Na het overlijden van mijn moeder heb ik een grote doos met foto´s uit haar huis meegenomen en een van de mooiste series daarvan, wil ik graag laten zien. Mijn opa had een slagerij in het kleine dorpje Eethen. Mijn vader nam als oudste zoon de zaak over, maar een brommerongeluk rond 1960 en binnen twee jaar een ongeluk met de auto, zorgde voor twee lange ziekenhuisopnames waarbij beide keren personeel de zaak draaiend moest houden. Mijn opa kon of wilde niet bijspringen (hij was heel jong blind), de knecht belazerde de boel en er waren al heel lang problemen omdat mijn moeder katholiek was, wat in het protestantse gezin van mijn vader niet geaccepteerd werd. Andersom ook niet trouwens. Het faillissement was de druppel en pa ging niet meer terug.

Opa was ook altijd een beetje hobbyboer 🙂

Hij vond elders werk en inwoning en uiteindelijk werd hij katholiek, trouwde met mijn moeder en bijna twee jaar later werd ik geboren. Mijn vader ging werken op het slachthuis in Breda. Na mijn geboorte kwam een kennis met foto´s van het ´grote huis´, het woonhuis van mijn grootouders met daarin de slagerij en nog een extra deel waar mijn oom en tante later woonden. Het huis keurig gewit, de tuin netjes in de bloemen en aan de overkant De Rietmuts. Het kleine huisje op de foto was ook eigendom van mijn opa en blijkbaar zijn daar nog wel wat neefjes en misschien ook nichtjes geboren. Veel ´moetjes´, volgens neef Johan vandaag op Facebook. De vraag was of hij zelf de foto´s terug wilde brengen en dat gebeurde, met daarbij de voorwaarde dat het geloof nooit meer ter sprake zou komen. Ik herinner me alleen maar dat mijn opa later heel erg dol op mijn moeder was en dat zij wekelijks zijn was verzorgde én een groot stuk vlees braadde voor in het bejaardenhuis, waar oma al vrij jong overleed.

Mijn vader bleef op het slachthuis, maar in de avonduren en op zaterdag werd er veel bijgebeund. Bijna al het vee werd in Breda geslacht, maar pa kwam elke avond thuis met een aanhanger vol halve varkens, runderbouten en weet ik wat nog meer. In zijn werkplaats waren elke dag klanten te vinden die onder het mes vandaan hun lapjes of stukken vlees inpakten. Jarenlang was er nog een medewerker bij en mijn moeder draaide gehakt en maakte worst. Het was gewoon een volledig bedrijf naast die baan in Breda.

Bij twee keuterboeren in de omgeving ging hij nog thuis de varkens slachten, omdat die ouderwetse mensen gewoon niet konden geloven dat hun zorgvuldig vetgemeste varken bij hen terug kwam als het eerst naar het slachthuis moest. Alles werd netjes officieel geregeld met de keuringsdienst die levend en geslacht het varken kwam keuren. We hebben ergens nog een 8 mm film waar de slacht opstaat, maar die moet ik ooit nog eens laten digitaliseren. Ik vond vandaag wel de foto´s die op dezelfde dag gemaakt zijn. Die wil ik graag hier laten zien. Wie er niet tegen kan, klikt maar weg. Ik vind en vond het een zeer eerzaam beroep en ben trots op mijn ouders!

Het varken uit zijn kotje halen. Nichtje Jolanda kijkt toe
Na het schieten uit laten bloeden en de haren van de huid krabben met kokend water
Het varken aan de leer binden
Het open snijden van het varken en de ingewanden verwijderen. Hier gaat de lever.
Als het varken ´schoon´ is, wordt het in twee helften gehakt
Alles is bruikbaar: hersenen voor balkenbrij, longen en kop om zult te maken bijvoorbeeld.
Het spoelen van de darmen, die nodig zijn om worst te maken

En zo bleef het varken twee dagen ter plekke om te besterven. Van oudsher was november de slachtmaand, want die boeren hadden natuurlijk geen koeling aan huis en zo had men weer voldoende voorraad voor de winter. De tweede of derde dag kwam de keurmeester en daarna werd het varken volledig verwerkt tot schnitzeltjes, platte ribben (tegenwoordig heet dat spare ribs), karbonades en allerlei andere lekkere stukken die ook toen al werden ingevroren. Dat werk deed pa trouwens thuis, nadat hij het varken opgehaald had. Voor degenen die het dorp nog goed kennen: dit was bij Hessels aan de Zeggeweg, ongeveer 1971, schat ik.

6 reacties op “Natte Paasdagen

  1. Prachtig Monique, heel goed om zo’n digitaal familie “archief” te maken. Een aantal jaar geleden heb ik dat ook van mijn familie gedaan (mijn ouders en hun ouders) alle oude familiestukken en oude foto’s gescand e/o foto’s van gemaakt met het verhaal van hun levens erbij geschreven.

  2. Mooie foto’s! Zo gebeurde dat vroeger bij ons thuis ook, mijn oom werkte bij het slachthuis en kwam bij ons thuis ook slachten, het varken paar dagen op de houten ladder en de keurmeester zette er blauwe stempels op!

  3. Back down to memory lane. Weet nog dat we naar Eethen gingen om op bezoek te gaan bij opa. Op onze brommertjes het vlees rondbrengen naar mensen die het niet konden ophalen. Worst draaien. Na lang zoeken ben ik weer op de May voor goed stuk eerlijk vlees. Bij Niels ga ik ieder kwartaal halen.

Laat een reactie achter bij Ingrid Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.