Vorstelijk genieten in Frankrijk

Jawel, wij vliegen meestal zo snel mogelijk door Frankrijk heen, maar het kan ook anders. We beseffen heel goed hoe mooi dit immens grote land is en waarom dan niet eens wat langer blijven hangen? Vorig jaar zaten we een paar dagen bij Carla en Alie in hun prachtige oude boerderij, nu genoten we zelfs van een echt kasteel! Vrijdagavond besloten we dat het na vijf weken in Nederland wel genoeg was. Weer veel mensen gezien, veel lekkere dingen gegeten en bijzondere feestjes gevierd. De laatste dagen was het fris en regenachtig en Albert verging van de pijn en wist zich geen raad meer. Zo splitsen we een lange dag in tweeën.

Dus besloten we vrijdag dat we niet persé tot zondag hoefden wachten voor vertrek, maar gewoon zaterdag al een paar uren zouden pakken op weg naar onze bestemming voor de Franse nationale feestdag 14 Julliet. We hebben netjes gewacht tot buurvrouw Lenie terug was van haar uitstapje met de familie (en ja, wat ze al zei, het regent áltijd als zij een keer weg is) en gingen halverwege de middag op pad met een auto bepakt en bezakt met spullen. Geen kaas en vleeswaren deze keer, want we gaan maar liefst vijf nachten ´op hotel´. We rijden vlot langs Antwerpen en checken na een rit van dik drie uur in bij het Best Western Plus Escapade hotel in Senlis, ten noorden van Parijs. Bekend ritje natuurlijk, maar meestal knallen we hier nog een flink aantal uren door. Vandaag niet, want morgen wordt een bijzondere dag!

Het hotel is luxe en erg netjes, we eten een prima driegangenmenu in het keurige restaurant en het personeel spreekt goed Engels, wat voor ons wel prettig is. Albert slaapt lekker, met een paar heftige pijnstillers achter de kiezen, maar ik kan de rust niet vinden. We hebben samen een kleiner bed dan we gewend zijn en ik lig steeds weer op mijn armen, slechte gewoonte als buikslaper, waardoor ik last krijg van slapende handen. Vooruit, het ontbijt is prima, al vind ik het altijd erg jammer dat roerei in dit soort zaken altijd uit een pak komt en één kleffe massa is. Het kan zó lekker zijn. Ik maak het goed met veel fruit en lekker brood.

En dan gaan we op pad. Naar het zuiden en niet via de bekende route via Orléans, maar nadat we als een speer door Parijs rijden, richting Nevers, via de A77 en de N7. We zien héél veel graan en enorm veel rollen en balen die op het land liggen wachten. Ondanks dat het zondag én feestdag is, rijden de combines af en aan. Mijn boerenhartje klopt bij zoveel mooi goudgeel stro. Ik kan er zó van genieten. Net als van koeien met hun kalfjes, paarden in de wei, allemaal dingen die ik echt mis in ons gebied in Spanje. We maken een klein uitstapje van de snelweg om een stukje langs de Loire te rijden en zijn gecharmeerd van de mooie Franse dorpjes die overal opgesierd worden door prachtige bloeiende bloemen. We zien leuke kleine sluisjes en mooie bootjes. Bijzonder.

Hoe zuidelijker we komen, hoe heuvelachtiger. We stoppen onderweg bij een picknickplaats, waar we aan een tafel lekker eten van een stokbrood dat we bij de koffiestop vanmorgen kochten, samen met een pakje boter. Een krentenbol, een eierkoek en Paturain hadden we nog van thuis mee, net als wat kaas en worst. En natuurlijk melk. Wij gaan nooit op stap zonder een paar lekkere koude flesjes melk. We vervolgen onze route en als we in het gebied van de Puy de Dôme komen, rijden we vlak langs de top van de vulkaan en worden de wegen smaller en de dorpjes kleiner. Zo gaaf!

Ons doel van vandaag is Chateau de Savennes. De eigenaren zijn Jaap en Robert, de laatste is een neef van mijn vriendin Marianne, met wie ik samen op het VWO zat en met wie we de laatste jaren weer veel omgaan. Ook haar moeder, tante Juul voor Robert, volgen we op Facebook en we zien geregeld foto’s van haar op het kasteel. Maar we kennen hun namen ook van de Facebookpagina´s van ´de Rappertjes´, zoals we Hans en Erica en hun drie dochters Brechje, Wieteke en Femke al jaren noemen. Die bijnaam komt al van mijn vader, die een hele sterke band met het hele gezin had, net als mijn moeder trouwens. Hans was zijn paardenmaatje, de zoon die hij nooit gehad heeft, denk ik weleens. Ze waren gek met elkaar en wij gaan ook al heel veel jaren terug samen. In dit kleine wereldje blijken Robert, Jaap en wij dus een paar gemeenschappelijke vrienden te hebben en dat is erg leuk!

