Ed en Kaatje op bezoek

Op de Coll de Rates

Ik denk dat heel veel mensen het niet weten, maar in 2007 bracht Albert drie hele maanden door in revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht. Op zondagavond om 9 uur binnen zijn en op vrijdagmiddag mocht ik hem weer ophalen. Een hele heftige tijd, die ook bij mij veel emoties losmaakte. Ik vergeet nooit meer het intakegesprek. Albert was zelf naar de huisarts gegaan met de vraag hem alsjeblieft te helpen. Hij had zoveel pijn en was zo angstig over zijn ziekte, dat het hem vaak boos en agressief boos maakte en ons gezin leed daar behoorlijk onder. Net als ons huwelijk natuurlijk.

Het is nooit op lichamelijk geweld aangekomen, maar hij wist dat die grens ooit bereikt zou gaan worden zonder hulp. En die hulp kwam er, in de vorm van een programma ´Omgaan met chronische pijn´. Bij de intake bleek dat het niet zou gaan in de vorm van een paar dagen per week vanuit huis, maar echt intern. En toen flipte ik, waarom weet ik niet, maar ik kreeg een enorme huilbui bij de arts op kantoor en ze stuurden ons weg met 14 dagen bedenktijd. Het was ons beiden wel duidelijk dat het verlies van Gerard voor mij aanleiding was geweest om zo intens te reageren op deze scheiding van mijn lief en de zorg voor huis, haard en dieren was ook pittig om alleen te doen.

En toch is het het beste geweest wat ons kon overkomen toen. Albert heeft het echt niet makkelijk gehad daar, je wordt enorm met jezelf geconfronteerd, je moet in een groep functioneren en niet iedereen ligt je. Je krijgt fysiotherapie, ergotherapie, ontspanningsactiviteiten, sport, zwemmen, een psycholoog en maatschappelijk werk. Alles gericht op leren je dagen indelen, gebruik maken van handvatten om de pijn te leren beheersen en ook inzicht krijgen in wat de pijn verergert en hoe je omgaat met stress. En dat is heel kort verteld he?

Ed geniet overal van!

Na enkele weken kwam er een nieuweling, Eddy, stille jongen, duidelijk zich geen raad wetend met de situatie en hij straalde een enorme eenzaamheid uit. Albert heeft hem onder zijn bezielende hoede genomen en bij de groep betrokken en ze werden maatjes. Ook Karin, zijn vrouw, in de volksmond Kaatje, vond het allemaal heel moeilijk en confronterend, maar samen kregen we ook haar over de streep. Toen later Willy erbij kwam met zijn vrouw Sjouke, nog heel jonge mensen, ontstond tussen die twee stellen een intense vriendschap. Albert rondde in exact drie maanden de revalidatie af, geen dag langer dan nodig was, hij was enorm gemotiveerd en werkte keihard. Net als Ed en Willy, waar er veel anderen waren die er toch echt de kantjes afliepen. Er waren er genoeg die elke avond in de kroeg zaten en ´s morgens hun therapie moesten afzeggen omdat ze zo moe waren … Voor ons was het traject ten einde, de andere twee mannen hebben nog heel wat meer gezondheidsproblemen moeten overwinnen later.

Ons leven ging verder, met pijn, maar met veel minder problemen in het gezin en bij ons samen. We hebben er mee leren leven en het een plek kunnen geven en ons vertrek naar Spanje heeft heel veel goed gedaan. We hebben altijd contact gehouden met de andere twee stellen en toen we vorig jaar spontaan op de koffie gingen bij Ed en Kaatje op de camping, hebben we hen uitgenodigd een keer hierheen te komen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en zo landden ze afgelopen maandag op Alicante en hangen ze nu ergens boven de middellandse zee op weg naar Rotterdam.

We hebben een geweldige week gehad samen. Met de gehuurde scootmobiel kon Ed mee op pad naar onder andere de boulevard van Santa Pola en winkelcentrum Nueva Condomina. We gingen heel therapeutisch dobberen in de thermaalbaden van Baños de Fortuna en toeren heel wat uurtjes door de omgeving om de natuur te bewonderen. Kaatje en ik vonden elkaar thuis helemaal in onze gezamenlijke schilderhobby en er werd menig uurtje uitgerust op de zonnebedjes onder de palmbomen, terwijl wij een uiltje knapten in ons eigen bedje af en toe.

Kortom: oude vriendschap roest niet. Het was een bijzondere week, waar we allevier met volle teugen van hebben genoten!

4 gedachten over “Ed en Kaatje op bezoek

  1. Wat een emotionele en heftige tijd was dat in 2007. Ik weet nog jou woorden Monique die mij duidelijkheid gaven. De rust in jullie huis in beesd waar ik op de terug weg wel eens stopte na een gesprek met de arts. Fijn dat we elkaar allemaal hebben leren kennen . Leuk dat edje en kaatje het super hebben gehad bij jullie. Jullie zijn allemaal toppers

Laat een reactie achter bij Kaatje Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.