Land van melk en bootjes

Ons appartementencomplex(je)

Het leek eigenlijk wel een heel armoedig tentje, Hotel Leira Antiga in Cedeira. Slecht in de verf, oude houten deuren en kozijnen, een gammele trap naar boven en een grote scheur in de spiegelwand in de badkamer. Maar de ontvangst was allerhartelijkst, het was er netjes en schoon, er was zelfs een spa, maar daar hadden we geen zin in (en geen badkleding mee). Het uitzicht was geweldig en het avondeten was erg, ja heel erg lekker. En veel! Gewoon lekker eenvoudig, croquetas (aardappel-hamkroketjes), een salade en champignons met kaassaus vooraf, Albert een cordon blue en ik een paar stukken kip uit de oven als hoofdgerecht en dan ook nog een dessert. De cheesecake was zo lekker dat ik het recept gevraagd heb en Alberts bakje fruit zag er super uit. We snappen nu hoe dit hotel toch aan een 9,0 op Booking.com komt. Het is gewoon prima voor weinig geld. Als je voor slapen en eten, waarbij het ontbijt ook weer super genoemd mag worden, 138 euro neertelt, mag je niet mopperen in deze tijd.

En slapen! Tjonge, wat een heerlijke kussens op dat bed. Omdat we pas om negen uur konden ontbijten, hebben we gewoon tot half negen geslapen. We worden toch wel moe van al die kilometers pracht die aan onze oogjes voorbij komen. Na het ontbijt gingen we weer. Langs de kust van Galicië richting Asturië (Galicia en Asturias in het Spaans). We zien vandaag nog veel meer ´rías´ zoals de diepe inhammen in de kust van de Cantabrische zee genoemd worden. Een Ría vormt een soort meer, maar dan in open verbinding met de zee. En anders dan aan onze kant van Spanje, waar de Middellandse zee geen getijden kent, is het hier volop eb en vloed. We reden vandaag met eb langs de rías, het was vannacht rond 1 uur hoogtij en dus net na de middag eb. Prachtig, want zo zagen we de enorme zandbanken waar ook geregeld bootjes op het droge lagen. Wie vroeger de Biesbosch nog gekend heeft voor de afsluiting door de Haringvlietsluizen, komt dit bekend voor.

We rijden parallel aan de snelweg op veel plaatsen, maar blijven daar bewust vandaan. We vinden het veel te leuk om door de stadjes en dorpjes te slingeren, waarbij de armoe en de verlatenheid van het platteland ons heel duidelijk is. Ongelofelijk veel onbewoonbare huizen, fixer uppertjes, zoals wij ze noemen. En leegstaande hotels en restaurants, ontelbaar. Rond Cedeira, waar we sliepen, zagen we nog wel heel veel mooie huizen hoor, maar er zijn duidelijk ook minder welvarende delen in Galicië. Het is afwisselend zonnig en bewolkt, maar het is zeker niet koud en we genieten nog van mooie vergezichten, want de natuur is weergaloos groen en indrukwekkend.

Bij Ribadeo passeren we de riá die de grens vormt tussen Galicia en Asturias en op slag verandert ook het landschap. Ineens zien we veel weilanden die strak gemaaid zijn en in plaats van die leuke bruine koeien, komt er zwart-bont melkvee zo hier en daar. Niet op grote boerderijen met strakke ligboxenstallen zoals in Nederland hoor, maar wel veel kleinere boeren. We zien de koeien vaak in de modderige grond liggen vlakbij de stal. Net na de ´provinciegrens´ stoppen wij bij een restaurantje voor een colaatje light en een plaspauze. Aan de overkant zien we een melkrijder de melk uit zijn wagen overpompt in de aanhanger. Bekend beeld voor ons. Het tekent deze provincie, want veel melk in Spanje komt hier vandaan. We passeren onderweg ook een paar melkfabrieken, waaronder een van Nestlé waar we vroeger zelf aan leverden. We zien vooral melkwagens van Asturiana, de melk die we zelf altijd drinken en waarvan nog twee flessen achterin de auto liggen, voor in het huisje.

Ondanks dit melkvee, is er geen meter vlak land te vinden hier volgens mij. Het golft en het heuvelt en er zijn overal wel bergen. Wij rijden even vanaf de route nacional naar het schattige haventje van Puerto de Vega. We zien daar de boten aan een soort steigers liggen waaraan de boten bij vloed mee omhoog gaan. Aan de muren zien we hoe groot het verschil hier is! Onderweg zien we in een ría ook van hout een dergelijke constructie met kleine bootjes eraan.