Omdat op 14 juli, trouwens sowieso op zondag, een restaurant vinden niet makkelijk is, vroeg ik Robert op Facebook of zij wat voor ons konden betekenen. En zo sliepen wij vannacht in hun prachtige kasteel. Maar dat niet alleen! Nadat Albert een paar uurtjes lekker gerust had na de mooie rit en ik het kasteel rondom op de foto had gezet en een tijdje met Robert had gekletst, gingen we uit! Geen table d´hote van de mannen vandaag, want zij gaan op deze feestdag traditiegetrouw eten bij Didier, het eetentje aan het meer, ook bekend als La Papillote. Een houten gebouwtje met een tent en daaraan een nog grotere tent voor de gelegenheid, want er waren een tachtig mensen. Ik gok ongeveer zeventig dorpsbewoners en elf gasten van het chateau, want ze waren er gewoon allemaal.

Robert en Jaap reserveerden voor iedereen en op de papieren tafelkleden stond heel leuk geschreven dat er gasten van het kasteel op die plek mochten zitten. Er was een vast menu en eerlijk gezegd heb ik snel op een papiertje bij Franse buurtjes gezien wat het was, want ze snapten snel dat dat Frans niet aan ons besteed was. Dessalniettemin was het personeel heel vriendelijk en werden we ook door anderen vriendelijk begroet en bejegend. We hebben genoten! Vooraf een heerlijke salade met ganzenlever (ja ja, ik weet het, maar het is wel heel lekker!), eendenborst en frisse groenten, daarna een bolletje ijs met appellikeur (afbrandertje volgens Robert) en als hoofdgerecht een heerlijke schijf ham met bijzonder lekkere aardappeltjes en groenten, met champignonsaus. Alles voortreffelijk gekruid! De kaas werd daarna op leistenen planken in grote stukken geserveerd, je kon gewoon een paar plakken afsnijden en als je klaar was, ging de steen naar de volgende tafel. Toe hadden we ijs met noga-stukjes en tot slot koffie. Het was niet alleen echt heel erg lekker, maar ook supergezellig. Albert was inmiddels zo ontspannen van de rust en het mooie weer, dat hij zelfs een paar glaasjes meegedronken heeft.

En dan het slot: vuurwerkspektakel! Een dorp van 91 inwoners en een vuurwerk waar volgens mij wel tien keer zoveel mensen naar kwamen kijken. De auto’s bleven maar komen vanaf de berg en de parkeerplaats stond na afloop bommetjevol. Het was wachten tot het donker werd, wat nog niet meeveel, met een bijna volle maan. Maar toen gebeurde er ook wat. Enorm veel, mooi siervuurwerk begeleid door krachtige muziek. En wat kan zo´n menigte mensen, allemaal verzameld op het grote grasveld en het strandje rond het meer, dan muisstil worden. Allemaal onder de indruk, net als wij trouwens. Het duurde bijna 20 minuten! Daarna zijn we als een speer naar de auto gegaan, want we hadden het ondanks onze vesten best koud en zagen de files al ontstaan op de smalle D-weg waar iedereen overheen moest. Blijkbaar was Robert nog eerder weg, want die ving ons op toen we ´thuis´ kwamen, direct gevolgd door onze buren van die avond. En geloof me of niet, we hebben geslapen als roosjes!

Wat een enorme balzaal hadden we tot onze beschikking, met geweldige bedden, een bad op pootjes, een inloopdouche en een fijne bank. Op die bank hebben we trouwens ´s middags ook Max nog van de baan zien stuiteren nadat Vettel hem even een duwtje gaf. Zo jammer, maar ook dat is racen en de reactie van Seb laat zien dat de mannen inmiddels heel goed weten wat ze aan elkaar hebben. Respect.

Vanmorgen zaten we als eerste aan de prachtige gedekte ontbijttafel en namen we na lekker smullen, afscheid van de mannen van het kasteel. Niet voorgoed, want ik denk dat wij een heel mooie plek hebben gevonden om regelmatig neer te strijken onderweg van thuis naar huis en andersom. Maar waarom we nu juist gisteren hier sliepen … dat schrijf ik zo in mijn volgende blog!

7 gedachten over “Vorstelijk genieten in Frankrijk

  1. Wat n zo’n klein Hollandse herder pup kan doen. Vernoemt naar tantje Juul, een speciale tante voor Robert. Via facebook onze nieuwe aanwinst Juultje gezien en zo kwamen al die wegen elkaar tegen.
    Ontroerend!

    1. En al zolang is er die bijzondere band, tussen jullie gezin en vooral destijds mijn ouders. Maar dat warme gevoel is ook op ons overgeslagen! Heerlijk als mensen zo ongecompliceerd om elkaar kunnen geven! Liefs van ons!

  2. Wat weer een mooi verhaal geschreven door bijzonder lieve mensen. Wat kan mijn neef trots zijn op zo’n recensie. Robert en Jaap zijn ook altijd zeer gastvrij. Goede reis verder en een dikke knuffel van ons allemaal .

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.