Van feest naar feest

De nieuwste ´tic´: kippetjes

Wanneer zijn jullie altijd in Nederland? Die vraag heb ik de laatste weken een aantal keren gehoord, maar daar heb ik geen eenduidig antwoord op. We wonen in Spanje, dat is duidelijk en we hebben hier een hele fijne plek om af en toe een tijdje te zijn. En dat hangt vaak af van gelegenheden, waar we graag bij willen zijn. En soms komt dat goed uit, soms past het niet echt in de planning. Want meer dan drie keer per jaar, is eigenlijk niet de bedoeling, tenzij er echt iets speciaals is (ernstig of niet).

Deze keer was de bruiloft van Luc en Melanie de dag waarom het in eerste instantie draaide. Zij hebben ons al lang geleden gevraagd deze in onze agenda te zetten, zelfs al voor ze naar Canada en Amerika gingen vorig jaar rond deze tijd. Bij de laatste planningsbijeenkomst (wij stelden die reis voor hen en de andere vier samen) kwam de datum op tafel. En als dan drie dagen later je vriendinnetje-vanaf-de-kleuterschool-Liset ook iets heel belangrijks op de agenda zet, is dat mooi meegenomen, want ook daarvoor was ik graag uit Spanje overgekomen, zoals zij dat voor ons ook deed toen wij wat te vieren hadden.

Na dus de laatste weken vooral met deze en gene te hebben bijgekletst en gegeten en wat nieuwe kleding en schoenen kopen, was het de afgelopen week FEEST. Zaterdag was het gelukkig niet meer zo bloedheet als een aantal dagen daarvoor en het bleef droog. Hoe belangrijk dat laatste was, wisten we nog niet, maar de bruiloft van het jonge stel werd dus in de open lucht gevierd, bij pa en ma in de wei. En nee, er was geen plan B! Die Van der Mee´tjes toch! Lef hebben ze wel en het loopt ook nog altijd goed af ook. Het was wel een sfeertje hoor, met oude voertuigen als decoratie, een groot pop-up café en een BBQ, zoals het hoort in cowboyland. Voeg daar een knappe, stoere en altijd lieve bruidegom met een prachtig, heel naturel en lief bruidje aan toe en het plaatje is compleet. Super gedaan, chicos! We wensen jullie heel erg veel geluk in jullie verdere huwelijk en hopen jullie in september in Spanje te zien (met mooi buikje!).

Ik maakte niet veel foto´s, maar heb wel de mooie foto van Melanie´s Facebook gehaald, gemaakt vanuit de bak van een verreiker! Slim!

Maandagmorgen reden we op ons gemakje naar het Wapen van Vries in de kop van Drenthe, onze uitvalsbasis voor de komende drie dagen. Dit wat gedateerde, maar heel schone en gezellige familiehotelletje had gelukkig goede airconditioning op de niet al te grote kamer, want mensen, wat was het héét! Albert ging maandagmiddag een tijdje rusten op de kamer en ik zat op het terras buiten, maar eigenlijk was er geen boom die genoeg schaduw gaf om het nog aangenaam te maken. Ik tekende maar wat op de iPad, want kon mijn gedachten ook niet bij een boek houden. Het avondeten gebruikten we in het hotel, wat al om negen uur dicht ging. Wij lagen er dus ook vroeg in, lekker wat lezen op bed.

Dinsdagmorgen kreeg ik het ineens op mijn heupen. Mijn iPad heb ik al gekocht in 2012 en hij vertoont tegenwoordig regelmatig wat kuren, er zit al een nieuw scherm in en Albert roept al zeker twee jaar dat ik gewoon een andere moet kopen. Ik heb lang getwijfeld om dan een Mini te nemen, omdat ik ook graag lees op mijn telefoon, maar toen ik daar onlangs serieus naar keek, vond ik hem toch te klein en te beperkt. Maar nu ik heel fanatiek schilder en vooral probeer ook zelf te leren tekenen, oefen ik veel op de iPad. Ik heb de beamer, die ik veel gebruikte om schilderijen over te nemen, in Spanje gelaten en moet het dus nu zelf doen. En eerlijk is eerlijk: dat is een hele leuke uitdaging! Dus vond ik dat het (na een bericht over een meevallende belastingaanslag uit Spanje) dat NU de tijd was.

