Over de grens vandaag

Om klokslag half elf draaien we de garage uit vandaag. Op naar Gibraltar, het stukje Brits Koninkrijk wat hier in Spanje ligt. Omstreden, maar vooruit, nu zitten ze nog in de Europese Unie, dus we gaan er maar eens kijken. We rijden in eerste instantie over de snelweg, de bekende A7 die van noord naar zuid door Spanje loopt. Het gebied waar wij zitten vinden we niet bijzonder mooi, veel stedelijke bebouwing en enorm veel winkels en bedrijven. Ze bouwen maar raak, die Spanjaarden. Buiten de stad wordt het al snel anders en daar verbazen we ons weer over de enorme uitgestrekte leegtes. We kiezen ervoor om niet de hele 7 door de bergen te rijden, maar een paar binnenwegen te nemen.

Los Arconocales

Geitenpaadjes, noemt Albert het vaak en hoe ik ze krijg gevonden. Nou, viel best mee vandaag, er lag asfalt, maar dat was soms wel erg slecht. Maar mooi was het, we reden dwars door Parc Natural Los Arconocales. Veel bergen, begroeid met bebossing in allerlei kleuren, maar ook gele velden waar koeien en paarden graasden en een enorm stuwmeer. Verderop ook nog een water wat meer recreatief aandeed met een grote ´Glamping´ waar mensen ook aan het kanoën waren. Leuke rit! Aan de andere kant van het park pikten we de snelweg weer op en na een flinke rit kwamen we dan aan de grens tussen La Linea de Concepción, Spaans grondgebied en de staat Gibraltar, Britse Zone. Dit stukje land is al vanaf de Vrede van Utrecht in 1713 in Britse handen en er is toen bepaald dat dat voor eeuwig en altijd zo mag blijven. Nou, van mij mogen ze het hebben hoor.

Het ziet er uit zoals zoveel Spaanse steden, alleen dan met een stevig Brits stempel. Eerst sta je dik 20 minuten in de rij om de grens over te mogen, compleet met paspoortcontrole. Natuurlijk, geen Schengenland, ze hebben er nooit echt bij willen horen, ook voor BJ al. Dan rij je dwars over een start- en landingsbaan heen, want Gibraltar International Airport heeft geen plek voor een echt vliegveld, dus moeten ze de weg afsluiten als er iemand gebruik van wil maken. De massa’s voetgangers die hun auto aan de Spaanse kant laten staan, lopen gewoon langs de weg over het vliegveld om in de stad te komen. Daar kunnen ze eventueel met toerbusjes of een grote hop on hop off bus rondgereden worden. Wij houden graag zelf de touwtjes in handen en slingeren dus wat rond over het schiereiland. Zeker weten dat die bussen daar niet komen, want we moesten door héle kleine tunneltjes. Maar ook wij kwamen aan het meest zuidelijke punt, Europapunt, waar je Marokko door een verrekijker kan zien liggen. Zonder ook trouwens 🙂 Mijn telefoon denkt dat we trouwens wel overgestoken zijn, want die wil me ineens kapitalen gaan berekenen voor alles wat ik doe.

Gibraltar

Er is een cafetaria en dat was hard nodig voor de plaspauze. Het zag er niet ongezellig uit, dus besloten we er een hapje te eten. Ik bestelde gambas pil pil en Albert een uiensoep en als hoofdgerecht namen we allebei heel Engels Fish & Chips. Het personeel was trouwens gewoon Spaans. De gambas waren de beste die ik ooit op heb volgens mij, volop knoflook en chilipeper, mán, zo lekker. Albert smulde net zo hard van zijn soep. En toen werd het druk! Een aantal van die bussen of zo, weet ik veel? In elk geval stonden er rijen aan de bar en ook rond ons tafeltje. Zonde, maar vooruit, het eten was er niet minder op. Het was voor ons wel reden om geen meer te nemen. De koffie was Spaans, dus lekker! Enne .. zouden ze in Engeland niet weten dat je voor dikke mensen ook gewoon ruime kleding hebt? Jee, ik heb nog nooit zoveel vetrollen in strakke glimmende stofjes gezien. Zo jammer!

Wij besluiten de apenrots te laten zitten, blijkbaar staan er altijd rijen voor de kabelbaan en lelijke, brutale apen (zoals ze omschreven worden) hebben we zelf genoeg in de familie, nietwaar? We toeren dus op ons gemakje het Spaanse land weer in en zetten de navigatie op Tarifa, bekend als meest zuidelijke stukje van het Europese vasteland en dus ook van Spanje. Na afgelopen voorjaar op het meest noordwestelijke stukje te hebben gestaan, laten we deze kans niet lopen. We toeren over de 340 langs de kust en het laatste stuk genieten we van een geweldig mooi landschap waar de weg zich door de heuvels slingert. We hebben uitzicht op de mooie rotsenkust van Marokko die zich in een nevelige sluier hult . De Straat van Gribaltar scheidt hier Europa van Afrika en de Middellandse zee van de Atlantische oceaan en is op zijn smalst maar 14 kilometer. Ooit voeren we er doorheen met een cruiseschip, nu zien we het van de vaste wal. Geweldig mooi!

Tarifa

In Tarifa zelf is het vooral druk richting het strand en de vuurtoren, dus rijden we weer rustig verder. Een stuk verderop verlaten we wel de doorgaande weg om even aan het strand te gaan kijken. We zien namelijk al een hele tijd metersbrede stranden met daarboven heel veel kleurige vliegers. Ook reden we al heel wat winkels en scholen voor kites voorbij. We komen via een smal pad op een zanderige parkeerplek met een parkeerwacht. We vertellen hem dat we alleen even wat foto´s willen maken en hij laat ons vooraan bij zijn hokje parkeren. Albert blijft in de auto en ik loop over een houten boardwalk richting het strand. Uit de chirinquito (strandtentje) klinkt gezellige muziek, echt jaren ´60 en ik krijg er een heel hippie-achtig gevoel bij. In de omgeving staan ook veel campers die dat uitstralen. Leuke scene hier 🙂

Daarna was het goed voor vandaag, we hebben nog een aardig eindje terug te toeren en dat doen we via de kortste route over de snelweg. We hebben nog genoeg eten in huis dus slaan de boodschappen lekker over om nog een aantal uren op ons balkon te genieten van het heerlijke zomerweer hier!

2 reacties op “Over de grens vandaag

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.