Paradijselijk Asturias

Asturias, todo un paraíso! Zo wordt de provincie, het prinsdom Asturië, aangeprezen en ze hebben gelijk, het is echt een paradijs hier!

´Het is stikmistig!´, hoor ik vanmorgen om kwart over zes als Albert de keuken instapt om koffie te zetten. Yuk! Ik draai me dan maar weer om, ik wilde zó graag die berg op, maar wat heeft het voor zin als je geen hand voor ogen ziet? Een kwartier later hoor ik Albert vragen waar ik blijf en of we misschien toch gaan. Ik wrijf mijn ogen uit en zie buiten het hek niet eens, tien meter verder. Maar, zegt hij, misschien hebben ze daarboven wel een webcam of zo? En verhip, ik vraag het netjes aan Google en zie dat het om 7.06 uur vandaag op 6 juni daar gewoon helder is. Inpakken en wegwezen dus!

Bij vertrek is in elk geval het hek alweer te zien

Net na half acht rijden we de weg richting Covadonga op om het Parque Nacional Picos de Europa in te gaan. We zien hier en daar de parkeerplaatsen waar je geacht wordt de auto te zetten, als je na half negen nog naar boven wilt rijden. Men is door schade en schande wijs geworden en ze proberen zo min mogelijk auto’s naar de Meren van Covadonga te laten rijden, dat kan de weg gewoon niet aan. Heel wijs, want als wij de 12 kilometer naar boven rijden, zien we dat het hier en daar aardig smal is en dat erop veel plaatsen niet alleen koeien en kalfjes naast de weg lopen, maar ook gewoon op de weg. Wie voor half negen door de slagboom is, mag zolang blijven als hij wil. Wij halen dat zeer ruim.

Het is maar net 3 graden boven nul als wij aan de top komen. We rijden boven de dikke mist en dat geeft prachtige vergezichten in het dal, want de mist blijft daar hangen. Wij treffen bijzonder zonnig weer en kunnen bij beide meren dan ook geweldig de rotsen in het kraakheldere water zien spiegelen. We durven de klim naar het uitzichtpunt tussen de twee meren niet aan, we zijn allang blij dat we hier mogen genieten van zon, water, groen, sneeuw en koeien. We hebben onderweg maar een paar auto’s gezien en we zijn maar met een man of zes bij de meren. De stilte is oorverdovend, de koeienbellen en vogels zijn het enige geluid.

Als we terugrijden zien we dat de mist nog steeds een dikke massa vormt en we voelen ons een beetje On Top of The World. Beneden gekomen, nemen we de weg naar het beroemde Sanctuario (bedevaartplaats) van Covadonga met de indrukwekkende kathedraal. Ik werp een blik naar binnen, maar blijf bescheiden bij de deur staan, omdat er een mis gaande is. Een priester in een witte kazuifel zit heel devoot voor het altaar, terwijl een non een lezing voorleest. Er zitten maar een 20 mensen in de kerk, maar toch is het even een bijzonder moment. Albert wacht buiten met twee camera’s en mijn telefoon, want dat is binnen streng verboden.

Als we naar beneden rijden, zien we een cafetería (niet verwarren met cafetaria) open en we nemen daar een kop koffie met wat lekkers en houden plaspauze. Daarna wandelen we de beroemde grot in, met het Mariabeeld. Er mag absoluut niet gefotografeerd worden, maar dat had Albert al lang gedaan vanaf de kathedraal, met de zoomlens. De kaarsen die we hebben gekocht (in een automaat) om onze geliefde overledenen te herdenken, gaan weer mee, want er is geen lucifer of aansteker te vinden en wij roken al jaren niet meer. Wie dus bij ons een keer twee witte kaarsen in lelijke plastic houdertjes ziet staan, weet waar ze vandaan komen 🙂

Nog voor tien uur, als de toeristenbussen gaan rijden, zijn wij alweer weg uit wat een enorme drukte lijkt te gaan worden. Ze zetten die bussen natuurlijk niet voor niets in. Wij stoppen bij een grote souvenirwinkel, waar ze voor de verandering eens een keer echt mooie dingen verkopen, tegen normale prijzen. We scoren wat kleine cadeautjes voor de kleinkinderen én een kaart van de omgeving (daar gingen we eigenlijk voor). We besluiten nog een stuk groene route te gaan rijden en gaan weer richting Infiesto, waar we eergisteren vandaan kwamen. We willen via de AS258 naar Llastres, maar ik mis de afslag en zie dat we ook via een binnenweg nog op diezelfde weg kunnen komen. Ha, wat een geweldige rit was dat! Zoals altijd komt er bij ons wel een moment dat de wereld op lijkt te houden en dat we op een geitenpaadje terecht komen. En ik zweer het: op de kaart is dat gele weggetje (AS344) toch echt een normale weg, nietwaar?

