Ons nieuwe normaal

Het is me toch wat met dat ´nieuwe normaal´ of zoals ze hier zeggen ´la nueva normalidad´. Velen zijn het er niet mee eens, met name met die 1,5 meter, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een fijn gevoel vind om voorlopig wat afstand te houden, zeker van onbekenden. De beelden van lijkkisten opgestapeld op een ijsbaan in Madrid staan me nog vers op het netvlies en als ik zie hoe ook jongere mensen nog maanden moeten revalideren na deze ziekte, geloof ik niet dat het allemaal al zo veilig is. Ik zie nu veel protesten voorbij komen en kan niet nalaten me af te vragen of mensen nu echt zo´n moeite hebben zich aan te passen, om te schakelen, te bedenken dat het misschien allemaal geen onzin is en complotten zijn. Maar blijkbaar ben je tegenwoordig gek als je vertrouwen hebt in de overheid, in het beleid en in de regels. Nou, dan ben ik maar gek. Ik heb mijn leven al een aantal keren radicaal om moeten gooien en ben daar voor mijn gevoel altijd goed uitgekomen, flexibel zijn is voor jezelf ook prettig.

Die flexibiliteit hadden we de laatste weken hard nodig. Met nog drie dagen op de kalender voor onze geplande rit naar Nederland op 17 mei, in één ruk vanwege de coronaregels in de landen die we moesten doorkruisen, werd alles anders. Albert had na een paar dagen wat pijnklachten in zijn heup, ineens hele heftige pijn en werd volledig immobiel. Hij kon niet eens op het toilet komen, drie meter van zijn bed, plassen moest staand in een emmer op een stoel en nummer 2heeft hij een week niet kunnen doen. Want zitten was nog een groter probleem dan staan. De huisarts is de eerste week gekomen, de verpleegkundige dagelijks voor injecties met prednison, na een week de fysio erbij, bakken medicatie, maar het schoot eigenlijk totaal niet op. Pas na twee weken kon hij met veel pijn op de WC komen en af en toe douchen met mijn hulp. Daarna ging het langzaam, stapje voor stapje beter. Maar met héle kleine stapjes.

Esmees gehuurde huisje werd doorbetaald, want dat wilde zij en wij niet kwijt, maar ook zij zat natuurlijk hier vast. Het hele ritme op zijn kop, zaken die Albert altijd deed, pakten wij samen op en ik was erg blij met haar hulp. Maar de reis werd in de ijskast gezet, al hoopte Albert steeds maar weer dat we een aantal dagen later toch zouden kunnen gaan. Het leverde hem naast alle pijn ook nog veel stress op en alles bleef een beetje ´on hold´. Een ingepakte koffer met kleren op kantoor, pakketjes met WC-rol, desinfectiedoekjes, gel en mondkapjes die klaar lagen, paspoorten met documenten erbij, alles klaar voor vertrek. Toen ik op 27 mei zag dat Transavia op 11 juni de eerste vlucht naar Amsterdam gepland had staan, heb ik direct overlegd met Esmee en Albert en geboekt voor haar. Dat nam hier heel veel stress weg en onze koffer werd weer uitgepakt en we durven weer voor een week of meer boodschappen te doen. Hendrika bood meteen aan haar op te halen, met Marco als reserve (top, jongens, bedankt!) en Ingeborg, de dochter van onze benedenburen in Made, wierp zich direct op als contactmevrouw, hulp, vriendin en al wat nog meer nodig is. Ook voor haar heel veel dank!

Albert knapt ondertussen de laatste week hard op, hij is op mijn aandringen bij de huisarts naar het ziekenhuis geweest voor röntgenfoto´s. Omdat hij niet kon zitten, werd hij keurig op gehaald door een ziekenauto (dat is hier heel gewoon, zijn geen volledig uitgeruste ambulances) en weer thuisgebracht. Ik mocht mee als tolk. Er bleek niks echt fout te zitten in de heup, wat de fysio het vertrouwen gaf om door te pakken en zijn vermoeden van een slijmbeursontsteking als uitgangspunt te nemen. Accupuntuur en massages, twee keer per week, beginnen nu zijn vruchten af te werpen. Nog steeds ondersteund door ontstekingsremmers van de dokter. Het gaat nu zo goed dat we de aangevraagde echo zullen afwijzen als de oproep komt. Dat duurt nu ook al bijna twee weken. Sinds gisteren is hij de hele dag uit bed, behalve voor de siësta. Hij zit een tijdje, gaat dan weer even languit op de bank, loopt met een kruk en vandaag ook al zonder en heeft gisteren zelfs frietjes gesneden en gebakken voor ons. We komen er wel!