Bij Cudillero gaan we ook naar de haven, met het idee een hapje te gaan eten daar. We schrikken ons naar als we zien dat we in een soort Valkenburg aan Zee terecht gekomen zijn. Daar zitten we niet op te wachten . Terrasje na terrasje, obers in zwart-witte pakken, gedekte tafeltjes. Nah, wij willen gewoon lekker gewoon een menuutje of zo vandaag. We hebben al zoveel gegeten de laatste dagen in die hotels. We nemen niet eens de moeite om foto’s te maken en verdwijnen weer snel uit de drukte. Ook in de stad Avilés ziet het er niet gezellig uit (veel industrie!) en we rijden met een grote boog om Gijón heen.

Een stuk verder, langs de provinciale weg, vinden we wat we zoeken. Een gewoon eenvoudig Spaans restaurant, bestelautootjes voor de deur, plaatselijke bevolking, dagmenu voor 9 euro. Heerlijke verse salade met tonijn, samen een lomo (varkensfilet) met paprika en aardappeltjes en Albert toe een flan, ik een aardbeientaartje. Helemaal goed. Koffietje na en op naar de Mercadona in Villaviciosa. Inkopen doen voor ons vakantiehuisje, niet veel, want we hadden al een en ander thuis uit de koelkast gehaald wat op moet. We rijden door het binnenland verder en vergapen ons weer aan de prachtige huizen in een landhuisstijl, Victoriaans, kan er de vinger niet op leggen, maar bijzonder. Dat valt echt op hier in Asturias, prachtige huizen! Grote klassiek aandoende villa’s, kastelen bijna.

Na een heel geslinger door het groen, inmiddels wel in de stromende regen, komen we aan in Canga de Onis, behoorlijk toeristisch en duidelijk helemaal gericht op het Nationale Park Picos de Europa, het klooster van Covadonga en de Lagos de Covadonga (meren). De laatsten zijn alleen per bus te bezoeken vanaf de grote parkeerterreinen in de omgeving óf ´s morgens voor half negen. Wie weet doen we dat donderdag! Donderdag pas? Ja, want morgen is rustdag! Albert is moe, ik ook wel eigenlijk en we hebben vier pittige dagen achter de rug. Bovendien geven ze morgen regen op, de hele godganse dag, helaas. En last but not least, we hebben hier een geweldige plek om ons een dagje lekker binnen te vermaken. We gaan waarschijnlijk hooguit nog even eten in het stadje, maar verder? Wij zitten hier best!

We hebben hier in Cabielles een appartementje in het midden van de weilanden, met uitzicht op de bergen. Er zijn drie van dit soort huisjes naast elkaar, allemaal met eigen terras en alles wat een mens zich kan wensen. Het enige wat we hier horen zijn rammelende koeienbellen en de regen. Hoewel … het is nu alweer een tijdje droog en ik heb net even een stukje gewandeld buiten om wat foto´s te maken van de buren. Koeien, een paard en naast ons een Duits en een Spaans stel. We hebben hier net lekker een paar broodjes op, de vaat staat in de vaatwasser, er is zelfs een wasmachine en het appartement is zo goed als nieuw. Komt helemaal goed hier!

Het fotoalbum wordt op dit moment aangevuld! Klik hier voor alle foto´s!

4 gedachten over “Land van melk en bootjes

  1. Mooi om deze kant van Spanje eens te zien. Zoals in al op Facebook zei, staat het ook nog op mijn wensenlijst. Een natte, groene plek vol natuur en lekker eten. Op sommige foto’s met wat heuvels leek het zelfs wel Engeland! Mooi, veel plezier nog!

  2. Wat een leuk vakantieverslag, dank je! Ik heb met Google Maps met je meegereden 😉 Ik weet vrijwel niets van die streek dus leuk om erover te lezen. Het Nationale park maar zeker ook jullie appartement, het lijkt me wel wat dus ik ga het in mijn achterhoofd op slaan. Fijne vakantie nog!

  3. Wat mooi is het daar!
    Wat grappig dat je over de biesbosch begint. Daar vertelde Peet zondag nog over toen we daar doorheen reden..

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.