Ik googelde en vond dat er een fysieke Coolblue-winkel is in Groningen, buiten het stadscentrum en dat is dus ideaal. Wij op pad, na het prima ontbijt, via heerlijke binnenwegen met veel hoge bomen, groene weilanden, sfeervolle boerderijtjes en dure herenhuizen in het bekende Haren. Bij Coolblue kregen we direct fris water aangeboden, koffie, thee of frisdrank was ook een optie. Aardige mensen daar! Ik wist precies wat ik wilde, dus waren we snel klaar. iPad Air 2018 mét Apple Pencil, want daar ging het eigenlijk om, die kon niet met mijn oude iPadje samenwerken. Powerpakje erbij om de telefoons vol te houden als we weer eens ergens te lang zitten en klaar is (Moni)Kaatje. Dat tekenen op de iPad is echt zó leuk en het is een mooie oefening voor het echte werk, zonder materiaal te verspillen.

Na de lunch en het badderen, gingen we in de nette kleren. Zoals de hoteldame zei: ´Tjonge, er komt een meneer van de trap´. Albert in keurige donkerblauwe zomerpantalon met krakend wit overhemd met blauwe accentjes en ik in donkerblauw, oranje en wit gebloemd lang tuniek met witte broek. Je moet er wat voor over hebben als Liset haar oratie heeft. Jawel, dat woord heb ik ook op moeten zoeken hoor. In gewone mensentaal: Liset is heel slim en heeft het gebracht tot bijzonder hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen. De benoeming had ze al, nu is deze officieel bevestigd en mag ze zich Prof. Dr. Ir. van Dijk noemen. Een mondvol! Wat ze precies doet, heeft ze in haar speech daar uitgelegd, in menselijke taal. Het was erg indrukwekkend hoor, met heel veel hoogleraren in toga en met baret en Liset daar alleen op zo´n preekgestoelte in een zaal waar de geschiedenis zichtbaar en voelbaar is. Het interview met Liset wat vooraf verscheen maakt duidelijk wat haar werk inhoudt: ´Therapietrouw is dat je trouw bent aan de afspraak die je met je zorgverlener maakt.’. De moeite van het lezen waard!

Na afloop was er een receptie en later gingen we met heel veel mensen nog naar het feest, in een fijne binnentuin bij Stadscafé Pronk. Zoveel mensen, allemaal verbonden met die ene vrouw, die in haar hele leven geen steek veranderd is, ondanks alles wat ze bereikt heeft. Ze stráálde en dat verdient ze, mooi, lief mens dat ze is! Wij waren met vier oud-klasgenoten, onze vroegere geschiedenisleraar met zijn vrouw én Ad en Albert. Fijn om zo onze middelbare school ook te vertegenwoordigen, al sloot ik graag de avond af met een praatje met de familieleden van Liset die er nog waren. Tenslotte ken ik hen ook al bijna mijn hele leven.

We waren laat terug in ons kleine kamertje mét airco (en douche, heerlijk!!). Voor woensdagmiddag stond een bezoek aan de familie Doorn in Ruinen op de planning met wellicht nog een hotel aan het eind van de dag. Maar dat laatste liep sowieso in het honderd, omdat ´s ochtends al mijn insulinepomp het begaf. Wie niet sterk is, moet slim zijn en dat vond ik mezelf best wel, want mijn oude pomp zat in mijn reiskoffertje en kon ik zo aansluiten. Met Medtronic kon ik regelen dat donderdagmorgen de nieuwe pomp gewoon in Made werd bezorgd, dus moesten we sowieso ´s avonds nog naar huis. Dat viel niet echt mee hoor, na een uitgebreide barbecue en veel bijkletsen. Donderdag gingen we weer vlees mét eten bij Jan en Annie in Schijndel.

En nu is het even tijd voor een rustige dag! Ik heb gisteren nog een hoop was weg gedraaid, boodschappen gedaan en een schilderij gemaakt. Jawel, inmiddels is ook dit huis voorzien van een mooie schildersezel, die mee naar Spanje gaat en een voorraad verf en penselen. Ik kon het niet laten en het is hier een stuk goedkoper inslaan. Morgen weer naar Doetinchem, waar Macy zojuist haar eerste zwemdiploma heeft behaald!

En om de cirkel rond te maken, de andere veelgestelde vraag: ´Wanneer gaan jullie weer terug?`. Over twee weken!

2 reacties op “Van feest naar feest

  1. Albert en Monique, Leuk dat jullie er waren! En fijn om te lezen dat jullie de overtocht weer gewaagd hebben om o.a. bij ons op de bruiloft te kunnen zijn. Wij hebben er enorm van genoten, alles viel op z’n plek!

    Gr Luc en Melanie

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.