Ondertussen missen we hoe in Nederland kleine Sophie alweer een heel kindje begint te worden, Macy haar verjaardag vierde, Marco veertig werd en Peet na heel veel jaren eindelijk zijn trekker (die hij mocht houden na onze emigratie) naar huis kon halen. Allemaal hoogtepunten die zonder ons ook wel doorgaan, maar we kijken er toch erg naar uit om ook die kant op te gaan. Als het volgende week lukt, willen we eens een stukje samen gaan toeren, de auto moet nog gekeurd worden voor vertrek en dan maar eens zien of we een keer de rit gaan maken. Gelukkig mogen we nu in Frankrijk ook als toerist binnen na 15 juni, dus een overnachting zit er dan ook wel in. Hier in Spanje mag iedereeen vanaf 22 juni pas door alle provincies gaan reizen, dus daar is ontheffing nodig en ik mag bijvoorbeeld nog steeds niet naar de kapper of de pedicure, al is het maar twee dorpen verder.

Gisteren mocht ik wel de provincieregels overtreden om Esmee naar Alicante te brengen, haar boardingpass als bewijsstuk mee. Niet aangehouden trouwens. Ze is veilig, zij het met vertraging, aangekomen en nu druk met het poetsen van haar huisje. Omdat de stofzuiger nog achter slot en grendel staat en de eigenaar straks met de sleutel komt, is ze boodschappen gaan doen. Ger, de kok van ons favoriete restaurant D´n Bal, heeft haar vanmorgen een fiets gebracht die ze mag gebruiken, vooral om te kijken of het lukt met haar heup. En tot mijn grote verrassing stuurt ze me net een foto van haar fiets, waarmee ze helemaal naar de HuboXL in Made is gefietst waar vriend Walther even haar zadel hoger heeft gezet én de versnellingen heeft gerepareerd. Zo blij mee, want fietsen geeft haar voorlopig veel meer vrijheid!

Ik pak het schilderen graag weer op, vandaag al denk ik! Ondertussen heb ik een nieuwe hobby als moderator van de Facebookgroep Spanje en Spaanse taal, waarvoor ik ook wekelijks een ´Taaltopic van de week´ maak. Met beheerder Jordi en mede-moderator Joop chat ik wat af, over de groep maar ook over van alles en nog wat 🙂

Kortom, wij zijn weer samen, Albert knapt goed op, Esmee is op haar plekje en ons nieuwe normaal is best fijn!

8 reacties op “Ons nieuwe normaal

  1. Wat goed om te horen! Dat geeft een mens moed, jullie dan hè! Even tussendoor, ik deed een test bij Espaans, eerste stukje ging nog vlot. 12 van de 25 goed, dus veel weggezakt. Volgens rapport B1 niveau. Maar ik ga geen lessen meer doen. Vind het leuk om te volgen op FB. Groeten voor jullie beiden, Inge

  2. Nou mijn reactie is verdwenen in het grote internetwoud, ik wilde zeggen dat ik dit een geweldig positief bericht vind en hoop dat jullie deze stijgende lijn voort kunnen zetten!
    Zet hem op!
    Liefs van ons!

  3. Wat fijn dat het nu beetje bij beetje beter gaat met Albert. Hopelijk kunnen jullie snel naar Nederland om de kleine Sophie te zien en alle andere leuke dingen die jullie nog altijd moeten missen. Nog veel beterschap

  4. Gelukkig dat alles (waarschijnlijk te langzaam) vooruit gaat. Fijn ook voor Esmee, maar gelukkig weer in Nederland met familie en vrienden in de buurt. Doen jullie rustig aan komt het zomaar weer goed.

  5. Inderdaad Monique. .ik had zéker wat gemist. zie ik na het lezen van je blog!
    Fijn, dat het met Albert stukken beter gaat!
    Fijn, dat Esmee weer op zichzelf staat en hier woont!
    Geniet nog efkes samen daar en voor over 2 weken..Goeie reis naar hier.

    1. Fijn om te lezen dat het beter gaat met Albert ,is de datum al geprikt voor de reis naar Nederland.
      Goede en veilige reis !

Reacties vinden wij erg leuk!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.