De koe van Hilda

Je kan het beestje maar een naam geven. We vonden de koe van Hilda, die ik eerder deze week schilderde of we noemen het klaprozendag. Allebei goed, hoewel ik Poppy Flower een veel leuker woord vind dat klaproos. Het is zo´n lief, teer en toch vrolijk bloemetje en bij het woord ´klap´ denk ik eerder aan herrie en pijn. Miljoenen hebben we er gezien vandaag! Samen met witte, gele, paarse en oranje bloemetjes. De regen heeft niet alleen ons gebied goed gedaan, maar ook de prachtige natuur en de wegbermen van onze route van vandaag gesierd als een veldboeket waar geen einde aan kwam.

We besloten dinsdag dat we eigenlijk tijd genoeg hadden deze week om het huis aan kant te maken en ons voor te bereiden op ons vertrek. En omdat het nu nog geweldig weer is en dat deze week wel eens anders kan worden, genieten we gewoon een dag extra van de vakantie. Dus in plaats van vandaag zeseneenhalf uur jakkeren over de snelweg langs Madrid naar het al langer geboekte hotel ergens in een klein dorp tussen Burgos en Léon, werd het vandaag al genieten van de natuur.

We vertrokken op het gemak zo rond half tien vanmorgen uit ons dorp en reden de voor ons bekende route binnendoor naar Hellín, waar we de snelweg op gingen naar Albacete. Ook daar is het al heerlijk rijden hoor, weinig verkeer op de rustige, perfect aangelegde wegen en kijken zover het oog reikt. Wat varkensbedrijven, veel graan en druiven voor de wijnteelt. De uitgestrektheid van dit enorme land treft ons telkens weer.

Vanaf Albacete nemen we de oude Route Nacional naar Cuenca, gewoon heerlijk rijden door oude dorpjes, een stokbrood scoren bij plaatselijke Chinees (bazar!), wat vers gebakken achter een gordijntje te voorschijn komt, plaspauze bij een tankstation en verder gewoon lekker rondkijken. We zien allerlei bedrijven en merken op hoe leuk het is dat we tegenwoordig ook gewoon kunnen lezen wat er op al die gevels staat, zodat we weten wat er zich afspeelt.

In Cuenca gaan we de stad door en volgen we de bordjes naar de Casas Colgadas, de beroemde huizen die onder een rots hangen. We vinden ze, tenminste, we weten waar ze zijn, maar het is er zo enorm druk, dat we besluiten te proberen via een omweg er alsnog te komen om een foto te kunnen maken en het met eigen ogen te kunnen zien. Via een slingerende weg over prachtige rotsen en door een mooie vallei, komen we 21 kilometer later weer in Cuenca. Onderweg zijn we gestopt op een mooi plekje om het stokbrood soldaat te maken. Thuis had ik de overgebleven salami, chorizo, kaas en kaasjes al in de koelbox gedaan, net als vers drinken en een aantal hardgekookte eieren. Weggooien is zonde he? Het voordeel van zo´n picknick is dat je niet al op z’n Spaans warm hoeft te eten ´s middags, dat doen we liever vanavond hier in het hotel.

Terug in Cuenca kunnen we tot onze verbazing de kleine stadspoort door om midden in het centrum bijna tot op de terrasjes te kunnen rijden. We worden gelokt door de chauffeur van het toeristentreintje, maar we hebben de zakken al vol van de drukte. We gaan weg, dan maar niet de huisjes zelf zien, we willen vooral natuur en rust. We vervolgen onze weg naar het natuurpark Serranía de Cuenca, waar we al snel terecht komen op een mooie slingerende weg door de bergen. We stijgen, stijgen en stijgen nog meer en uiteindelijk dalen we weer richting het dorp Las Magadas, waar we op een nog veel smallere weg terecht komen. Tot onze verbazing lopen er hele kuddes koeien zomaar los in het gebied, mest op de weg en later vinden we zelfs nog paarden gewoon zonder omheining. Mét veulens! Mijn dag is goed!

