Terug naar Spanje

We leven nog en alles is nog heel! Ja, dat klinkt heftig, hè? Benieuwd? Blijf lezen!

Na het copieuze diner van gisterenavond was het lekker slapen in een koele kamer. Raam wagenwijd open, lekker rustig ondanks de drukke weg die dichtbij het hotel liep. De locatie was niks bijzonders, een industrieterrein buiten de stad maar het ging natuurlijk om de Tour de France. Terwijl ik gisteren heel druk was met de blog en de foto’s, stippelde Albert de route uit voor vandaag. We boekten al een tijdje geleden een hotel in een afgelegen uithoek van de Pyreneeën, in het gedeelte wat ligt in de provincie Aragon. De snelste route voert ons in ruim vier uur via de stad Toulouse, maar dat is niet de fun natuurlijk. Albert zoekt alleen maar D-wegen op en zo wordt ons een rijdag van zesenhalf uur voorspeld.

Ik zie de bui al hangen, maar vooruit, natuurlijk moeten we uren maken om thuis te komen en dit is wel de leukste manier. We toeren via allerlei Franse dorpjes, stadjes en binnenwegen en vooral langs lange polderwegen. We hebben nog nooit zoveel zonnebloemen gezien, net als rollen stro en combines. En komen, heel veel mooie koeien. Het is echt ons ding en we zijn op deze reis met andere ogen naar dit land gaan kijken. Het is echt heel charmant, wijds, open en met een weergaloze mooie natuur en vooral ook prachtige oude gebouwen. Het is weer eens wat anders dan meekijken met de geweldige beelden van de helikopters van de Tour.

We waren, na een keurig ontbijt, al voor acht uur weg. Zo rond half elf merkte ik op dat ik onderhand wel een keer moest plassen en op het moment dat ik dat zei, zagen we allebei gelijk een bakkerij met terras. We hebben onze ogen uitgekeken, supermodern, strak en met een enorme variëteit aan gebak, brood en koeken. Wij schieten als een speer het toilet in en daarna neemt Albert water, ik ga voor een American cookie. We nemen een lekker stokbrood met veel zaadjes mee. Achter de bakkerij ligt een tankstation en we gooien meteen de tank weer vol. Je weet maar nooit waar je in de bergen weer diesel kan vinden.

Na een aantal uren rijden we steeds dichter naar de Spaanse grens en we volgen de borden naar de tunnel van Aragounet in Frankrijk naar Bielsa in Spanje. Op een gegeven moment wordt het heel makkelijk, want er is gewoon geen andere doorgaande route meer. Op een rustige plek in een stadje, vinden we een picknickplaats en inmiddels is het weer plastijd. We halen de stoeltjes en ons tafeltje uit de auto en gaan smakelijk zitten lunchen. Albert smeert de broodjes, want ik hang helemaal achterover, met stoel en al. Na het eten verzetten we de boel een beetje en relaxen we nog wat. Ik heb zelfs tijd om nog een hoofdstuk te lezen in het boek waar ik mee bezig ben.

We vervolgen onze weg en bij de tunnel krijgen we meteen groen licht. Aan de andere kant van de drie kilometer lange tunnel staan al heel wat auto’s te wachten. Ze houden hier blijkbaar strikt eenrichtingverkeer aan, terwijl het eigenlijk prima te doen is om elkaar te passeren. Verderop wordt dat wel anders. We komen uit de tunnel meteen in Spanje terecht. De dorpjes zijn meteen minder dicht bij elkaar en de weg word na Bielsa erg smal. Net voor het volgende stoplicht komt een touringcar hard door de bocht, bijna volledig op onze weghelft. Ik dank God op mijn blote knietjes voor mijn man die rustig rijdt en ook nog eens koel reageert, want we lagen bijna onder de bus met auto en al. Direct na dit gebeuren scheurt een kleine Suzuki Ignus ons voorbij en snijdt ons gewoon bijna de neus eraf. Lullig, want echt maar 20 meter verder moest hij stoppen voor het rode verkeerslicht. Net als wij natuurlijk. We kwamen er al snel achter dat dit was omdat er een serie van een stuk of vijf korte, maar onwijs smalle tunnels aankwamen, waar je elkaar eigenlijk niet kan passeren. In de tweede tunnel, donker en smal, kwam er ineens een motor, zo´n brede Goldwing ons tegemoet. Hij moest echt keihard in de remmen! Tjonge, weer een beschermengel … en na deze kwamen er nog een aantal auto’s. Blijkbaar werken de verkeerslichten aan de andere kant gewoon niet. Je kan elkaar alleen passeren op de stukken waar geen tunnels zijn. Levensgevaarlijk …

Enfin, wij vervolgen onze weg en staan al snel bij Hotel Casa Anita in het dorpje San Juan de Plan. We worden vriendelijk ontvangen en krijgen een kleine, maar wel comfortabele kamer met een mooie balkon en twee aparte bedden. He he, eindelijk een rustige nacht 🙂 Albert is weer toe aan een siësta, ik lees even op bed en ga dan naar buiten waar ik verder lees in mijn boek (op de telefoon). Beneden me hoor ik Nederlandse kinderen praten, in een poging de menukaart te vertalen. Lastig, dat Spaans. Na de siësta gaan wij ook naar beneden en we begroeten het gezin met een jongetje en een meisje natuurlijk in onze eigen taal. Het wordt spontaan gezellig, we delen ons verhaal over hoe we in Spanje terecht gekomen zijn, want de vrouw hoort me in het Spaans onze drankjes bestellen. Ze horen dat wij naar de Tour zijn gaan kijken en we vertellen hen dat de etappe van donderdag hier niet ver vandaan passeert. We zagen vanmorgen de borden staan, net aan de Franse kant. Ze bekijken op Alberts telefoon onze foto´s van gisteren en zijn aan zoeken hoe laat de etappe daar komt. Ik ga naar de auto en we laten onze Nederlandstalige tourgids zien en geven die maar gewoon door. Ik hoop van harte dat ze gaan en er gemak van hebben.

Inmiddels is het Belgische gezin ook gearriveerd en is de tafel naast ons bezet door een groep Nederlanders die blijkbaar hier is met de juf van de Spaanse les. Het opperhoofd, volgens Albert. Allemaal erg belangrijke mensen, vinden ze zelf geloof ik. Ik app ondertussen gewoon lekker in het Spaans met mijn maatje Jose, die het hele huis heeft gepoetst in Macisvenda. We praten even over zijn broer, die morgen een jaar dood is, omgekomen met een motorongeluk. Hij is verdrietig en bedankt ons voor onze steun, de schat. We zijn inmiddels klaar om te gaan eten, over een minuut of tien gaat het restaurant open. Ze krijgen geweldige reviews, dus jullie horen het morgen wel!

Voor vandaag heel veel foto´s door elkaar, maar maak er maar wat van 🙂

3 reacties op “Terug naar Spanje

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.