Groener dan groen

Herrie, toch? Elke dag? Hier geen feest, geen televisie, geen dorpskroeg! Maar wel de eigenaar van het hotel (of zijn hulpje) die hier ónder ons balkon door werkt met eerst de bosmaaier, daarna de bladblazer en nu de grasmaaier. Je gelooft het niet! Ik zit hier op het balkon (met open spijltjesbodem) te bloggen en Albert heeft een poging gedaan om een siësta te houden. Mislukt. Nou ja, slaap je niet, dan rust je toch, zou mijn moeder zeggen. En eerlijk is eerlijk, half zeven in de avond is geen siëstatijd voor Spanje, het is de man zijn goed recht. Het moet toch een keer gedaan worden.

Of één keer per week hier genoeg is, betwijfel ik. Mán, wat is het hier groen! Groener wordt het niet hoor. Of misschien straks, als alle kleurrijke bloemen in velden, bermen en tuinen zijn uitgebloeid, maar dan is het vast al winter. We vertrokken vanmorgen na een prima ontbijt uit het klooster, waar we ondanks wat piepende en bewegende bedden, heerlijk hebben geslapen. Het prachtige gebouw heeft ons zeer bekoord en we hebben er gisterenavond genoten van een geweldige maaltijd op niveau. Traditioneel brood met olijfolie, knoflook, zout en tomaat op tafel, Albert een gazpacho als voorgerecht en ik een mooie milhoja van eendenlever met tonijn. Als hoofdgerecht allebei een langzaam gegaarde ´Presa´ van het Ibéricovarken met geitenkaas en toe Albert een bruschetta van fruit en ik een yoghurtmousse met crème van honing, dadel en geconfituurde aardbei. Helemaal áf met een kopje cafe solo.

Daarna was de pijp leeg en sliepen we dus als roosjes. Vanmorgen namen we direct de route die naast de snelweg liep en konden we vele pelgrims zien lopen, op weg naar Santiago. Diversen van hen waren ook bij ons aan het ontbijt, aan de schoenen kon je al zien wie ging lopen vandaag. We kregen bij de route volledig het Amerika-gevoel. Veel graan, gras, wijde vlaktes, indrukwekkende wolken. On the road again, maar dan anders! Ik bedenk me dat Cor en Ingrid nu in Montana zitten en vast hetzelfde gevoel hebben.

Wij geven het voor León al op en kiezen daar voor de snelweg, anders komen we vandaag nooit waar we zijn moeten. We krijgen daar absoluut geen spijt van, want als de landbouw ophoudt na Pondeferra en de scenic routes vlak langs de snelweg worden aangegeven, blijkt die snelweg net zo mooi te zijn. We moeten een hoog gebergte over waar indrukwekkende rotsen een Oostenrijks gevoel geven en waar het een aaneenschakeling is van tunnels en viaducten. Zo knap, in dit soort gebieden zo´n snelweg aanleggen! We zien groen en geel, letterlijk, van de brem of wat het ook is, wat bloeit langs de wegen, maar ook hoog op de berghellingen. Ergens in dit gebied stoppen we voor koffie en een tankbeurt.

Voorbij Lugo besluiten we dat we genoeg snelweg hebben gezien en gaan we de weg af om via binnenwegen naar Vilalba te rijden, waar we de Mercadona opzoeken om een paar heerlijke broodjes te scoren. Die hebben tegenwoordig echt geweldige bruine broodjes met zaadjes en gelukkig is dat niet alleen bij ons in de buurt zo. We vinden ook koffie voor in het huisje morgen, want ik heb gisteren al even een WhatsApp van Andrea gehad die ons liet weten dat we morgenochtend al welkom zijn. Dat wordt hem niet, want het is weer een flinke route, maar het idee was lief. Ik heb haar meteen gevraagd welke koffiezetter ze hebben en dus hebben we nu nep-Nespressocupjes in de auto. Mijn haar is kurkdroog van de coupe soleil van vrijdag, dus scoorde ik ook nog een conditioner. En weet je wat we hier heel veel gezien hebben? Ooievaars! Net als gisteren, maar nu niet in de wei, maar bovenop palen, in enorme nesten, soms wel drie of vier op een paar honderd meter van elkaar. Geweldig!

Na een tijd rijden, allemaal scenic, vonden we een rustig plekje op een oud stukje weg naast de nieuwe route richting Cariño. We hebben daar gepicknickt, gelukkig net voordat het heel erg mistig werd. Het miezerde af en toe vandaag en we hadden heel even een fikse bui, maar verder valt het alles mee. Ik zit nu zelfs nog in een t-shirt buiten. Ten noorden van Cariño reden we naar de Cabo Ortegal. Daar, bij de vuurtoren, stonden we op het meest noordwestelijke puntje van Spanje. Dit enorme land blijft ons verbazen! Wat is het hier ook geweldig! Hoge kliffen, ruige rotsen, lieve bloemetjes, donkere wolken, maar o zo gaaf! Van kust naar kust, vorige week maandag aan de Middellandse zee, nu aan de Atlantische Oceaan. Yess!!

We reden de lange slingerende route terug naar Cariño, passeerden gelukkig makkelijk de vrachtwagen die hout stond te laden en reden toen weer over een groene route richting Cedeira. Wat een onwijs mooie vergezichten over de oceaan, geweldige rotspartijen in de weilanden, stoere hekken en zomaar paarden en koeien die los lopen langs en over de weg. Als het hier niet zo akelig koud en nat zou zijn, zou ik hier elke zomer willen zijn.

In Cedeira, wat verrassend elegant en chique is, rijden we nog even naar de haven. Albert is heel moe, dus we laten een bezoekje aan het stadje zitten, er komen nog genoeg mooie vissersdorpjes deze week. Ik ben onderweg al gebeld door de dame van ons hotel, Leira Antiga, om onze reservering te bevestigen. Het is hier eenvoudig, maar erg netjes en de kamer is heel comfortabel. Maar het allermooist is dit balkon, met het geweldige uitzicht. En weet je wat, het is stil! Het gras is gemaaid en over het uurtje is het pas tijd om te gaan eten. Ik denk … dutje!

Het foto-album is weer up-to-date! Veel nieuwe plaatjes: klik hier!

2 reacties op “Groener dan groen

  1. Helaas kan ik niet alle tekst lezen omdat er foto’s overheen staan!
    Maar grotendeels toch kunnen lezen om een indruk te krijgen van jullie vakantiedag!
    Fijne voortzetting!

  2. Wat leuk om te lezen allemaal! Maar bovenal, wat een mooie plaatjes. Het is net alsof je bij jullie op de achterbank in de auto zit en mee mag rijden :-)!

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.