Af en toe komen we een paar auto’s tegen en ik begrijp waarom: er zit een stuk verderop, midden in het natuurpark een ecologisch centrum waar diverse bedreigde diersoorten worden verzorgd waar je met een gids een rondleiding kan krijgen. Alleen op reservering en maar twee keer per dag. Jammer, ziet er super interessant uit! Voor wie interesse heeft: Parque El Hosquillo . Wij zijn al lang blij met de dieren die we zelf in het wild gezien hebben vandaag.

Voor mij is deze dag een cadeautje. Ik heb vandaag veel terug moeten denken aan 30 jaar geleden, toen ik op deze 1 juni mijn ja-woord gaf aan Gerard. Vol liefde en overtuiging, uitziend naar een mooie toekomst samen. Het mocht niet zo zijn, maar in mijn hart hou ik nog net zoveel van hem als die dag en de herinneringen zijn net zo waardevol als pijnlijk op een dag als deze. Albert weet dat en kent me goed genoeg om te weten dat ik juist nu erg blij wordt van samen genieten, samen praten, samen toeren en beseffen dat we heel veel geluk hebben dat we elkaar gevonden hebben en dit mogen en kunnen delen.

Enfin, na een tweede stop, deze keer in het volgende natuurpark, Alto Tajo, ging er nog wat brood met hartigs in, want hier zullen we voor vanavond negen uur niet kunnen eten. Dit park is totaal anders. Geen ruige bergwegen met hele smalle weggetjes, die af en toe helemaal stuk gereden waren door de vrachtwagens die de afgeknapte, gebroken bomen moeten weghalen. Nee, dit is een hoogvlakte, waar de bomen laag zijn en waar de begroeiing doet denken aan koudere oorden. Maar het is hier in de winter ook vast wel koud!

Terwijl een ekster hier op het balkon naar me zit te kijken, besluit ik dat dit echt een dag met een heleboel sterretjes was. Het hoogtepunt? De koeien en paarden! Zeg nou zelf? Hilda schrok enorm van haar koe die even in haar schetsblok kwam snuffelen, maar deze schrok geen moment van mij op een meter afstand.

Nu maar eens even de foto’s gaan inladen, ik dacht hier heerlijk op het terras te gaan genieten van de rust om me heen. De buurman met de kettingzaag heeft daar andere ideeën over en ik ruik de weeïge lucht van wierook of wiet of is het een plant? Mwah, misschien even de oogjes dicht naast mijn lieverd die de rust wel verdiend heeft na zoveel uurtjes sturen. Merkt hij vast niks van in het bed wat hier twee meter breed is 🙂

Anderhalf uur later …. lekker dutje gedaan. Inmiddels weer twee verdiepingen afgedaald, per trap. De lift is er wel, maar doet het niet. Dat zegt wel wat over de gehele staat van het hotel. Het is ruim, schoon, comfortabel, maar enigszins gedateerd en kan wel een likje verf hier en daar gebruiken. Ik zit nu op het terras van de bar, omringd door mensen die er allemaal akelig sportief uitzien en hier terecht zijn gekomen op de mountainbike of motor. Het is een aangename 27 graden, nu nog en er staat geen zuchtje wind. Het pollenniveau is gedaald van hoog naar middel en mijn ogen hebben de welverdiende rust gekregen. Albert is écht op vakantie, want hij komt net aanlopen met twee enorme glazen bier. Het moet niet gekker worden!

Klik hier voor alle foto´s van vandaag.

N.B.: Hilda is een creatie van Duane Bryers, ik vind haar geweldig en heb deze week een van zijn schilderijen als voorbeeld gebruikt om deze Hilda met koe te maken.

Duane B. “Dick” Bryers was een Amerikaanse schilder, illustrator en beeldhouwer. In de eenentwintigste eeuw werd Bryers herontdekt als maker van een onconventioneel plompe pin-up meisje, Hilda, die vanaf het midden van de jaren vijftig tot de jaren tachtig in kalenders verscheen.

4 reacties op “De koe van Hilda

  1. Toch maar even overgeschakeld van telefoon naar tablet! Wat een mooie blauwe luchten en wat een mooie foto’s! Kan zien dat jullie genoten hebben!

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.