Nou, een deel ervan, zo ongeveer 3 kilometer, was dat zeker niet, maar we hebben er wel hele gave oude huisjes gezien. De vergezichten vanaf de hele weg op de Picos met de sneeuwkappen en daaronder de mist, waren weergaloos mooi. En als je vanaf de hoge bergen de dalen inkijkt, waar kleine dorpjes verspreid tussen de groene velden liggen, komt dat idee van het paradijs echt heel dichtbij. Dat het nog bestaat, van die dorpen waar je denkt dat er gewoon in 100 jaar niks gebeurd is. De hórreos zijn de meest opvallende bouwwerken. Houten ´hutjes´op palen waar vroeger de oogst in bewaard werd, zodat er geen dieren bij konden en waar van alles onder gestald werd. Nog trouwens, met name rotzooi 🙂 Je ziet ze zelfs in moderne versies bij nieuwere huizen staan.

Na heel veel slingeren en sturen komen we ineens het het drukke en gezellige Colunga, waar je valt over de Camino-wandelaars. Wij zetten koers richting Lastres en kijken daar even rond in het haventje en bewonderen de diepe inhammen met prachtige witte stranden. Een klein paradijsje, wat we ook zien als we de binnendoorweg volgen naar Ribadesella. Schitterend stukje kust! Wij krijgen echter honger en Carlos heeft ons een restaurant in Cangas de Onis aangeraden. Daar aangekomen staat Oom Agent het verkeer te regelen, blijkbaar is er een sportevenement en het is laaiend druk in het stadje. We komen niet eens in de buurt van het restaurant, dus rijden we door.

Na twee gesloten restaurants onderweg, komen we recht tegenover ´ons straatje´ uit, waar we bij hotel El Bricial eerst een enorm bord ham en kaas delen en daarna werkelijk idioot grote biefstukken op ons bord krijgen (omdat we vanavond niet mee kunnen om Marco´s verjaardag te vieren!). En dan toch nog een klein toetje, het is allemaal zo lekker en we hebben niet veel meer in huis voor vanavond. En terug om boodschappen te doen, zien we ook niet zitten. We hebben nog yoghurt voor vanavond 🙂 We sluiten af met koffie en leggen het Nederlandse stelletje naast ons uit hoe je in de ochtend wél die berg op kan.

´Thuis´ aangekomen is het ondertussen 24 graden, heerlijk weer, maar het begint wel heftig te stormen. Ook hier verwachten ze vanavond regen. Albert houdt uitgebreid siësta, terwijl ik probeer foto’s te selecteren. Maar eerlijk is eerlijk, ik kan niet kiezen, dus als je veel hetzelfde ziet, het is niet anders. Wij hebben, volgens de aardige schoonmaakster die de appartementen naast ons aan het poetsen, was vandaag geen buren meer, dus kunnen we de boel hier op stelten gaan zetten vanavond 🙂 Hasta luego!

N.B.: Net kennis gemaakt met eigenaresse Andrea, we zullen het netjes houden, want ze wil graag de link naar de blog 🙂

Voor alle foto´s: klik hier!

7 reacties op “Paradijselijk Asturias

  1. Wat een mooi stukje natuur. Ik ken Spanje niet. Ik ben er nooit geweest, maar als je aan Spanje denkt, denk je aan de stranden en talloze hoge hotels langs de kust. Het ziet er prachtig uit. Nog lekker genieten samen!

  2. Dat is ook geweldig om eens een hele andere kant van Spanje te zien, ziet er erg uitnodigend uit, wie weet, jullie maken het wel erg aantrekkelijk.
    Nog veel plezier

  3. beste beide bloggers, ik kijk met zekere regelmatig, en ‘toevallig’ ontstaan via dekselsedingen-blogspot van Ton in Cómpeta/Costa del Sol, naar jullie Spaanse levenservaringen…..en dit keer dan die prachtige reportage over Noord/Noord-West Spanje. Bedankt voor de animerende schrijfstijl ook! Misschien een tip: het in 30 jaar door schrijver/journalist RIK ZAAL bij elkaar verzamelde reisboek ‘SPANJE’ (2002/Arbeiderspers), een dikke ‘bijbel’ waar ik heel vaak mee op zwerftocht ga/ging door dat schitterende land aan de ‘otro lado de Pirineos’ (gezien vanaf waar zélf al 26 jaar woon: http://www.ladomaine.fr). Vriendelijke groet, Ben van Bommel

    1. Bedankt Ben! Zal ik eerlijk bekennen dat ik het boek in de kast heb staan en zo internetverslaafd ben dat ik het gewoon vergeet. Dát gaat dus voortaan weer mee in de voorbereidingen. Ik ga even op jullie site snuffelen!

Laat een reactie achter bij Germa Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.