De Tour de France

De koplopers in Rodez

Maanden geleden had hij het er al over. Een keer in Frankrijk de Tour de France gaan kijken, als we toch op weg zijn naar huis. Maar hoe pak je dat aan, waar ga je heen en waar kan je fatsoenlijk dichtbij komen zonder een dag van te voren je kampement al ergens te moeten opslaan? We hebben nu eenmaal geen camper en willen die ook niet 🙂 Vorige week zaten ze aardig in de buurt van de Route du Soleil, maar we verwachten daar sowieso horden Nederlanders en de etappes die interessant waren, logistiek gezien, waren vrijdag en zaterdag. Zwarte zaterdag, welteverstaan. En eigenlijk wilde ik vorige week ook nog niet eerder naar huis, ik was nog niet klaar 🙂

Dus keken we verder naar deze week en tot onze verbazing was er vandaag geen rustdag, zoals gewoonlijk op maandag. Vast vanwege de nationale feestdag gisteren, 14 Julliet, waarop de Fransen hun onafhankelijkheid vieren. We zien dat de etappe van 15 juli wel heel interessant is voor ons. Bijna langs de ´normale´ route naar Spanje, voor zover die er al is, want wij variëren regelmatig in de manier waarop we de afstand van bijna 2000 kilometer afleggen. Over links, over rechts of door het midden en die laatste loopt bijna langs de etappe, dus. Van Saint-Flour naar Albi, 217,5 kilometer. Wij hebben twee weken geleden een hotel geboekt net boven de stad Rodez, waar de tour midden doorheen gaat.

Vorige week woensdag heeft Albert de originele tourgids gehaald bij de Readshop en daarin staat de route in detail. Als ik me niet vergis, komt die dicht langs het hotel, was de conclusie. Dus reden we vanmorgen na het ontbijt via een enorme binnendoorroute met geweldige natuur, pittoreske dorpjes, hoge ravijnen en diepe valleien een uurtje of 3,5 voor we aankwamen in Onet-le-Chateau, een voorstadje van Rodez. Om niet op het parcours van de Tour terecht te komen, hebben we niet de route genomen die Google Maps en TomTom aangaven. De route zelf is namelijk al uren van tevoren afgesloten. We hadden geen idee hoe we bij de route konden komen, maar ter plekke hadden we het al snel gezien. Vanaf ons hotel was het maar 400 meter, maar er stond wel een vrachtwagen dwars over de weg op een 100 meter van de rotonde waar we wilden zitten. En omdat we graag de stoelen, tafeltje en de koelbox mee wilden, wilden we nog dichterbij. Tenslotte zit je er al gauw een uurtje of vier als je op tijd wilt zijn.

Ik meld ons snel bij het hotel, waar ik een sanitaire stop kan maken, zonder nog in te checken. Oef, dat lucht echt op! Ik kijk nog eens op de kaart en zie dat we met een rondje van een kilometer of drie waarschijnlijk nóg dichterbij kunnen komen en dat doen we. We zien een rij auto’s eerste rang staan en duiken nét het allerlaatste gaatje in wat nog vrij is. Werkelijk subliem! Drie meter verder is de weg en middenop staat een markering met van die rood-witte blokken. Albert installeert mij daar met onze twee stoelen en het tafeltje en daarna gaat hij aan de gang met de catering. Bij een Aldi onderweg volgden we twee Belgische campers en jawel, stokbrood, kruidenkaas, paté (soort van) en een doos abrikozen. Picknick langs het parcours. En twee flesjes melk natuurlijk 🙂 Ha, de mensen keken wel, maar daar zitten wij niet echt mee. De meeste blikken waren gewoon jaloers.

