De klok van mijn ouders

In 1988 waren mijn ouders 25 jaar getrouwd. Gerard en ik gaven hen een Comtoise-klok cadeau, zeer gewenst. Na het overlijden van mijn moeder en later haar partner, bleef de klok achter in ons appartement. Om twee redenen hebben we hem niet opgehangen, hij past niet echt in ons moderne interieur én Albert wordt gék van de vele klokslagen en het getik. Deze klokken werden vroeger gebruikt om ook arbeiders in het veld te laten weten dat het schafttijd was, mocht je de slagen niet op tijd geteld hebben, dan kreeg je na een paar minuten nog een tweede kans. Dus slaat de klok om 12 uur gewoon 24 keer. Ook buurvrouw Lenie werd er in Made niet blij van, vertrouwde ze me ooit toe.

Ruim vier jaar lag de klok bij ons in de kast, in het washok. Teveel herinneringen om hem zomaar op Marktplaats te zetten. Samen met Gerard gekocht, mijn ouders, alles. Tot Albert op een heel goed idee kwam. Geef hem aan Maria, die is er vast blij mee. Maria is een hele lieve vriendin van ons hier in het dorp. Ze is de moeder van Verónica, die al heel snel bij ons kind aan huis werd, eerst als onze Spaanse juf en later gewoon als vriendin. Ook broer Juli is graag bij ons en we waren erg gesteld op Julian, de vader in het gezin die helaas veel te jong is overleden.

Maria heeft een huisje in ´de Campo´ zoals we dat hier noemen. Naast hun gewone huis in het dorp, dichtbij de familie en haar moeder waar ze nog dagelijks samen met broer en zus zorg voor draagt, is er een heel leuk huis vlakbij ons. Het staat op de berg en stapje voor stapje is het de laatste jaren opgeknapt. Het is ruim en gezellig, gewoon volledig geschikt als woonhuis, maar eigenlijk hun vakantiehuis dicht bij huis, zoals veel Spanjaarden zon huis hebben. Op een avond zoals gisteren, zitten ze daar gezellig buiten te eten want het is er veel koeler en er is veel meer ruimte dan bij hun gewone huis. Wij waren uitgenodigd om mee te eten én om de klok aan de gang te krijgen. Schoonzoon Santiago had hem opgehangen, maar hij wilde niet echt.

Gelukkig had Albert hem zo aan het lopen en toen werd het slagen tellen om te kijken of alles goed ging. Als een zonnetje 🙂 En wat was het gezellig! Naast het eigen gezin was er dus ook Santiago, de vriend van Verónica, nichtje Nuria (leuke meid van 16) en huisvriend Antonio Javier, altijd zeer sympathiek. Toen voor het toetje, wat ik zoals gewoonlijk had gemaakt, Juli is dol om mijn cheesecake in een glaasje, ook nog vriend Darío aanschoof, was de gezelligheid compleet. Hij is de kleinzoon van onze buren en degene die ons destijds met het gezin in contact bracht. Voor bekenden: hij was ook de DJ tijdens onze 12,5 jarige bruiloft hier.

Zo leuk en zo relaxt, gezellig met elkaar snaaien, kletsen en lachen. Het eten begint dan zo rond een uur of 10 ´s avonds, het is lekker afgekoeld en het heeft gewoon wat. Laat naar bed met een heel tevreden gevoel. De klok heeft zijn plek gevonden en wij zijn blij weer in Spanje te zijn.

1 reactie op “De klok van mijn ouders

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.