Cider, kaas en natuur

Zullen we toch maar even eruit gaan voor wat boodschappen, zodat we vandaag thuis kunnen eten? Tuurlijk schat, ik kleed me aan en we gaan op pad. Na een lekker ontbijtje-zoals-thuis en een nacht goed slapen in een niet al te groot, maar prima bed, kan ik er weer tegenaan. En mijn maatje ook zo te zien, want zijn geplande rustdag begint dus anders dan verwacht. We rijden naar Cangas de Onis en komen meteen in een flinke bui terecht. Het is razend druk in het stadje (waarom had ik toch een dorp als Macisvenda verwacht?), wat over stroomt van de toeristen.

Puente Romana in Cangas de Onis

De Picos de Europa, het nationale park op nog geen vijf minuten van hier, trekt touringcars vol toeristen en veel wandelaars. De gróte attractie is het Santuario en de bedevaartsgrot waar duizenden mensen op af komen, elke dag weer. Ik betwijfel of wij dat gaan doen, manlief kennende is het hem er veel te druk. Volgens onze Duitse buren is het wel zeer de moeite om vroeg naar de meren te rijden en het is morgenochtend mooi weer, dus wie weet …

Onwillekeurig denk ik aan wat ik tegenwoordig lees en hoor over de Nationale Parken in Amerika, met name Zion en Yosemite, waar je in file doorheen moet rijden en maanden van tevoren je plekje moet reserveren. In Yosemite vond ik dat trouwens jaren geleden al zo en dat hebben we ook vaak vermeden. Albert wil wel wat rondtoeren vandaag, maar niet in de drukte, dus als we het droog zien worden, rijden we richting Parque Natural de Ponga. Daar zien we dus geen hond en het is er fantastisch mooi. Ruig, stoere rotsen in de verte (de beroemde Picos) en snelstromende riviertjes met grote rotsen erin.

We rijden en rijden en komen uiteindelijk in een dorpje waar de tijd heeft stilgestaan en ook aan de weg al jaren niks gedaan is. En ondanks dat Google Maps ons rechtdoor wil sturen, besluiten wij toch om te draaien, want waar ezelenkarren kunnen rijden, hoeven wij de auto nog niet aan te wagen. We gaan dus een stuk terug en in een ander gehuchtje stoppen we bij een klein barretje. Er staan drie houten bankjes buiten, er is een toilet waar ik meteen induik (en direct klem zit, zo klein) en Albert bestelt koffie. De aardige man is duidelijk verbaasd dat die kaaskoppen Spaans met hem kletsen en raakt helemaal enthousiast als ik hem vraag of de kazen die ik in de koeling zie, ook te koop zijn. Jawel, mevrouw, schapenkaas en geitenkaas, gemaakt door mijn broer. Hij maakt kaas en ik doe de cider.

Aha, de sidrería, zoals Albert al had gezien op het bord buiten, daar mogen we binnen. Hij draait de tank open en houdt het glas, zoals het hier hoort, op een meter afstand om het gele spul erin te laten vloeien. We mogen proeven en ik moet zeggen: best lekker. Hij koopt zoveel mogelijk appels van boeren die hun boombaardjes hier in de bergen hebben, we proeven dus echt lokaal geteelde en gebrouwen cider. We kopen een doos met zes flessen om de economie te steunen en vooral omdat we het hem zo gunnen. Nou vooruit dan, maak er maar twaalf van.

We hebben nog best geluk met het weer, de zon komt er regelmatig door, maar als we tegen één uur in Cangas de Onis terugkomen, dreigen er donkere wolken. We parkeren de bus in de onverwacht krappe parkeergarage van supermarkt Alimerka en halen daar wat spullen om de dag mee door te komen. Als we bij de kassa staan, zien we dat het gutst buiten. Albert loopt buitenom (de enige weg) terug naar de garage en ik ren door de stromende regen naar de overkant, waar ik ´Pollos Asados´ had gezien. Ik ben gek op gegrilde kip en ik wil er graag een mee voor de lunch. Ik kom niet onder een heel menu uit, maar voor 12 euro heb je dan ook wat.

Als ik buiten kom, is het iets minder gaan regenen en staat Albert al met de alarmlichten aan op me te wachten. Ik kan zo de auto inspringen. We rijden tussen de toeristen met regenjassen- en kapjes door naar huis, waar je niks meer merkt van de drukte. O zalige zaligheid. Drie paarden achter het huis, overal koeien met bellen en lieve kalfjes en verder helemaal niks. Toen ik dit huisje boekte had het nog een 10 op Booking, nu heeft er blijkbaar iemand een haar in de soep gevonden en staat de teller op 9,9. Echt álles is er. Mijn vaat in de vaatwasser, de was in de machine, volop hangertjes en en droogrek, dus de badkamer hangt en staat nu vol. De verwarming aan (jawel, 10 graden buiten), de Chromecast in de televisie en gewoon Nederlandse televisie kijken, want 40 Mbps internet in de middle of nowhere. Het ontbreekt het je hier aan niks en de details maken het af. De WC-rol en de rol keukenpapier afgeplakt met een lief klein hartje, koffie, zout, suiker, olie, azijn, het is er allemaal om mee te beginnen, net als vaatwasblokjes en wastabletten. Alles gloednieuw en superschoon. En dan krijg je ´s morgens ook nog een Appje van Andrea, of we wel lekker geslapen hebben en of ze wat voor ons moet doen. Schattig! En dat voor, schrik niet, 60 euro per nacht!

Dit dus!

Na onze heerlijke lunch van kip, stokbrood en een salade, is Albert het bed ingedoken en ben ik op de bank onder een kleedje in slaap gevallen. Het is hier zo heerlijk stil! Straks eten we brood uit de streek met de kaasjes van onze vriend en verder hoef ik helemaal niks meer!

Foto’s weer aangevuld. Ik hoop morgen weer op blauwe luchten! Klik hier!

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.