Als we een half uurtje zitten, beginnen er enorm veel auto’s met reclame te komen. Het is zalig weer, volop zon, graadje of 25, lekker windje. Ik vraag Albert of we nog petjes in de auto hebben, want mijn haar waait al kanten op. Ik heb het nog niet gezegd of er wordt een mooi dun petje van Skoda onze kant op gegooid, heb ik mooi de hele middag op gehad. Zonneklep, haar op z’n plek, helemaal goed. De hele reclamekaravaan volgt, mán, wat is dat gaaf! Wat een werk is er gemaakt van die wagens, het lijkt wel carnaval. Heel veel wagens gooien dingetjes naar het publiek en naast ons staat een man met zijn zoontje echt overal naar te roepen en te grijpen. Hij pakt zelfs een dingetje weg voor mijn voeten. Albert boos 🙂 Die vent kwam voorzichtig het onbenullige ding terug brengen. Geschrokken van boze witte Hollander, denk ik.

Albert steelt de show met het nieuwe drijfpak van Jumbo-Visma wat hij afgelopen donderdag nog snel heeft durven vragen bij het afhalen van onze boodschappen bij de Jumbo in Made. We vallen duidelijk op en de eerste Jumbo-auto die ons ziet gaat vol op de claxon en zwaait enthousiast naar ons. Ook in andere auto’s zien we mensen foto´s maken van ´ons pak´.

Ondertussen luisteren we naar de Nederlandse radio, zodat we ook enig idee hadden van waar de mannen zaten en hoe het ging. Als niet zo heel lang na de reclame ineens een hoop motoren eraan komen en de helicopters boven ons cirkelen, zien we wielrenners aankomen. Ondanks mijn prima plek vooraan, besluit ik op het laatste moment toch te gaan staan om foto´s te maken, er staan ineens zoveel mensen voor mijn neus. Ik probeer snel op te staan en schiet met stoel en al naar achteren. Drie, vier stappen, compleet uit mijn evenwicht, tot Albert me gelukkig af kan remmen. Oef! Ik sta recht, zie een fiets, druk af en heb, ondanks dat ik geen idee heb wat ik fotografeerde, de koplopers vol in beeld! Met daarna een hoop volgauto’s en persmotoren natuurlijk.

Het duurt een tijdje voor het peleton komt, maar als ze er zijn, gaat het zo hard, dat ik niet eens zie wie er voorin zitten. Ik heb mijn camera voor mijn buik en druk blind maar af en toe op het knopje. Best aardig gelukt 🙂 Ik heb zoveel foto´s dat ik er gewoon een heel stel plaats. Veel plezier ermee 🙂

Zodra de laatste wielrenners weg zijn, gaan er nog wat volgwagens via een andere, kortere route naar Rodez en dan begint het opruimen al. Wij ruimen onze spullen ook op en gaan inchecken bij hotel Bastide. We moeten even wachten op onze kamer, die nog schoongemaakt wordt, maar daarna kunnen we even lekker relaxen. Albert kijkt het laatste stuk van de etappe via de iPad op televisie en natuurlijk zijn we apetrots als Wout van Aert van onze Jumbo-Visma ploegt wint. Komt vast door dat pak! Verder wordt het klassement helemaal op zijn kop gezet, maar onze mannen doen goed zaken!

Ik douche, bewerk honderden foto´s, schrijf een blog en dan is het al weer tijd om te gaan eten. Het hotel heeft een heel groot restaurant even verderop en daar lopen we rustig naar toe. We krijgen een tafel op een bijzonder goed plekje, we overzien alles en de ober die geen woord Engels spreekt helpt ons met handen en voeten. Ik lees goed Frans, dus kiezen is geen probleem, maar spreken … nou ja. In elk geval krijgen we samen een charcuterie, helemaal super, kijk maar op de foto. Neem maar zoveel je wil.

De wijn laten we zitten, ik wil helder blijven, want dit blog wil ik ook nog kwijt vanavond. Ik geniet van een heerlijke canard magret, de beste eendenborst die ik ooit gegeten heb. De grootste ook trouwens! Albert heeft een machtig mooie entrecote en de frietjes erbij zijn subliem lekker. Na een ijsje voor allebei en een espresso, zijn we geheel voldaan. Het was een bijzonder mooie dag! Op naar de Vuelta in Spanje, dan mag ons pak weer mee!

1 reactie op “De Tour de France

  1. Leuk om al die foto’s van de reclamekaravaan te zien! Normaal zie je dat nooit! Albert staat er super op met zijn Jumbo visma “shirt”!

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.